อาหารมื้อแรกสะเทือนทั้งห้องครัว

เสียงปิดประตูรั้วไม้ไผ่ดัง *เอี๊ยดอ๊าด* พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทำเอาหลินว่านจินที่กำลังถือตะหลิวไม้ผัดกากหมูอยู่ในห้องครัวถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือเรียวชะงักกึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ให้ตายเถอะค่ะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะเนี่ย! ตามความทรงจำเดิมของร่างนี้ สามีหนุ่มนายทหารผู้ซื่อสัตย์และบ้างานอย่าง ‘ลู่เฉิงอวโฮ’ (ลู่เฉิงอวบ/ลู่เฉิงฝาน) ผู้นี้ ควรจะประจำการอยู่ที่ค่ายทหารทางเหนือและยังไม่1กลับบ้านจนกว่าจะถึงสิ้นเดือนหน้าไม่ใช่หรือคะ แล้วเหตุไฉนตอนนี้เขาถึงมายืนทำหน้าถมึงทึงตัวเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัวได้ล่ะคะเนี่ย! ว่านจินกะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องระดับอดีตเชฟและนักธุรกิจสาวมือทองหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว นางกวาดสายตามองสำรวจร่างหนาหนับของสามีหนุ่มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและฝุ่นควันจากการเดินทางไกล ใบหน้าคมเข้มมีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นกลับกำลังจดจ้องมาที่นางด้วยประกายไฟที่อ่านไม่ออก—ทั้งความห่วงหาอาทร ความสงสัย และ... ความคลั่งรักที่เอ่อล้นจนน่ากลัว! “คุณ... เอ่อ พี่เฉิงอวบ กลับมาเร็วกว่ากำหนดหรือคะ?” ว่านจินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ราบเรียบที่สุด พร้อมกับแอบซ่อนทัพพีในมือไว้ข้างหลัง ลู่เฉิงอวบไม่ได้ตอบคำถามในทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละก้าวอย่างกดดัน กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายป่าเขาและหยาดเหงื่อโชยเข้าแตะจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหยุดชะงักและขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่ท่าทีตื่นตระหนกของภรรยาตัวน้อย แต่เป็น ‘กลิ่นหอม’ แปลกประหลาดที่ลอยตลบอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวต่างหากเล่าค่ะ กลิ่นหอมล้ำลึกของเครื่องเทศตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมมันของเนื้อวัวชั้นดีและน้ำซุปกระดูกเคี่ยวไฟอ่อนๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในบ้านของสะใภ้ผู้ยากจนข้นแค้นและถูกแม่สามีโขกสับจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อกินเช่นนี้! “กลิ่นอะไร...?” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวที่เก่าคร่ำครึ ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่หม้อดินเผาใบเล็กบนเตาไฟที่กำลังเดือดปุดๆ มีไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับควันหอมกรุ่นที่ชวนให้น้ำลายสอ ว่านจินสะดุ้งเฮือก สมองซีกขวาประมวลผลด้วยความเร็วดุจฟ้าแลบ นางเผลอตัวหยิบ ‘บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรพรีเมียม’ จากห้างสรรพสินค้ามิติลับออกมาต้มกินเพื่อเยียวยาจิตใจและร่างกายที่อ่อนล้าจากการโดนแม่เฒ่าลู่จิกหัวใช้เมื่อวานนี้ โดยลืมคิดไปสนิทเลยค่ะว่าบ้านหลังนี้ผนังมันบางเสียยิ่งกว่ากระดาษสา และจมูกของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนอย่างลู่เฉิงอวบนั้นดีเสียยิ่งกว่าสุนัขดมกลิ่นเสียอีก! “อ๋อ... คือว่า...” ว่านจินยิ้มแห้งๆ สมองพยายามหาข้อแก้ตัวระดับเทพ “ฉัน... ฉันบังเอิญไปเจอรากไม้ป่าประหลาดกับมันสำปะหลังแห้งก้นไหเก่าๆ เอามาต้มรวมกันน่ะค่ะ! กลิ่นมันเลยอาจจะ... แปลกประหลาดไปสักหน่อยแหละนะคะ” “รากไม้ป่า?” ลู่เฉิงอวบหรี่ตามองภรรยาอย่างจับผิด ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนว่านจินต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะวางของ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม “รากไม้ป่าที่ไหน ถึงทำให้ห้องครัวบ้านเรามีกลิ่นเหมือนเหล้าตุ๋นเนื้อวัวชั้นดีจากภัตตาคารในเมืองหลวงได้ หืม... ว่านจิน?” ให้ตายเถอะค่ะ สายตานี้ช่างน่ากลัวเสียจริง! เขารู้ทันนางตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย! ทว่า ในขณะที่ว่านจินกำลังคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขานี้ ท้องของนายทหารหนุ่มร่างยักษ์กลับส่งเสียงร้อง ‘โครกคราก’ ดังลั่นออกมาอย่างไม่ยอมรักษาฟอร์มเอาเสียเลย! บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ ลู่เฉิงอวบชะงักกึก ใบหน้าคมเข้มที่เคยถมึงทึงพลันปรากฏริ้วรอยสีแดงจางๆ พาดผ่านอย่างเสียฟอร์มเล็กน้อย เพราะเขาเดินทางข้ามวันข้ามคืนติดต่อกันหลายร้อยลี้เพื่อกลับมาหาภรรยาโดยไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวาน ว่านจินแอบลอบถอนหายใจโล่งอก ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามประสาอดีตนักธุรกิจสาวผู้มองเห็นโอกาสในทุกวิกฤต นางหันขวับไปเปิดฝาหม้อดินเผา ควันหอมฟุ้งตลบอบอวลพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานห้องครัวทันที เผยให้เห็นเส้นบะหมี่เหนียวนุ่มสีเหลืองทองที่ทำจากแป้งสาลีชั้นดีลอยละลิ่วเคียงคู่กับชิ้นเนื้อวัวตุ๋นชิ้นโตเปื่อยนุ่มละลายในปาก และน้ำซุปสีอำพันเข้มข้นที่โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและกระเทียมเจียวส่งกลิ่นหอมเย้ายวนสะเทือนไปทั่วทั้งห้องครัวจนแทบหยุดหายใจ! “ในเมื่อพี่กลับมาเหนื่อยๆ พอดี... จะลองชิม ‘รากไม้ป่า’ ฝีมือฉันดูสักชามไหมล่ะคะ?” ว่านจินเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยชั้นเชิงการค้าขาย “แต่ออกตัวก่อนนะคะว่าฝีมือฉันไม่ธรรมดา ถ้ารู้สึกติดใจขึ้นมา... ห้ามมาทวงถามที่มาที่ไปของวัตถุดิบเด็ดขาดนะคะ!” ลู่เฉิงอวบมองหน้าภรรยาตัวน้อยสลับกับชามบะหมี่เนื้อตุ๋นตรงหน้า ดวงตาสนิมเหล็กฉายแววระaอุและคลั่งรักยิ่งกว่าเดิม เขาไม่สนหว่า ภรรยาจะซ่อนความลับอะไรไว้ หรือไปเอาอาหารชั้นเลิศนี้มาจากไหน สิ่งเดียวที่เขารับรู้ในตอนนี้คือ... เมียของเขาทั้งเก่ง ฉลาด และทำอาหารได้น่ากินจนยอมตายคาชามบะหมี่นี้ได้เลยทีเดียวค่ะ! และในวินาทีที่ลู่เฉิงอวบกำลังจะเอื้อมมือไปรับตะเกียบจากมือของว่านจินนั้นเอง... *ปัง!* เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าลู่ แม่สามีตัวแสบที่ตะโกนแผדเสียงด่าทอกราดเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว “นังสะใภ้ตัวดี! แกแอบทำอะไรกินกันในบ้าน กลิ่นหอมฟุ้งทะลุไปถึงบ้านข้างๆ แบบนี้ แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวใช่ไหม คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ว่านจินหุบยิ้มทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเย็นชา นางหันไปมองหน้าสามีหนุ่มที่บัดนี้ใบหน้าคมเข้มมืดมนลงทันตาเห็นด้วยความโกรธที่มารบกวนเวลาสวีทและความหิวของเขา สงสัยว่ามื้อนี้... คงไม่ได้มีแค่บะหมี่เนื้อตุ๋นเป็นอาหารหลักเสียแล้วกระมั้งคะเนี่ย! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!