ขยายไลน์สินค้า: แยมผลไม้โฮมเมด

“ถ้าเจ้ายังคิดจะเอาเปรียบข้าอีกเพียงครึ่งส่วน อย่าหาว่าสะใภ้อย่างข้าไม่เกรงใจผู้อาวุโสเลยนะคะ” หลินว่านจินกระแทกถาดผลไม้ป่าสดใหม่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงดังสนั่นจนแม่เฒ่าลู่ที่กำลังนั่งเชิดหน้าถือดีอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมถึงกับสะดุ้งโหยง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างหลินว่านจินตวาดใส่ต่อหน้าธารกำนัล แต่ก่อนที่แม่เฒ่าจะทันได้อ้าปากด่ากราดตามนิสัยเดิม ร่างสูงใหญ่ของลู่เฉิงอวี่ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางวงสนทนา มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธวางลงบนไหล่ภรรยาอย่างอ่อนโยน ทว่าสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมารดานั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องกลืนคำด่าลงคอไปอย่างเสียไม่ได้ “ท่านแม่ หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใด ก็ขอเชิญกลับไปพักผ่อนเถิดค่ะ วันนี้ภรรยาของข้ามีงานใหญ่ที่ต้องทำ” ลู่เฉิงอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจจนแม่เฒ่าลู่ทำได้เพียงกระแทกเท้าเดินจากไปพร้อมคำสาปแช่งเบาๆ ในลำคอ หลินว่านจินถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปยิ้มให้สามี “ขอบใจนะที่มาทันเวลา... วันนี้เราจะรวยกันแล้วค่ะ” เธอกลับมาสนใจตะกร้าผลไม้ป่าที่เก็บมาได้จากท้ายหมู่บ้าน ผลเบอร์รี่ป่าสีแดงฉานและสีม่วงเข้มส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวชวนน้ำลายสอ ในสายตาคนอื่นมันเป็นเพียงผลไม้ไร้ราคาที่ขึ้นตามดงหนาม แต่สำหรับอดีตเชฟขนมหวานอย่างเธอ นี่คือวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะเปลี่ยนให้เป็น ‘ทองคำ’ ในรูปแบบขวดแก้ว หลินว่านจินจัดการล้างผลไม้ด้วยความพิถีพิถัน มือเรียวบางเริ่มลงมือเคี่ยวผลไม้ในกระทะทองเหลืองใบใหญ่ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับความฉ่ำของเนื้อผลไม้ค่อยๆ อบอวลไปทั่วห้องครัว ลู่เฉิงอวี่ไม่ได้จากไปไหน เขาอาสาช่วยเธอบดผลไม้ด้วยแรงมหาศาลที่เขามี สายตาของนายทหารหนุ่มไม่ได้จดจ้องที่งาน แต่เขากลับเฝ้ามองใบหน้ามุ่งมั่นของภรรยาด้วยแววตาคลั่งรักที่ปิดไม่มิด “ทำไมต้องเป็นแยมล่ะ ว่านจิน?” เขาเอ่ยถามขณะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เธอ “เพราะความหวานคือสิ่งที่ชนชั้นสูงขาดไม่ได้ค่ะ” เธอหันมาตอบพลางหยิบขวดแก้วใสเนื้อดีที่สั่งทำพิเศษออกมาจาก ‘มิติลับ’ “ชาวบ้านกินอิ่มก็พอใจ แต่พวกคหบดีในเมืองหลวงต้องการเสพความสุขจากการรับรส แยมสูตรเข้มข้นที่ไร้สารเจือปน ใส่ใจทุกขั้นตอนผลิตแบบนี้ จะถูกวางขายในฐานะสินค้าพรีเมียมราคาสูงลิ่ว ใครที่กล้าดูถูกเราว่ายากจน... ถึงคราวที่พวกนั้นต้องควักกระเป๋าจ่ายให้เราจนเนื้อตัวสั่นแล้วค่ะ” เมื่อแยมเนื้อเนียนละเอียดเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจทับทิม เธอรีบบรรจุลงในขวดแก้วอย่างรวดเร็ว ปิดผนึกด้วยกระดาษไขและเชือกป่านมัดอย่างประณีต ติดฉลากที่เธอออกแบบเองด้วยลายมืออ่อนช้อยงดงาม ขวดแยมแต่ละใบดูหรูหราจนดูไม่ออกเลยว่าทำมาจากผลไม้ป่าหลังเขา “เอาล่ะ เฉิงอวี่ เตรียมเกวียนเถอะค่ะ วันนี้เราจะเข้าเมืองไปส่งของให้ 'ร้านน้ำชาจินตระการ' ลูกค้ารายใหญ่ที่ข้าเจรจาไว้” เมื่อถึงร้านน้ำชาใจกลางเมือง บรรยากาศภายในร้านหรูหราผิดกับวิถีชีวิตชาวไร่ที่เธอจากมา เจ้าของร้านซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนผู้มีรสนิยมสูงชะงักไปเมื่อเห็นขวดแยมในตะกร้า หลินว่านจินไม่ได้กล่าวอะไรมาก เธอเพียงแค่เปิดขวดหนึ่งใบแล้วใช้ช้อนเงินตักให้เจ้าของร้านลองชิม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของเจ้าของร้านจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “นี่มัน... กลิ่นหอมนี้ รสสัมผัสที่ละลายในปากแบบนี้ ข้าไม่เคยพบที่ไหนมาก่อน!” “ข้ามีเพียงสิบขวดในรอบนี้ค่ะ หากร้านท่านต้องการผูกขาด นี่คือราคาของมัน” หลินว่านจินยื่นตัวเลขที่เขียนไว้ในกระดาษ เจ้าของร้านถึงกับหน้าซีดไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นราคา แต่นางก็ยอมควักเงินจ่ายให้อย่างไม่ลังเล เพราะรู้ดีว่าแยมนี้จะสร้างกำไรมหาศาลให้ร้านนางแน่นอน หลังจากส่งมอบสินค้าและรับเงินก้อนโตมาไว้ในมือ หลินว่านจินก็เดินออกจากร้านด้วยความสะใจ เธอตั้งใจจะแวะซื้อวัตถุดิบทำเบเกอรี่เพิ่ม ทว่าในขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นเกวียนนั่นเอง ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ท่าทางไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ก็เข้ามาขวางทางไว้ “หลินว่านจินใช่ไหม?” ชายคนหนึ่งเอ่ยเสียงเหี้ยม สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต “ของที่เจ้าขายเมื่อครู่... เจ้านายข้าต้องการสูตรลับนั้น ถ้าไม่อยากให้ร้านของเจ้าถูกเผา หรือครอบครัวเดือดร้อน จงคายมันออกมาเดี๋ยวนี้!” ลู่เฉิงอวี่ขยับกายบังหน้าภรรยาไว้ทันควัน มือขวาแตะดาบข้างเอวเตรียมพร้อมรับมือ ทว่าหลินว่านจินกลับแตะแขนสามีเบาๆ พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเย็นเยียบ สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “อยากได้สูตรหรือคะ?” เธอเอ่ยพลางล้วงมือเข้าไปในถุงย่ามที่เธอนำมาจากมิติลับ “งั้นลองชิม ‘ส่วนผสมพิเศษ’ ของข้าก่อนไหม... รับรองว่าถ้าได้ลองแล้ว จะจำไปจนตายเลยล่ะค่ะ” เธอกระชากฝาขวดแก้วในมือออกแล้วสาดของเหลวสีแดงหนืดเข้าไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ทันที! สิ้นเสียงกรีดร้องด้วยความแสบร้อน กลุ่มชายชุดดำถึงกับล้มลงดิ้นทุรนทุรายเพราะสิ่งที่เธอสาดใส่ไม่ใช่แยมธรรมดา แต่เป็น 'น้ำยาพริกสูตรเข้มข้นที่สุด' จากมิติลับของเธอเอง! ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายที่ดูจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกัดฟันกรอดพยายามจะพุ่งตัวเข้ามาหาเธอ ทว่ามีเงาดำปริศนาอีกร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับขวางดาบของชายชุดดำไว้อย่างรวดเร็ว! “คนของข้า... เจ้ายังไม่มีสิทธิ์แตะต้อง” เสียงทุ้มต่ำที่ดูคุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากชายผู้มาใหม่ที่ดูเหมือนจะรู้จักเธอเป็นอย่างดี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!