ซ่อมแซมบ้านด้วยพลังงานยุคใหม่

เสียงไม้ผุพังลั่นเอี๊ยดอาดราวกับกระดูกคนแก่ใกล้หมดอายุขัย ดังขึ้นทุกครั้งที่ลมหนาวระลอกใหญ่พัดผ่านช่องโหว่ของผนังดินผสมฟางข้าว หลินว่านจินตวัดสายตามองคานไม้ที่แอ่นโค้งลงมาอย่างน่ากลัว ก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ ออกทางจมูก วันนี้แหละที่เธอจะไม่อดทนอยู่ใต้หลังคารั่วๆ และใช้ชีวิตแบบอนาถาให้ตระกูลลู่ผู้เอาเปรียบหัวเราะเยาะอีกต่อไป ในเมื่อสวรรค์เมตตาประทานห้างสรรพสินค้ามิติลับและระบบไฮเทคมาให้ถึงมือ มีหรือที่อดีตเชฟและนักธุรกิจสาวมือทองอย่างเธอจะต้องมานั่งทนหนาวตายในกระท่อมผุพังหลังนี้ "คุณหนer... เอ่อ ว่านจิน ไหวไหม ให้พี่ช่วยยกคานนั่นดีกว่า แรงผู้หญิงอย่างเธอจะไปสู้ไม้หนาๆ นี่ไหวได้ยังไง" ลู่เฉิงอศวร์ สามีหนุ่มร่างกำยำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกวาดมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความห่วงใยระคนเกรงใจ เขายังไม่ค่อยชินกับการที่ภรรยาตัวน้อยจอมขี้เกียจและเอาแต่ใจในอดีต จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาปฏิวัติบ้านช่องด้วยแววตาดุดันและเฉียบขาดราวกับคนละคน "ถ้ารอให้พี่มาแบกด้วยมือเปล่า ป่านนี้เราคงได้กลายเป็นไอติมแท่งฝังใต้ซากบ้านไปแล้วค่ะ ถอยไปห่างๆ หน่อย อย่ามาเกะกะพื้นที่ทำงานของฉัน" ว่านจินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ แต่แววตากลับจริงจัง มือเรียวบางตบลงบนกล่องเครื่องมือช่างอเนกประสงค์ระบบนาโนเลเซอร์ที่เพิ่งเบิกออกมาจากมิติลับ ลู่เฉิงอศวร์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง เขาไม่เคยเห็นเครื่องมือหน้าตาประหลาดพวกนี้มาก่อนในชีวิต มีทั้งแท่งโลหะเรืองแสง หัวพ่นความร้อนสูงที่ไม่มีควัน และแผ่นโลหะบางเฉียบแต่น้ำหนักเบายิ่งกว่าขนนกแต่กลับแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าชั้นดีในกองทัพเสียอีก แม้จะสงสัยจนแทบคลั่งว่าภรรยาไปเอาของวิเศษเหล่านี้มาจากไหน แต่สัญชาตญาณความเป็นสามีผู้คลั่งรักก็สั่งให้เขาหุบปากเงียบและทำหน้าที่เป็นลูกมือคอยหยิบจับสิ่งของตามสั่งอย่างแข็งขัน *ฟิ้ว—!* ลำแสงสีฟ้าพุ่งออกจากหัวพ่นเลเซอร์ ตัดผ่านไม้ผุๆ ของโครงสร้างบ้านเก่าได้อย่างราบ ราบเรียบราวกับตัดเต้าหู้โดยไม่มีเสียงเลื่อยหรือขี้เลื่อยปลิวว่อนแม้แต่น้อย ว่านจินบังคับเครื่องมือด้วยความคล่องแคล่ว อาศัยทักษะความแม่นยำระดับเชฟที่ต้องควบคุมสัดส่วนอาหารอย่างประณีตมาปรับใช้กับการรีโนเวทบ้านได้อย่างน่าทึ่ง ผนังดินที่เคยชื้นแฉะและมีรูพรุนถูกแทนที่ด้วยแผ่นฉนวนกันความร้อนกันหนาวเกรดพรีเมียมจากโลกอนาคต ด้านนอกบุด้วยไม้สนสังเคราะห์ลายสวยงามที่ทั้งกันน้ำและปลวกได้อย่างดีเยี่ยม ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง กระท่อมซอมซ่อที่เคยน่าสมเพช ก็ถูกเนรมิตให้กลายเป็นบ้านพักสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความอบอุ่นแบบคันทรีได้อย่างลงตัว หน้าต่างกระจกนิรภัยใสแจ๋วแทนที่บานไม้เก่าๆ มู่ลี่สีครีมสะอาดตาช่วยกรองแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายให้สาดส่องเข้ามาภายในบ้านอย่างนุ่มนวล "3... 2... 1... เสร็จพิธีค่ะ!" ว่านจินปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือ รอยยิ้มภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย ลู่เฉิงอศวร์ยืนตะลึงจนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง เขาเดินสำรวจพื้นไม้สังเคราะห์ที่เรียบเนียนไร้รอยต่อ ผนังบ้านที่อบอุ่นไร้ลมโกรก และที่สำคัญที่สุด... มุมครัวในฝันที่ภรรยาเพิ่งจัดสรรเสร็จสิ้น พื้นที่ห้องครัวใหม่ถูกยกระดับขึ้นอย่างหรูหรา เคาน์เตอร์หินอ่อนสังเคราะห์สีขาวสะอาดตามาพร้อมกับเตาแม่เหล็กไฟฟ้าอัจฉริยะ อ่างล้างจานระบบเซนเซอร์ที่น้ำไหลออกมาเองอย่างไร้ที่ติ และตู้เก็บของบิวท์อินที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบทำเบเกอรี่และเครื่องปรุงรสชั้นเลิศจากมิติลับ กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาแท้และเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นจนลืมไปเลยว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านชนบทที่ยากจนข้นแค้น "นี่... นี่คือบ้านของเราจริงๆ หรือจินจิน?" ลู่เฉิงอศวร์เอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความตื้นตัน มือหนายื่นออกไปสัมผัสผนังบ้านอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "แน่นอนค่ะ ต่อไปนี้เราจะไม่ต้องทนหนาวสั่นหรืออับอายใครอีกแล้ว" ว่านจินเดินเข้าไปใกล้สามี มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อทหารที่ยับย่นของเขาให้เข้าที่อย่างเบามือ ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "และที่สำคัญ... มุมครัวนี้จะกลายเป็นแหล่งผลิตความอร่อยที่จะทำให้เรา 'รวย' จนพวกญาติๆ หน้าเลือดกลุ่มนั้นต้องอกแตกตายกันไปข้างหนึ่งเลยค่ะ" ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนสุขภายในบ้านโฉมใหม่ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังตัวดี! หลินว่านจิน! แกกล้าดียังไงถึงแอบซ่อมบ้านโดยไม่ขออนุญาตฉัน แถมยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ส่งเสียงดังหนวกหูชาวบ้านเขาอีก เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของแม่เฒ่าลู่ แม่สามีใจร้ายแผדแผดลั่นมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามด้วยเสียงชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลู่เฉิงอศวร์หน้าEเปลี่ยนสีทันที แววตาฉายแววเย็นชาและรังเกียจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ทว่า หลินจินกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนาน เธอหันไปสบตากับสามีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "มาพอดีเลยค่ะ... อาหารมื้อแรกในบ้านหลังใหม่นี้ ฉันว่าเรามาเปิดฉากต้อนรับ 'แขกไม่速เชิญ' ด้วยการตบหน้าฟาดฟันพวกเขากันให้สะใจเล่นๆ ดีกว่านะคะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินนองน่านเข้าไปปลดกลอนประตูกระจกใสอย่างไม่เกรงกลัว โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวออกไปเผชิญหน้าในครั้งนี้ จะนำพาความลับช็อกโลกเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของลู่เฉิงอศวร์มาเปิดเผยตรงหน้า... และมันกำลังจะพลิกชีวิตสโลว์ไลฟ์ของเธอให้กลายเป็นสงครามธุรกิจข้ามมิติที่ดุเดือดที่สุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!