ไม้เรียวฟาดหน้าคนโลภ

“ถอยออกไปให้ห่างจากประตูบ้านข้า เดี๋ยวนี้!” เสียงของหลินว่านจินดังกังวานก้องไปทั่วลานบ้าน ก่อนที่กาน้ำชาใบใหญ่ในมือจะถูกยกขึ้นสูง ควันร้อนฉ่าพวยพุ่งออกมาจากปากกา ความร้อนนั้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม แววตาของนางกลับฉายแววเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงกัลป์ได้ทุกเมื่อ แม่เฒ่าลู่ที่กำลังยืนเท้าสะเอว แผดเสียงด่าทอเรื่อง ‘ความกตัญญูจอมปลอม’ ถึงกับชะงักกึก นางอ้าปากค้าง มองกาน้ำเดือดจัดในมือสะใภ้ตัวดีด้วยสายตาหวาดหวั่นปนไม่อยากจะเชื่อ “นังตัวดี! แกคิดจะทำอะไร! นี่ฉันเป็นแม่ผัวแกนะ! แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ!” แม่เฒ่าลู่แผดเสียงลั่น หวังจะเรียกคะแนนสงสารจากชาวบ้านที่เริ่มทยอยมายืนมุงอยู่หน้าประตูรั้วไม้ ว่านจินแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเกรงขามมากกว่าอ่อนหวาน “แม่สามีหรือคะ? ท่านมีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ ในเมื่อท่านตัดขาดลู่เฉิงฟอว์ออกจากตระกูลไปตั้งแต่วันที่เขาบาดเจ็บกลับมา แล้วยังทิ้งให้เราสองคนอดตายในกระท่อมผุพัง วันนี้ท่านกลับมาพร้อมกับถุงกระสอบเปล่าๆ หวังจะมาไถเอาผลผลิตในฟาร์มข้าไปกินฟรีๆ อย่างนั้นหรือคะ?” “ข้า… ข้าก็แค่จะมาดู! ผิดตรงไหน!” แม่เฒ่าลู่หน้าแดงก่ำ ลนลานเมื่อเห็นชาวบ้านเริ่มซุบซิบกันถึงเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อนที่ครอบครัวนี้ถูกขับไล่อย่างไร้เยื่อใย “ดูหรือ? แต่ท่านกลับพยายามพังประตูห้องเก็บของที่ข้าเพิ่งสร้างเสร็จ!” ว่านจินก้าวเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายถอยกรูดด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงอันตราย “ท่านอยากได้น้ำร้อนหรืออยากได้บทเรียนกันแน่คะแม่เฒ่า ถ้าไม่อยากเสียโฉมก่อนจะได้กลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน ก็จงไสหัวไปเสีย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจจากสาดน้ำร้อน เป็นการลากท่านไปส่งที่ที่ทำการอำเภอ ข้อหาบุกรุกและขู่กรรโชกทรัพย์!” บรรยากาศหน้าบ้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้อง ชาวบ้านต่างเบิกตากว้าง นี่คือหลินว่านจินสะใภ้ขี้ขลาดคนเดิมจริงหรือ? ทำไมวันนี้ถึงดูดุดันและมีอำนาจน่าเกรงขามถึงเพียงนี้! ว่านจินไม่รอให้แม่เฒ่าได้แก้ตัว นางเทน้ำร้อนลงบนพื้นดินตรงหน้าเท้าของอีกฝ่ายจนเกิดไอน้ำโขมง เสียงฉ่าของดินที่โดนน้ำเดือดทำเอาแม่เฒ่าลู่สะดุ้งสุดตัว กรีดร้องโหยหวนก่อนจะวิ่งหนีหางจุกตูดไปโดยไม่เหลียวหลัง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชาวบ้านที่พากันสะใจกับการสั่งสอนคนโลภ เมื่อร่างของแม่เฒ่าลับสายตา ว่านจินก็ถอนหายใจยาว วางกาน้ำลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ มือสั่นเล็กน้อยแต่นางข่มมันไว้ได้อย่างแนบเนียน ลู่เฉิงฟอว์ที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงผักด้วยสีหน้าถมึงทึง เขารีบก้าวเข้ามาคว้ามือภรรยาไปกุมไว้ สายตาของเขาจ้องมองนางด้วยความรักและความห่วงใยที่ท่วมท้น “ว่านจิน… ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องมารับมือกับนางคนเดียว” เขากล่าวเสียงต่ำ มือหนาลูบหลังมือภรรยาอย่างแผ่วเบา ว่านจินเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขผุดขึ้นบนใบหน้า “ไม่เป็นไรเลยค่ะเฉิงฟอว์ ข้าไม่ได้ทำเพราะโกรธแค้น แต่นี่เป็นการลงทุน… การลงทุนเพื่อความสงบสุขของฟาร์มเราในระยะยาว” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสบตากันด้วยความรัก ลมพัดแรงจนประตูรั้วไม้ที่เพิ่งซ่อมเสร็จสั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกหลายตัวดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน ลู่เฉิงฟอว์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้จักจังหวะฝีเท้านี้ดี… มันไม่ใช่คนธรรมดา และไม่ใช่ทหารที่เขาคุ้นเคย ร่างของชายชุดดำท่าทางภูมิฐานก้าวลงจากหลังม้า สายตาของเขากวาดมองไปรอบฟาร์มก่อนจะหยุดอยู่ที่ว่านจิน “ข้ามาเพื่อตามหาเจ้าของกลิ่นหอมนี้… และข้อเสนอที่จะเปลี่ยนชีวิตคนทั้งหมู่บ้านไปตลอดกาล” เขาชูกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นกล่องแบบเดียวกับที่ว่านจินเคยออกแบบไว้ในมิติลับเพื่อใส่ขนมหวานชนิดพิเศษ—ขนมที่นางเพิ่งทดลองอบเป็นล็อตแรกและยังไม่เคยนำออกวางขายที่ไหนมาก่อน! หัวใจของว่านจินกระตุกวูบ ใครกันที่รู้ความลับเรื่องสูตรขนมในมิติลับของนาง? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!