พันธมิตรทางการค้าคนแรก

"ขวดโหลแก้วเจียระไนลายดอกพิกุลสามใบนี้ ถ้าข้าให้ราคาห้าตำลึงเงิน... แม่นางหลินคิดว่ามันมากเกินไป หรือยังน้อยไปสำหรับน้ำมือของเจ้ากันล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลราวกับเสียงดีดพิณหยกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองส่วนตัวในโรงเตี๊ยมไห่ถัง หลินว่านจินไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที นางยังคงใช้ปลายนิ้วเรียวงามบรรจงหมุนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสีเขียวไข่กาในมือ กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นดีลอยกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานจางๆ ของแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดที่นางเพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ จากห้างสรรพสินค้ามิติลับ รสชาติและความหอมละมุนนี้ต่อให้เป็นพ่อค้าหน้าเลือดจากเมืองหลวงก็ยังต้องยอมสยบ แล้วนับประสาอะไรกับเถ้าแก่เฝิง... บุรุษผู้กุมเส้นทางสายการค้าตลาดมืดแห่งมณฑลบูรพาเล่า ว่านจินเงยหน้าขึ้นสบตาชายวัยกลางคนตรงหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริกอย่างรู้เท่าทัน รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยชั้นเชิงการค้าถูกจุดขึ้นที่มุมปาก "เถ้าแก่เฝิงล้อเล่นแล้วค่ะ ของดีมีคุณภาพ ย่อมคู่ควรกับราคาที่สะท้อนหยาดเหงื่อและความพิถีพิถัน แยมสตรอว์เบอร์รีสูตรพิเศษนี้ ข้าใช้เวลาคัดสรรผลไม้ป่าสดๆ จากยอดเขา ผสมผสานกับเคล็ดลับลับเฉพาะที่หาไม่ได้จากที่ไหนในแผ่นดินนี้ ห้าตำลึงเงินต่อสามขวด อาจจะคุ้มค่าสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับท่าน... ที่ต้องการผูกขาดสินค้าเพื่อนำไปป้อนให้แก่ตระกูลขุนนางใหญ่ในเมืองหลวง ข้าเกรงว่าราคานี้ยังต่ำเกินไปสำหรับ 'สิทธิ์พิเศษ' นั้นนะคะ" เถ้าแก่เฝิงชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มการค้าที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าคมคายฉายแววทึ่งระคนแปลกใจ พ่อค้าเขี้ยวลากดินเช่นเขา ผ่านโลกมาโชกโชน พบเจอคนมานับร้อยพัน แต่น้อยนักที่จะเจอสตรีบ้านนอก... ไม่สิ สะใภ้ตระกูลลู่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอัปลักษณ์และไร้ค่าในสายตาชาวบ้านคนนี้ จะมีความเฉียบคม ทันคน และกล้าต่อรองกับเขาด้วยสายตานิ่งสงบไร้ความหวาดกลัวเช่นนี้ "น่าสนใจ... ช่างน่าสนใจเสียจริง" เถ้าแก่เฝิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายกมือขึ้นลูบเคราแพรบางของตนเอง "สมคำร่ำลือที่ว่าแม่นางหลินพลิกชีวิตตนเองจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ภายในเวลาไม่กี่เดือน ว่าแต่... หากข้าต้องการ 'ผูกขาด' สินค้าตระกูลแยมและขนมปังอบกรอบของเจ้าทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ข้าต้องแลกด้วยเงื่อนไขอะไรบ้างล่ะ แม่นางหลินถึงจะยอมเซ็นสัญญาฉบับนี้?" ในเสี้ยววินาทีนั้น บรรยากาศภายในห้องกดดันขึ้นทันตาเห็น ลู่เฉิงอฟ้าร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลังภรรยา ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเถ้าแก่เฝิงเขม็ง มือหนาเผลอวางทับลงบนด้ามดาบข้างเอวตามสัญชาตญาณนักรบ ราวกับพร้อมจะปกป้องภรรยาหากอีกฝ่ายมีท่าทีตอดเล็กตอดน้อยหรือคิดเอาเปรียบ ว่านจินเหลือบสายตามองสามีหนุ่มที่คลั่งรักและห่วงนางเสียยิ่งกว่าไข่ในหิน นางส่งยิ้มหวานละมุนให้ลู่เฉิงอฟ้าแวบหนึ่ง เพื่อส่งสัญญาณบอกว่าสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของนาง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเ เฝิงด้วยแววตานิ่งสงบเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "เงื่อนไขของข้าไม่มากและไม่ยากเลยค่ะ เถ้าแก่เฝิง" ว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "หนึ่ง... ราคาขายส่ง ข้าขอส่วนแบ่งกำไรเจ็ดส่วน และท่านสามส่วน สอง... วัตถุดิบในการผลิตบางชนิด ข้าจะเป็นผู้จัดหาและส่งมอบให้ท่านเองโดยผ่านตัวแทน ห้ามผู้ใดสืบเสาะหาแหล่งที่มาเด็ดขาด และสาม..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบกวาดมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะ "ทุกๆ สิ้นเดือน ท่านต้องส่งมอบข่าวสารความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับตระกูลแม่เฒ่าลู่และเครือข่ายพ่อค้าคู่แข่งที่พยายามขัดขวางการค้าของข้าให้หมดสิ้น ห้ามปิดบังแม้แต่น้อย" เถ้าแก่เฝิงเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เงื่อนไขสองข้อแรกเป็นเรื่องปกติของการค้าขายผูกขาด แต่เงื่อนไขข้อที่สาม... ชัดเจนว่าสตรีตรงหน้านี้ไม่ได้ต้องการแค่เงินทอง แต่ต้องการใช้มือของเขาตบหน้าและกวาดล้างพวกเหลือบไรที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อนางในอดีตให้สิ้นซากอย่างเลือดเย็น! ช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจและน่ากลัวเสียจริง... แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจที่ทรงคุณค่าจนเขาไม่อาจปล่อยมือได้เช่นกัน! "ตกลง!" เถ้าแก่เฝิงตบโต๊ะเบาๆ อย่างเด็ดขาด "ข้าตกลงตามเงื่อนไขของแม่นางหลินทุกประการ สมกับที่เป็นพันธมิตรทางการค้าคนแรกของข้าจริงๆ" ว่านจินแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบพู่กันจุ่มหมึกจีนสีดำสนิท ก่อนจะจรดปลายพู่กันลงชื่อของตนเองลงในกระดาษสัญญาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมกรุ่นของแยมสตรอว์เบอร์รีที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศ ยิ่งขับเน้นให้ความสำเร็จก้าวแรกนี้หอมหวานเย้ายวนใจยิ่งขึ้น ทว่า... ในขณะที่หมึกบนกระดาษสัญญากำลังจะแห้งสนิท เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเสี่ยวเอ้อร์ประจำโรงเตี๊ยม "เถ้าแก่ขอรับ!แย่แล้วขอรับ! มีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาที่หน้าร้าน... พวกเขาอ้างว่าเป็นคนจากตระกูลเดิมของฮูหยินลู่ และกำลังโวยวายเสียงดังลั่นหาเรื่องจะพังร้านเข้ามาแล้วขอรับ!" รอยยิ้มบนใบของหลินว่านจินแข็งค้างไปชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ลู่เฉิงอฟ้าตวัดสายตาดุดันไปยังประตูทันที ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของว่านจินกระตุกวูบไม่ใช่เสียงโวยวายของแม่เฒ่าลู่... หากแต่เป็นเงาร่างของชายชราลึกลับผู้หนึ่งที่ก้าวตามหลังกลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา พร้อมกับชูห่อผ้าคุ้นตาที่นางเก็บไว้ในมิติลับ... ห่อผ้าที่บรรจุสูตรลับเบเกอรี่ชิ้นสุดท้ายของนางเอาไว้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!