เบเกอรี่ลับในยามวิกาล

"ถ้าท่านแม่สามีผู้แสนประเสริฐของฉันรู้ว่า กลิ่นหอมจากครัวหลังบ้านตอนนี้มาจากเตาอบพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้ามิติลับ ไม่ใช่เตาถ่านผุๆ ที่นางจงใจทิ้งไว้ให้ฉันใช้ทรมาณร่างกาย... นางคงอกแตกตายคาเรือนใหญ่ไปแล้วกระมังคะ" หลินว่านจินแย้มยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และสนุกสนาน ในมือเรียวบางที่สวมถุงมือกันความร้อนซิลิโคนเกรดพรีเมียมกำลังประคองถาดอบโลหะสีทองอร่าม ที่เพิ่งดึงออกมาจากเตาอบอัจฉริยะในห้องครัวมิติลับ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้จากนิวซีแลนด์ที่ผสมผสานกับความหวานฉ่ำของแอปเปิ้ลเขียวตุ๋นกับซินนามอนและน้ำตาลทรายแดง พลอยทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความสุขจนแทบละลาย ร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้ประณีตสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อซึมซับกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของความร่ำรวยที่กำลังจะงอกเงยในไม่ช้า สำหรับสะใภ้รองตระกูลลู่ผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นตัวภาระและหญิงสาวไร้ค่าในสายตาของแม่เฒ่าลู่และบรรดาญาติผู้เอาเปรียบแล้ว การได้ยืนปรุงเบเกอรี่ชั้นเลิศท่ามกลางวัตถุดิบระดับภัตตาคารในมิติลับ คือการตบหน้าบรรดาคนใจแคบเหล่านั้นด้วยความหอมหวานที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าการตบด้วยฝ่ามือเสียอีกค่ะ "พี่ว่านจิน... กลิ่นนี่มัน..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากทางประตูกั้นมิติ ลู่เฉิงอศวดالก้าวเข้ามาด้วยร่างสูงใหญ่กำยำตามแบบฉบับชายชาติทหาร ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ที่เพิ่มความน่าเกรงขาม แต่ยามที่ดวงตาสคมคู่นั้นมองมายังภรรยา กลับเต็มไปด้วยความหลงใหลและคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้จากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ผสมผสานกับกลิ่นขนมปังเนยสดจากตัวภรรยาด้วยความมัวเมา "กลิ่นพายแอปเปิ้ลกับคุกกี้เนยสดค่ะ คุณสามี" ว่านจินเอี้ยวตัวกลับไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่ม พร้อมใช้ปลายนิ้วแตะปลายจมูกเขาเบาๆ "อย่าเพิ่งทำหน้าเคลิ้มขนาดนั้นสคะ นี่คือสินค้าล็อตแรกที่จะพาเราหลุดพ้นจากความยากจน และเป็นการประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการจากตระกูลลู่สายหลักด้วยนะคะ" ลู่เฉิงอศวหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอกแกร่งที่แนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ ชายหนุ่มไม่สนใจเลยสักนิดว่าตระกูลหลักจะคิดอย่างไร สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวเขามีเพียงรอยยิ้มของภรรยาและความสุขสบายที่เธอควรได้รับ "ไม่ว่าน้องจะทำอะไร พี่ก็สนับสนุนทั้งนั้น... หากใครกล้ามาขัดขวางการเปิดร้านขนมปังลับของน้องในคืนนี้ ข้าจะเอาดาบปลายปืนไปต้อนรับมันเอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารของนายทหารหนุ่มผู้ภักดีต่อภรรยาคนนี้ ทำเอาว่านจินถึงกับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ ภายนอกเรือนพักหลังน้อยที่ทรุดโทรม ความมืดมิดของยามวิกาลปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ลมหนาวพัดโชยกลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงเข้ามาปะทะหน้าต่างไม้เก่าๆ แต่ภายในห้องครัวลับของว่านจิน กลับเต็มไปด้วยแสงไฟนวลตาจากหลอดไฟ LED ในมิติลับและเสียงทำงานของเครื่องมือไฮเทค เตาอบพลังงานความร้อนสูงยังคงทำหน้าที่อย่างขันแข็ง พายแอปเปิ้ลชิ้นโตแป้งกรอบร่วนสีทองอร่ามถูกตัดแบ่งอย่างประณีตบรรจง วางเรียงรายอยู่ในกล่องกระดาษไขคราฟต์ดีไซน์วินเทจที่ดูหรูหราเกินกว่ายุคสมัยนี้จะจินตนาการได้ ตามมาด้วยคุกกี้เนยสดรูปทรงดอกไม้ที่อบจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งทะลุกรอบหน้าต่างออกไปตามสายลมยามดึก "อืม... กลิ่นนี้มันอะไรกันวะ?" เสียงสบถแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอกกำแพงรั้วบ้าน ลู่เฉิงอศวที่กำลังช่วยภรรยาแพ็กขนมลงตะกร้าไม้ไผ่ชะงักฝีมือ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นทันที ข้างรั้วบ้านคือ "ลู่เฉิงไห่" ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของสามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้านและชอบย่องเบาขโมยของชาวบ้าน ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งจมูกกระตุกฟุดฟิด ดวงตาสกปรกกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความสงสัย กลิ่นเนยและน้ำตาลหอมหวานเย้ายวนใจเช่นนี้ ต่อให้เป็นคนตายก็ยังต้องฟื้นขึ้นมากลืนน้ำลาย "กลิ่นหอมบ้าอะไรวะเนี่ย หอมฉุนยิ่งกว่าเค้กในสหกรณ์อำเภอเสียอีก..." ลู่เฉิงไห่พึมพำด้วยความโลภ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หน้าต่างห้องครัวที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเงียบเชียบ หมายจะแอบดูว่าสะใภ้รองผู้ยากจนเอาเงินจากไหนมาทำอาหารชั้นเลิศเช่นนี้ หรือซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้านหลังเล็กๆ นี้กันแน่ ภายในห้องครัว ว่านจินหันมาสบตากับสามี รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เธอกระซิบเสียงเบาอย่างรู้ทันเกม "ปลาตัวโตติดเบ็ดแล้วค่ะคุณสามี... ดึงประตูออกไปต้อนรับแขกยามวิกาลกันหน่อยเถอะค่ะ" ลู่เฉิงอศวพยักหน้ารับ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวเท้ายาวๆ ไปที่ประตูก้านหลังบ้าน ขณะที่ว่านจินหยิบถาดคุกกี้เนยสดร้อนๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือเตรียมพร้อมสำหรับการเจรจาธุรกิจรูปแบบใหม่... ธุรกิจที่ไม่อนุญาตให้ใครมาเอาเปรียบฟรีๆ อีกต่อไป! ทว่า... ในวินาทีที่ลู่เฉิงอศวผลักประตูเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับโจรย่องเบา ร่างของลู่เฉิงไห่กลับไม่ได้ตกใจกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม กลับมีเงาสูงวัยอีกร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดด้านหลัง พร้อมกับเสียงตวาดแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบ "นังสะใภ้ตัวดี! ดึกดื่นป่านนี้พวกแกแอบทำอะไรกินกันในบ้าน! ส่งกลิ่นเหม็นหืนคละคลุ้งไปทั่วหมู่บ้านจนชาวบ้านเขาตื่นกันหมดแล้ว คายของกินพวกนั้นออกมาเดี๋ยวนี้ นี่ยังถือเป็นสมบัติของตระกูลลู่ย่ะ!" แม่เฒ่าลู่ปรากฏกายขึ้นพร้อมไม้เท้าคู่ใจ สีหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา ดวงตาสีฝ้าฟางจดจ้องไปยังกล่องพายแอปเปิ้ลบนโต๊ะไม้ราวกับสุนัขป่าหิวกระหาย และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... ด้านหลังของแม่เฒ่าลู่ยังมีร่างเงาสีดำปริศนาอีกหลายร่างยืนล้อมกรอบเข้ามาอย่างมีลับลมคมนัย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!