ย้ายเข้ากระท่อมร้างหลังหมู่บ้าน

"ถ้าพวกท่านคิดว่าการขับไล่สะใภ้คนนี้ออกจากตระกูลลู่ แล้วฉันจะต้องอดตายข้างถนนเหมือนสุนัขจรจัดล่ะก็... คงต้องผิดหวังกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของหลินว่านจินดังสะท้อนก้องท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่มารุมล้อมมุงดูเหตุการณ์หน้าบ้านใหญ่ตระกูลลู่ แม่เฒ่าลู่หน้าดำคร่ำเครียดจนริมฝีปากสั่นระริก ยื่นมือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความโกรธจัด "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน! หอบสัมภาระเสนียดจัญไรของแกไสหัวไปให้พ้นจากตระกูลลู่เดี๋ยวนี้ กระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านนั่นแหละที่คู่ควรกับคนอย่างแก!" แม่เฒ่าลู่แค่น หลินว่านจินแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับแฝงประกายความท้าทายและเย้ยหยันจนคนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เพิ่งหลุดพ้นจากกรงขัง เธอสะบัดหน้าใส่แม่สามีใจร้ายผู้เห็นแก่ตัวคนนั้น ก่อนจะหันไปสบตากับลู่เฉิงฝอว์ สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคง เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปแย่งสัมภาระหนักออมาจากอ้อมแขนของเธอมาถือไว้เองทั้งหมดอย่างไม่ลังเล "ฉันจะไปกับภรรยาค่ะ แม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น ทำเอาแม่เฒ่าลู่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไป "แก... ไอ้ลูกอกตัญญู! แกจะตามนังนี่ไปอยู่กระท่อมผีสิงนั่นงั้นเรื้อ!" "ถ้าที่นี่ไม่มีที่ให้ภรรยาผมอยู่ ที่ไหนที่มีเธอ ที่นั่นก็คือบ้านของผมครับ... เอ่อ คือบ้านของผมค่ะ!" ลู่เฉิงฝอว์เกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบของภรรยาสุดที่รักส่งค้อนมาให้วงใหญ่ เขาก็รีบปรับสรรพนามทันทีด้วยความเกรงใจภรรยาขั้นสุด จนชาวบ้านแถวนั้นแอบหลุดขำออกมาเบาๆ หลินว่านจินอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มให้กับความคลั่งรักแบบซื่อ2 ของสามีหนุ่มคนนี้ ร่างกายกำยำดั่งหินผา แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเธอกลับเชื่อฟังยิ่งกว่าลูกสุนัขพันธุ์ดี มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับมือหนาหยาบกร้านของเขาไว้แน่น ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากรั้วตระกูลลู่ ท่าเสียงนินทาและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชาวบ้านที่คอยเหยียบย่ำยามตกอับดังไล่หลังมา แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านจินในตอนนี้ คือรอยยิ้มของผู้ชนะที่กำลังจะสร้างอาณาจักรของตัวเองต่างหาก! ระยะทางจากบ้านใหญ่ไปยังกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านค่อนข้างเปลี่ยวและเต็มไปด้วยวัชพืชรกเรื้อ สภาพของตัวกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่า หลังคารั่วโหว่จนแสงแดดส่องทะลุผ่าน หน้าต่างไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินผสมกลิ่นซากใบไม้แห้งโชويเตะจมูก ทว่าสำหรับหลินว่านจินแล้ว สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ความน่ากลัว แต่มันคือ "ผืนผ้าใบสีขาว" ชั้นดีที่เธอจะเนรมิตให้กลายเป็นบ้านในฝัน "เหนื่อยไหมคะพี่เฉิงฝอว์?" หลินว่านจินเงยหน้าขึ้นถามสามี พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกจากกระเป๋ามาซับเหงื่อบริเวณขมับให้เขาอย่างอ่อนโยน ลู่เฉิงฝอว์ส่ายหน้าพรืด รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคม "ไม่เหนื่อยเลยครับ... เอ่อ ไม่เหนื่อยเลยค่ะที่รัก พี่แข็งแรงจะตาย แค่ที่นี่มันทรุดโทรมเกินไป เดี๋ยวพี่จะซ่อมแซมหลังคาแล้วก็ถางหญ้าให้เรียบร้อยเอง น้องภรรยาพักผ่อนรอนะครับ... เอ่อรอนะคะ" หญิงสาวหัวเราะคิกคักกับความน่ารักของสามี "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นค่ะพี่ชาย... ก่อนอื่นเรามาเคลียร์พื้นที่ข้างในกันก่อนดีกว่า" ทันทีที่ผลักประตูไม้ผุพังเข้าไป ฝุ่นละอองก็ฟุ้งกระจายจนทั้งสองต้องไอโขลกออกมาเบาๆ หลินว่านจินแสร้งทำเป็นกวาดสายตาสำรวจรอบห้อง แต่ในใจกลับส่งจิตสำนึกเชื่อมต่อเข้าไปยัง "ห้างสรรพสินค้ามิติลับ" ในพริบตาเดียว ชั้นวางสินค้าไฮเทค เครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะ และวัตถุดิบเบเกอรี่พรีเมียมเรียงรายอยู่เบื้องหลังม่านตาของเธอ *ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่โหมดปรับปรุงบ้านไร่ในฝันค่ะโฮสต์ คุณสามารถเบิกใช้อุปกรณ์ทำความสะอาดพลังงานนาโนและชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้มินิมอลได้ทันที!* มุมปากของหลินว่านจินยกย่องขึ้นอย่างพึงพอใจ เธอหันไปบอกสามีด้วยดวงתาเป็นประกายวิบวับ "พี่คะ... ช่วยหันไปตักน้ำที่ลำธารข้างนอกสักครู่ได้ไหมคะ พอดีฉันเตรียมน้ำยาทำความสะอาดสูตรพิเศษไว้ อยากลองจัดการคราบสกปรกพวกนี้ดูค่ะ" ลู่เฉิงฝอว์พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายโดยไม่สงสัยแม้แต่น้อย "ได้สิครับ เดี๋ยวพี่รีบไปรีบมานะ ระวังตัวด้วยล่ะ" เมื่อร่างหนาเดินลับตาออกไปพ้นประตู หลินว่านจินก็ไม่รอช้า เธอสะบัดมือเบาๆ เรียก "ชุดทำความสะอาดพลังนาโน" ออกมาจากมิติลับ ละอองแสงสีฟ้าจางๆ พุ่งเข้าจัดการกับคราบสกปรก หยากไย่ และกลิ่นอับชื้นภายในพริบตาเดียว พื้นไม้เก่าแก่ที่เคยผุพังกลับกลายเป็นไม้เนื้อแข็งสีอบอุ่นเงางาม ผนังห้องถูกเคลือบใหม่ด้วยสีขาวนวลสะอาดตา หน้าต่างถูกแทนที่ด้วยกระจกใสแจ๋วที่มองเห็นวิวทุ่งหญ้าและป่าเขาด้านนอกได้อย่างชัดเจน ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังจัดแจงเนรมิตห้องครัวสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความอบอุ่นแบบบ้านไร่ มีเตาอบเบเกอรี่ไฟฟ้าแรงดันสูง เคาน์เตอร์หินอ่อนสำหรับนวดแป้ง และตู้เย็นมิติลับที่อัดแน่นไปด้วยเนยสดแท้จากฝรั่งเศส แป้งสาลีคุณภาพเยี่ยม และเมล็ดกาแฟอาราบิก้าคั่วบดกลิ่นหอมกรุ่น ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง เมื่อลู่เฉิงฝอว์ถือถังน้ำเดินกลับเข้ามาที่กระท่อม เขาก็ต้องยืนแข็งทื่อเป็นหิน ถังน้ำในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมานอกเบ้า นี่... นี่มันคือกระท่อมร้างหลังเดิมจริงหรือ?! ภายในบ้านสะอาดสะอ้านราวกับคฤหาสน์ของคหบดีใหญ่ กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาและเนยสดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เคาน์เตอร์ไม้ขัดมันวาวสะอาดตา และที่สำคัญ... ภรรยาของเขากำลังยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าเตาอบที่กำลังส่งเสียงทำงานเบาๆ พร้อมกับสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมลายลูกไม้ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น "พี่เฉิงฝอว์... กลับมาพอดีเลยค่ะ" หลินว่านจินส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี ดวงตาพราวระยับ "มาลองชิมผลงานชิ้นแรกในบ้านของเรากันหน่อยสิคะ" เธอหยิบ "ครัวซองต์เนยสดอบใหม่" สีทองอร่าม กรอบนอกนุ่มใน ชั้นแป้งบางเฉียบเรียงตัวสวยงาม ส่งกลิ่นหอมเนยฟุ้งทะลุออกไปนอกหน้าต่าง ลอยไปตามสายลมยามบ่ายโชว์หึ่งเข้าจมูกของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่กำลังเดินผ่านพอดี! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความสุขนั้นเอง... จู่ๆ เสียงทุบประตูกระท่อมอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นโครมคราม พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมากที่ตะโกนแหกปากเสียงดังลั่นป่า "นังว่านจิน! นังตัวดี! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีไว้ในนี้ คายออกมาให้หมดรวยแล้วอย่าหวังว่าจะได้กินคนเดียว!" หลินว่านจินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันที... ดูท่าว่าความสงบสุขของเธอจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตูเรียกเสียแล้วสิคะ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!