ทะลุมิติมาพร้อมกลิ่นหอมของกาแฟดริป

“สะใภ้รอง! แกหูหนวกหรือไง! ข้าวในหม้อก้นครัวหมดเกลี้ยงจนเห็นก้นหม้อแล้ว ยังมีหน้ามานอนอืดอยู่บนเตียงอีกรึ! คิดจะให้ฉันกับพ่อแกอดตายตามกันไปถึงไหน!” เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบปริแตกดังแผดเผาเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับแรงกระชากผ้าห่มผืนเก่าขาดวิ่นจนปลิวหวือไปกองกับพื้นดินเยียบเย็น หลินว่านจินขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บแปลบที่ขมับแล่นพล่านราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่ดวงตากลับเปิดโพรงขึ้นอย่างเฉียบคม นัยน์ตาคู่สวยคมกริบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นชาและร่องรอยความฉงนที่ผ่านวาบเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดหรูในตึกระฟ้าของเธอ ไม่ใช่กลิ่นอายของแป้งซาวโดว์หมักได้ที่และเมล็ดกาแฟเกอิชาคั่วอ่อนที่เธอคุ้นเคย... นี่คือบ้านดินยุคเจ็ดสิบอันแสนทุรกันดาร กลิ่นอายความอับชื้น ฝุ่นผง และกลิ่นโคลนสาบควายลอยคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน และตรงหน้าเธอก็คือ ‘แม่เฒ่าลู่’ แม่สามีตัวแสบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความลำเอียงและจิกหัวใช้คนยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย “มองหน้าฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง! นังเด็กอกตัญญู! แต่งเข้ามาได้สามปี ทำงานก็ชักช้ากินจุยิ่งกว่าช้างสาร แถมยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะเบ่งลูกชายออกมาให้ตระกูลลู่สักคน แกมันตัวกาลกิณีชัดๆ!” แม่เฒ่าลู่เท้านำเอวพาดพิงขอบประตู ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว น้ำลายแทบกระเด็นรดปลายเท้าของหญิงสาว หลินว่านจินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ท่าทางสง่างามรากับนางพญา แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ปะชุนจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ แต่แผ่นหลังนั้นเหยียดตรงอย่างมั่นคง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว ในชาติก่อน เธอคือเชฟและนักธุรกิจสาวมือทองผู้สร้างอาณาจักรเบเกอรี่และคาเฟ่หลักร้อยล้านด้วยลำแข้งตัวเอง ต้องต่อสู้ฟันฝ่ากับนักลงทุนหน้าเลือดและคู่แข่งทางการค้ามานักต่อนัก จะมาตกม้าตายให้แก่ป้าแก่ๆ ปากตลาดในยุคข้าวยากหมากแพงอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะค่ะ! “ตระกูลลู่ขาดแคลนอาหารจนถึงขั้นต้องให้สะใภ้มานั่งอดตายตามคำบัญชาของแม่สามีแล้วหรือคะ?” หลินว่านจินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดและทรงพลังจนแม่เฒ่าลู่ชะงักงัน กลืนคำด่าทอที่กำลังจะพรั่งพรูลงคอแทบไม่ทัน “แก... แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน!” “ฉันพูดความจริงค่ะ สามปีที่ผ่านมา ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านนี้ ข้าวทุกมื้อ ผักทุกจาน แรงงานทุกหยดหยาดที่ทุ่มเทลงไปในนาขั้นบันได ใครกันแน่ที่เป็นคนกอบโกยเอาไปซ่อนไว้ให้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่เสวยสุข ลูกชายแท้ๆ ของคุณแม่อย่างพี่ใหญ่กินนอนสบาย ส่วนสามีของฉัน... ลู่เฉิงอวบ ถูกส่งตัวไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่ในกองทัพ ส่งเงินกลับมาเท่าไหร่ก็ถูกพวกท่านสูบเอาไปจนเกลี้ยง แบบนี้ใครกันแน่ที่เป็นตัวกาลกิณี และใครกันแน่ที่อกตัญญูตัวจริง!” ดวงตาคมกริบของอดีตนักธุรกิจสาวจ้องมองตรงไปยังแม่สามี ราวกับจะทะลวงลึกเข้าไปถึงความโลภโมโทสันที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจ แม่เฒ่าลู่หน้าซีดเผือดสลับกับเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา แก แก้วตาขาวเหลือกขึ้นด้วยความเหลืออดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนตอกหน้าหงายกลางวงจัญไรเช่นนี้ “นัง... นังสารเลว! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ! วันนี้ฉันจะไม่ให้แกได้กินข้าวสักเม็ดเดียว อยู่สำนึกผิดในห้องนี้ไปจนกว่าจะสำนึกได้!” แม่เฒ่าลู่กรีดร้องด้วยความโมโหจัด ก่อนจะกระแทកเท้าปึงปังเดินสะบัดก้นออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงลงกลอนไม้จากภายนอกดัง ‘แกร็ก’ ลั่นสนั่น บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง หลินว่านจินถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ “น่ารำคาญสิ้นดี...” เธอไม่ได้หวาดกลัวการถูกขังเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือสิ่งที่เธอปรารถนาในตอนนี้ต่างหาก! หญิงสาวกวาดสายตามองสำรวจรอบห้องดินคับแคบ มั่นใจว่าไม่มีใครแอบมองแน่แล้ว จึงตั้งจิตอธิษฐานเบาๆ ในใจ พริบตาเดียว ร่างเพรียวระหงก็วับหายไปจากห้องนอนเก่าๆ มืดทึบ ปรากฏร่างขึ้นอีกครั้งท่ามกลางแสงไฟสีส้มอบอุ่นของ ‘ห้างสรรพสินค้ามิติลับ’ ที่เธอสะสมไว้ติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อน ที่นี่คือสวรรค์ส่วนตัวของเธอ มีทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศ เครื่องครัวสเตนเลสเกรดพรีเมียม และที่สำคัญที่สุด... โซนคาเฟ่และเครื่องดื่มครบวงจร หลินว่านจินสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟอาราบิก้าคั่วกลางที่อบอวลอยู่ในอากาศช่วยชำระล้างความอึดอัดขุ่นมัวในอกออกไปจนหมดสิ้น ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจากพิษไข้กลับมามีเรี่ยวแรงขึ้นทันตาเห็น มือเรียวสวยหยิบเครื่องบดกาแฟมือหมุนคลาสสิกขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ตักเมล็ดกาแฟกลิ่นหอมฟุ้งลงไป แล้วเริ่มหมุนชamatอย่างเป็นจังหวะ เสียงเมล็ดกาแฟแตกตัวดังกรุบกอบเคล้าคลอไปกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง “ในเมื่อทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายในยุคเจ็ดสิบทั้งที จะยอมก้มหัวให้คนพวกนี้สูบเลือดสูบเนื้อจนตายคงไม่ใช่ฉันแน่...” เธอพึมพำกับตัวเองขณะหยิบดริปเปอร์เซรามิกสีขาวสะอาดตามาวางบนเหยือกแก้ว กรองกระดาษสีน้ำตาลอ่อนถูกพับอย่างประณีต น้ำร้อนอุณหภูมิพอเหมาะถูกรินวนเป็นวงกลมช้าๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องมิติลับ ละอองไอร้อนลอยอวลขึ้นมาผสมผสานกับความเข้มข้นละมุนละไมของกาแฟดริปชั้นดี นี่ไม่ใช่แค่กาแฟแก้วโปรดเพื่อแก้เครียด... แต่มันคือเครื่องดื่มแห่งการประกาศอิสรภาพและการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งหมู่บ้านลู่เจียชุนอย่างแน่นอนค่ะ! ในขณะที่หลินว่านจินกำลังดื่มด่ำกับรสชาติกลมกล่อมของกาแฟอุ่นๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของมิติลับนั้น... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกห้องนอนในโลกความเป็นจริงดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงก้าวเท้าหนักแน่นทรงพลัง และน้ำเสียงทุบต่ำทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยรังรักษ์ความเดือดดาลจนคนฟังต้องสะท้านสะเทือน “เปิดประตู! ใครหน้าไหนมันกล้าขังภรรยาผมในนี้ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!” ดวงตาของหลินว่านจินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมล็ดกาแฟในมือแทบจะร่วงหล่น... ให้ตายเถอะค่ะ สามีหนุ่มนายทหารผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และคลั่งรักจนยอมพลิกแผ่นดิน... กลับบ้านเร็วกว่ากำหนดถึงครึ่งเดือนได้อย่างไรกันคะเนี่ย! -------------------------------------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาจิบกาแฟและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของพี่ว่านจินนะคะ - เบเกอรี่มิติต่างโลก)