เงินทองไหลมาเทมาดั่งสายน้ำ

"หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... ห้า..." เสียงกระดาษแผ่นบางถูกนับอย่างแผ่วเบา แต่สำหรับหลินว่านจินแล้ว มันคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในโลก ภายในห้องทำงานเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วใหม่จากมิติลับ ปึกเงินตราและตั๋วแลกเงินถูกวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ขัดเงา ตัวเลขที่ปรากฏในสมุดบัญชีเล่มหนาไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่บอกจำนวนทรัพย์สิน แต่มันคือหลักฐานของอิสรภาพที่เธอค่อยๆ สร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "ว่านจิน... เจ้าจะนับเงินนั่นรอบที่สิบแล้วนะ" ลู่เฉิงอวี่ที่เพิ่งกลับจากการซ้อมดาบเดินเข้ามาในห้อง เขาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นใบหน้าภรรยาที่กำลังยิ้มกริ่ม สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มอ่อนแสงลงทันทีเมื่อจ้องมองคนที่เขารักดั่งดวงใจ ว่านจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกวาดเงินทั้งหมดใส่ลงในกล่องไม้ลวดลายประณีต แล้วดันสมุดบัญชีไปตรงหน้าเขา "ท่านพี่คะ ดูนี่สิ... กำไรจากแยมผลไม้สูตรพิเศษและขนมปังอบกรอบในตลาดเมืองหลวงเดือนนี้ ทะลุเป้าที่เราตั้งไว้ถึงสามเท่า! นี่แค่เงินก้อนแรกที่ได้จากการขยายสาขาไปเมืองข้างเคียงนะคะ" ลู่เฉิงอวี่ไม่ได้สนใจตัวเลขในสมุดมากไปกว่าดวงตาที่เป็นประกายของภรรยา เขาขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ "เจ้าเก่งที่สุดแล้วว่านจิน หากไม่ได้เจ้า... บ้านหลังนี้คงไม่รุ่งเรืองถึงเพียงนี้" ทว่าความสุขยังไม่ทันได้อิ่มเอม เสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นหูและน่ารำคาญใจก็ดังขึ้นจากหน้าประตูรั้ว "นังตัวดี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้าได้ยินข่าวมาว่าพวกเจ้าขายขนมจนรวยเละเทะ แล้วทำไมถึงไม่แบ่งกตัญญูให้คนเป็นแม่บ้าง!" เสียงของแม่เฒ่าลู่แผดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอุ่นพลันเย็นเยียบ ว่านจินวางสมุดบัญชีลงอย่างใจเย็น แววตาของนักธุรกิจสาวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในเสี้ยววินาที เธอขยับคอเสื้อเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปที่ลานบ้าน "ท่านแม่มาหาถึงนี่ มีธุระอะไรสำคัญหรือคะ?" ว่านจินยืนกอดอก เผยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้บนใบหน้า แม่เฒ่าลู่ที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วพร้อมกับญาติพี่น้องอีกสองสามคนที่จ้องจะตักตวงผลประโยชน์ ชี้หน้าหลินว่านจินทันที "ธุระงั้นหรือ? เจ้าขโมยสูตรอาหารตระกูลลู่ไปทำมาหากินจนร่ำรวย แล้วยังจะมาถามว่าธุระอะไรอีก! เอาเงินที่ขายของได้มาให้หมด เดี๋ยวนี้!" "สูตรอาหารตระกูลลู่?" ว่านจินหลุดขำออกมาอย่างสุดจะกลั้น "ท่านแม่คงจำผิดนะคะ ขนมปังที่ข้าทำ ขายดิบขายดีจนพ่อค้าจากเมืองหลวงต้องมาต่อคิวรอหน้าบ้าน เป็นสูตรที่ข้าคิดค้นเองในขณะที่ท่านแม่เคยสั่งให้ข้าไปขุดดินจนมือแตก ข้าจำไม่ได้ว่าเคยเห็นสูตรนี้ในครัวของท่านนะคะ" "นังสะใภ้เลว! แกกล้าเถียงข้าเหรอ!" แม่เฒ่าลู่ทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกร่างสูงใหญ่ของลู่เฉิงอวี่ที่เดินตามออกมาขวางไว้เสียก่อน สายตาของเขาวาวโรจน์ดั่งพยัคฆ์ร้าย "ท่านแม่... หากท่านยังไม่หยุดระรานภรรยาข้า อย่าหาว่าลูกอกตัญญูที่ต้องเชิญท่านออกไปจากที่ดินของข้า" เสียงของลู่เฉิงอวี่เยือกเย็นจนคนฟังต้องสะดุ้ง แม่เฒ่าลู่หน้าซีดเผือด นางรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้รักภรรยามากเพียงใด แต่นางยังไม่ยอมแพ้ "ได้! พวกเจ้าจะเก็บเงินไว้เสพสุขกันตามลำพังก็ได้ แต่จำไว้ว่าวันหนึ่งความลับที่พวกเจ้าซ่อนไว้... ข้าจะขุดมันออกมาให้หมด!" นางสะบัดหน้าเดินจากไปพร้อมกับเสียงก่นด่าที่แว่วมาตามลม ว่านจินมองตามแผ่นหลังนั้นไปพลางถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกำลังดึงดูดพวกเหลือบไรให้เข้ามา แต่เธอก็พร้อมจะจัดการทุกคนที่กล้ามาแตะต้อง 'ฟาร์มรวยทะลุมิติ' ของเธอ คืนนั้น ว่านจินเข้ามิติลับเพื่อเตรียมวัตถุดิบสำหรับคำสั่งซื้อใหญ่ในวันรุ่งขึ้น เธอมีความสุขกับการเลือกหยิบแป้งสาลีเกรดพรีเมียมและเนยสดแท้ ความร่ำรวยไม่ใช่เพียงเรื่องของเงินทอง แต่มันคือการได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการโดยไม่ต้องก้มหัวให้ใคร ทว่าในขณะที่เธอกำลังผสมแป้งอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบห้างสรรพสินค้ามิติลับก็ดังขึ้นถี่รัว ราวกับว่ากำลังเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ผิดปกติ *แจ้งเตือน: ตรวจพบการพยายามบุกรุกเข้าสู่พื้นที่ห้ามเข้าโดยบุคคลภายนอก!* ว่านจินชะงักมือที่กำลังนวดแป้ง เธอขมวดคิ้วแน่น ใครกันที่รู้ตำแหน่งทางเข้ามิติลับของเธอได้? เธอรีบกดเปิดหน้าจอมอนิเตอร์ของระบบทันที ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ในห้องเก็บของลับหลังบ้าน มีเงาร่างหนึ่งกำลังงัดแงะตู้เซฟที่เธอเก็บ 'ตราประทับลับ' และบัญชีธุรกรรมทั้งหมดไว้อย่างเงียบเชียบ แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของผู้บุกรุกคนนั้นให้เห็นชัดเจน ไม่ใช่แม่เฒ่าลู่... ไม่ใช่ญาติพี่น้องที่หวังเงินทอง... แต่เป็นชายชุดดำที่สวมเครื่องแบบหน่วยลับที่ลู่เฉิงอวี่เคยเล่าว่ามีความแค้นส่วนตัวกับเขาเมื่อครั้งยังอยู่ในกองทัพ! และที่สำคัญกว่านั้น มือของชายคนนั้นกำลังถือมีดสั้นที่อาบไปด้วยยาพิษชนิดร้ายแรงที่พร้อมจะปลิดชีพทุกคนที่ขวางทาง! "ท่านพี่..." ว่านจินพึมพำเสียงสั่น เธอหันไปมองลู่เฉิงอวี่ที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องนอนโดยไม่รู้ตัวว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาถึงข้างกาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!