สร้างโรงเรือนเกษตรอัจฉริยะ

"ถ้าท่านพี่กล้าขุดดินตื้นกว่าสามศอก ข้าจะหักส่วนแบ่งกำไรจากการขายขนมปังเนสดوลดลงครึ่งหนึ่งตลอดเดือนนี้!" เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้นท่ามกลางลมอ่อนที่พัดผ่านแปลงเกษตรหลังบ้าน หลินว่านจินในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามปักลายดอกไม้ประณีต ยืนเท้าสะเอวมองสามีหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่กำลังถือจอบด้วยสายตาคาดคั้น ขณะที่ลู่เฉิงอวบหัวเราะร่วนในลำคอ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนคลั่งรัก เขาวางจอบลงแล้วเดินเข้าไปหาภรรยาตัวน้อย กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นอายแดดและเหงื่อจางๆ ทำให้ว่านจินต้องแอบซ่อนรอยยิ้มมุมปากไว้ใต้ความดุ "สำหรับเมียรักแล้ว ต่อให้ให้ขุดลงไปถึงใจกลางแผ่นดิน ข้าก็ไม่เกี่ยงหรอกค่ะ" ลู่เฉิงอวบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะใช้กับเธอคนเดียวเท่านั้น มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่เอื้อมไปปัดเศษดินออกจากแก้มเนียนของภรรยาอย่างเบามือที่สุด ท่าทางออดอ้อนเอาใจของอดีตนายทหารผู้เกรียงไกรคนนี้ หากคนตระกูลลู่โดยเฉพาะแม่เฒ่าลู่มาเห็นเข้าคงอกแตกตายด้วยความริษยา เพราะนอกจากเขาจะไม่เคยอ่อนข้อให้ใครแล้ว ยังยอมสยบให้ภรรยาตัวแสบผู้พลิกฟื้นฐานะจนร่ำรวยระเบิดระเบิดในเวลาไม่กี่เดือน ว่านจินปัดมือเขาออกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "อย่ามาทำเป็นปากหวานค่ะ งานนี้สำคัญมาก ห้ามทำเล่นๆ เป็นอันขาด" เบื้องหน้าของพวกเขานั้นคือพื้นที่โล่งหลังบ้านที่ถูกเคลียร์จนสะอาดสะอ้าน แผนการใหญ่ในวันนี้ไม่ใช่แค่การปลูกผักสวนครัวธรรมดา แต่คือการสร้าง "โรงเรือนเกษตรอัจฉริยะ" ที่นำเอาเทคโนโลยีล้ำสมัยจากห้างสรรพสินค้ามิติลับของเธอมาประยุกต์เข้ากับแรงงานและวัสดุในยุคโบราณ แม้ภายนอกจะดูเหมือนโครงสร้างไม้ไผ่และกระจกหนาที่ต่อเติมอย่างแน่นหนา แต่ภายในกลับติดตั้งระบบควบคุมอุณหภูมิและความชื้นอัตโนมัติที่ดึงพลังงานมาจากผลึกศิลาธาตุในมิติ เมื่อคืนนี้ ว่านจินนั่งคำนวณตัวเลขและแปลนก่อสร้างจนดึกดื่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปโคลัมเบียร้อนๆ และครัวซองต์เนยสดอบใหม่จากมิติลับคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงพลังงานให้เธอสร้างโปรเจกต์นี้ขึ้นมา ท่ามกลางลมหนาวที่เริ่มพัดโชยเข้ามาเยือนหมู่บ้านจนชาวบ้านเริ่มเก็บตัวเงียบในบ้าน บรรดาผักเมืองร้อนและผลไม้รสเลิศที่ควรจะตายไปตามฤดูกาล กลับกำลังจะถูกเพาะ "โครงสร้างหลักเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่การติดตั้งแผ่นกระจกเวทมนตร์กรองแสงและระบบท่อส่งน้ำอุ่นใต้ดิน" ว่านจินพึมพำกับตัวเองขณะกางแผนปรุลายกระดาษขึ้นมาดู ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น การทำเกษตรในยุคนี้สำหรับคนอื่นคือความยากลำบาก แต่มันคือสนามเด็กเล่นธุรกิจขนาดใหญ่ของอดีตเชฟและนักธุรกิจสาวมือทองอย่างเธอ ลู่เฉิงอวบไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องคิดคนเดียวนาน เขายกคานไม้สนเนื้อแข็งน้ำหนักหลายร้อยชั่งขึ้นบ่าด้วยมือเปล่าอย่างไม่สะทกสะท้าน กล้ามเนื้อแผ่นหลังที่ไหวตามจังหวะการเดินบ่งบอกถึงพละกำลังมหาศาล เขาจัดการประกอบโครงสร้างตามที่ว่านจินสั่งทุกกระเบียดนิ้ว ความเข้าขาและรู้ใจกันทำให้งานรุดหน้าไปอย่างรวดเร็วกว่ากำหนดถึงครึ่งวัน "มองอะไรหรือคะ? หน้าสามีมีรอยเปื้อนหรือไง" ลู่เฉิงอวบหันมาเห็นภรรยาจ้องมองเขานิ่งๆ จึงแกล้งเลิกคิ้วถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เปล่าค่ะ... แค่กำลังคิดว่า ถ้าเอาความแข็งแรงของท่านไปใช้แบกแป้งทำขนมปังแทนที่จะมาขุดดิน ป่านนี้เราคงขยายสาขาไปทั่วแคว้นแล้วมั้งคะ" ว่านจินตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนจะยื่นกระบอกน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจให้เขา "พักดื่มน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวค่อยลุยต่อ" มือหนารับกระบอกไม้ไผ่มาดื่มรวดเดียวหมดด้วยความกระหาย สายตาคมกริบมองสำรวจโรงเรือนขนาดใหญ่ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ความอัศจรรย์ของสิ่งประดิษฐ์ที่ภรรยาคิดค้นขึ้นไม่เคยทำให้เขาน้อยลงเลย มีแต่จะรู้สึกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มีโลกใบใหญ่อีกใบซ่อนอยู่ และเขาคือนายทหารผู้โชคดีที่สุดที่ได้รับหน้าที่ปกป้องโลกใบนั้น ตกบ่าย การติดตั้งระบบภายในก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์ ว่านจินก้าวเข้าไปยืนอยู่ใจกลางโรงเรือนอัจฉริยะ อากาศภายในอบอุ่นราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ พื้นดินถูกปรับปรุงด้วยปุ๋ยพิเศษจากมิติที่มีส่วนผสมของแร่ธาตุบำรุงพืชขั้นสูง เธอหยิบเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศราชินี พริกหยวกยักษ์ และแตงโมญี่ปุ่นเกรดพรีเมียมออกมาจากช่องว่างมิติทีละถุงอย่างระมัดระวัง "เอาล่ะ... มาเริ่มการทดลองกันเถอะค่ะ" เธอลงมือหยอดเมล็ดลงหลุมด้วยตัวเอง ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความพิถีพิถันราวกับกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะชิ้นเอก ทันทีที่เมล็ดสุดท้ายถูกกลบด้วยดินอุ่นๆ และระบบรดน้ำอัตโนมัติปล่อยละอองน้ำบางเบาลงมา ราวกับปาฏิหาริย์ แผ่นดินเริ่มส่งเสียงฮัมเบาๆ แสงเรืองรองสีทองอ่อนลอดผ่านผนังกระจกสะท้อนกับละอองน้ำเกิดเป็นรุ้งกินน้ำจิ๋วๆ ภายในโรงเรือน กลิ่นหอมหวานของดินชื้นและกลิ่นอายธรรมชาติบริสุทธิ์ตลบอบอวลไปทั่ว ลู่เฉิงอวบยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองภรรยาด้วยสายตาอ่อนโยน ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าความสำเร็จเหล่านี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มาจากความหยาดเหงื่อและความฉลาดเฉลียวของเธอล้วนๆ ทว่า ความสงบสุขในบรรยากาศฟีลกู๊ดมักอยู่ได้ไม่นาน... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูรั้วหน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญใจของแม่เฒ่าลู่ และเสียงร้องคร่ำครวญของสะใภ้รองที่พยายามแสดงละครตบตาชาวบ้านแถวนั้น "ไอ้ลูกอกตัญญู! นังสะใภ้ตัวดี! พวกแกกินดีอยู่ดีบนกองเงินกองทอง ปล่อยให้แม่แท้ๆ หนาวตายอยู่กระท่อมปลายนาได้อย่างไร! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ว่านจินชะงักมือที่กำลังถืออุปกรณ์ทำสวน รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาวาวโรจน์คมกริบ เธอหันไปสบตากับลู่เฉิงอวบที่ใบหน้าเข้มขึ้นทันทีด้วยความโกรธ ก่อนที่ลู่เฉิงอวบจะก้าวออกไปจัดการด้วยความเด็ดขาด ว่านจินกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น มือเรียวแตะเบาๆ ที่แขนสามีพร้อมกระซิบเสียงหวานแต่เย็นเยียบ "ใจเย็นก่อนค่ะท่านพี่... คนพวกนี้มาหาเรื่องเอง แทaงปลาหน้าฝนแบบนี้ ปล่อยให้ข้าต้อนรับพวก1เข้า 'โรงเรือน' ของเราสักหน่อยดีกว่านะคะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!