ทวงคืนข้าวของจากบ้านใหญ่

"ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าข้ามธรณีประตูบ้านฉันเข้ามาอีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้มาตีกลองร้องป่าวประกาศความหน้าด้านของบ้านใหญ่ให้สะเทือนไปทั้งอำเภอ!" เสียงตวาดกร้าวของหลินว่านจินดังลั่น ประสานเข้ากับเสียงเคาะตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล่อเสียงดัง *เคร้ง!* จนแม่เฒ่าลู่และลู่ซิ่วอิง น้องสาวสามีตัวแสบ ถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยกรูดออกไปยืนนอกรั้วไม้ไผ่แทบไม่ทัน กลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง" ที่เคี่ยวจนน้ำตาลเคี่ยวเคลือบผิวเนื้อสีแดงฉ่ำส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพักหลังน้อย กลิ่นเครื่องเทศทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย และรากผักชีเตะจมูกจนคนเดินผ่านไปมาต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอมามองด้วยความอิจฉา และนั่นคือชนวนเหตุที่ทำให้สองแม่ลูกหน้าเลือดคู่นี้บุกเข้ามาหวังจะโกยอาหารทุกหม้อกลับบ้านใหญ่โดยไม่เกรงใจฟ้าดิน "อีสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมาไล่แม่กับน้อง!" แม่เฒ่าลู่หน้าดำคร่ำเครียด สองมือเท้าสะเอว ร่างท้วมๆ สั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว นางชี้หน้าสะใภ้รองด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "นี่มันข้าวของในตระกูลลู่ ลูกชายฉันส่งเงินมาให้ตั้งเท่าไหร่ แกเอาเงินซ่อนไว้กินคนเดียวรึไง อาหารพวกนี้สมควรยกไปให้บ้านใหญ่ตั้งนานแล้ว!" "ตระกูลลู่?" หลินว่านจินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับแม่เสือสาวกวาดมองสองแม่ลูกด้วยแววตาสสมเพชเวทนา นางวางตะหลิวลงแล้วใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้าน "ตอนที่ฉันกับลู่เฉิงออนป่วยเจียนตาย ถูกพวกท่านถีบหัวส่งให้ออกมาอยู่บ้านร้างหลังนี้โดยไม่ให้ข้าวสารกรอกหม้อสักเมล็ด พวกท่านเคยจำได้ไหมว่าเคยพูดว่าอะไร? 'ต่างคนต่างอยู่ ขาดเหลืออะไรก็อย่ามาเหยียบเรือนใหญ่' ลืมเร็วจังนะคะ หรือว่าสมองของคนบ้านใหญ่เสื่อมถอยไปตามอายุขัยกันหมดแล้ว?" "นัง... นังปากดี!" ลู่ซิ่วอิงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ นางจ้องมองหมูตุ๋นในกระทะตาเป็นมัน น้ำลายสอจนต้องกลืนลงคออึกใหญ่ "พี่สะใภ้รอง! ท่านอย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย ท่านได้ยินไหมว่าชาวบ้านเขานินทากันสนิทว่าท่านแอบซ่อนของดีไว้กินคนเดียว พี่ใหญ่ส่งเงินมาให้ตั้งเท่าไหร่ ท่านต้องเอาเงินทั้งหมดออกมาให้แม่เก็บรักษาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกให้พี่ใหญ่หย่ากับท่านแน่!" ขู่ด้วยการหย่ารึ? ช่างเป็นมุกตลกที่ไร้รอยหยักในสมองเสียจริง หลินว่านจินยิ้มเยาะ นางสาวเท้าก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับพวกมันอย่างไม่เกรงกลัว ร่างกายที่ตอนนี้ได้รับการบำรุงด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากห้างสรรพสินค้ำมิติลับ ทำให้ผิวพรรณของนางเปล่งปลั่งและมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แตกต่างจากสะใภ้รองผู้อ่อนแอคนเดิมโดยสิ้นเชิง "หย่าเหรอคะ?" ว่านจินเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่แววตากลับเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เชิญเลยค่ะ! ไปตามลู่เฉิงออนกลับมาตอนนี้เลยดีไหม? ให้เขารู้ว่าแม่กับน้องสาวสุดที่รักมาปล้นชิงอาหารและเงินทองของภรรยาตัวเองลับหลัง แถมยังขู่จะขับไล่ภรรยาที่เพิ่งหายป่วยหนัก... โอ๊ะ ลืมไป กฎหมายยุคนี้เกี่ยวกับการยักยอกทรัพย์สินส่วนตัวของภรรยา และข้อหาบุกรุกยามวิกาล... เอ๊ย ยามวิกาลยังไม่ถึง เอาเป็นว่าข้อหาบุกรุกเคหสถานและข่มขู่กรรโชกทรัพย์ มีโทษโบยสักกี่ครั้งกันนะท่านแม่?" แม่เฒ่าลู่หน้าซีดเผือดลงทันที นางไม่ใช่คนไร้การศึกษา ถึงจะบ้านนอกแต่ก็พอรู้ว่ากฎหมายทางการและกฎหมู่บ้านมีความเด็ดขาดเพียงใด ยิ่งช่วงนี้ทางการกวดขันเรื่องความสงบเรียบร้อย หากเรื่องถึงมือทางการจริงๆ มีหวังตระกูลลู่ต้องเสียชื่อเสียงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ "แก... แกกล้าเอาทางการมาขู่ฉันรึ!" แม่เฒ่าลู่เสียงสั่น เริ่มใจคอไม่ดี "แล้วคิดว่าฉันพูดเล่นหรือคะ?" ว่านจินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว กดดันจนแม่เฒ่าลู่ต้องถอยหลังกรูด "ฟังให้ดีนะคะแม่สามี เงินทุกอีแปะที่ลู่เฉิงออนส่งมา เขาจ่าหน้าซองถึง 'ภรรยาของข้า' ชัดเจนตามกฎหมาย ถือเป็นสินสมรสและทรัพย์สินส่วนตัวที่ฉันมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว หากพวกท่านยังกล้ามาวุ่นวาย แย่งชิง หรือแม้แต่ก้าวเข้ามาในรั้วบ้านฉันอีกก้าวเดียว ฉันจะไปฟ้องนายอำเภอข้อหาลักทรัพย์และทำลายความสงบเรียบร้อยในหมู่บ้าน คอยดูซิว่าหน้าตาของตระกูลลู่จะเอาไปไว้ที่ไหน!" น้ำเด็ดขาด ท่าทีแข็งกร้าว และแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทำให้สองแม่ลูกบ้านใหญ่ตระหนักได้ทันทีว่า... สะใภ้รองผู้นี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว! "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวแสบ!" ลู่ซิ่วอิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ดึงแขนแม่ที่กำลังขาอ่อนแรงให้รีบเดินหนีออกจากบริเวณบ้านของหลินว่านจินอย่างทุลักทุเล "แม่คะ กลับกันเถอะ อีบ้านี่มันบ้าไปแล้ว!" ว่านจินยืนกอดอกมองตามหลังสองแม่ลูกที่วิ่งหางจุกตูดออกไปพ้นเขตบ้านด้วยรอยเย้ยหยัน นางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอเบาๆ ก่อนจะสะบัดหน้ากลับเข้ามาในครัว กลิ่นหอมของหมูตุ๋นยังคงลอยวนเวียนชวนหิว นางตักหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำเนื้อนุ่มละมุนลิ้นใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต พร้อมกับหุงข้าวสวยร้อนๆ เม็ดอวบอ้วนจากมิติลับที่ส่งกลิ่นหอมหวานชวนฝัน ในขณะที่ว่านจินกำลังจะยกสำรับอาหารมื้อเที่ยงที่เพิ่งจัดการพวกตัวน่ารำคาญไปหมาดๆ มานั่งทานให้ชื่นใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ร่างสูงใหญ่ของลู่เฉิงออนในชุดทหารสีเข้มเขรอะฝุ่นดินและเหงื่อไคลก้าวเข้ามาในลานบ้าน ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกและงานหนัก แต่ทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมาเจอภรรยาตัวน้อยยืนถือชามอาหารอยู่ ความอ่อนโยนก็ฉายชัดขึ้นในแววตานั้นทันที "ว่านจิน... พี่กลับมาแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ชายหนุ่มถอดหมวกทหารออกวางไว้บนโต๊ะไม้ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความคิดถึง "หอมจัง... ทำอะไรกินหรือครับนั่น?" ว่านจินเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มร่างกำยำที่ตอนนี้ทำตัวเป็นหมาเด็กคลั่งรักคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ นางแกล้งทำเป็นตีหน้ายุ่งใส่เขาทันที "ภรรยาของคุณเกือบจะโดนแม่กับน้องสาวสุดที่รักมาปล้นหมูตุ๋นไปกินหมดหม้อแล้วนะคะ ท่านนายทหารลู่!" นางเอ่ยเสียงสะท้อนแง่งอนนิดๆ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟ้องความผิดของครอบครัวเขา ลู่เฉิงออนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวขึ้นมาในทันที แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนฝุ่นดินและคราบน้ำตาแห้งกรังของใครบางคนที่แอบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้าน... เป็นเงาร่างของแม่เฒ่าลู่ที่ย้อนกลับมาแอบดูด้วยความแค้นเคือง พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงจากบุคคลปริศนาที่เพิ่งก้าวเข้ามาสมทบในบริเวณบ้านอย่างอุกอาจ! พึงขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 3 นี้ค่ะ! ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" ในตอนถัดไปด้วยนะคะ!