สำรวจห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด

"กรี๊ด! นังสะใภ้ตัวดี แกกล้าดีอย่างไรถึงมาไล่พวกฉัน! พี่ใหญ่! ดูนังนี่สปีดวาจาใส่แม่สิคะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘ลู่ซิ่วว์’ น้องสาวสามีผู้มีนิสัยเอาแต่ใจดังทะลุความมืดของยามวิกาลเข้ามาจนถึงหน้าประตูเรือน ร่างผอมเกร็งในชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาในเขตบ้านอย่างถือวิสาสะ โดยมีร่างห่อเหี่ยวของแม่เฒ่าลู่เดินกระฟัดกระเฟียดตามติดมาไม่ห่าง ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นจ้องมองหลินว่านจินด้วยความเคียดแค้นชิงชังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินว่านจิน (หลินว่านจิน) เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเรียบร้อยยืนกอดอกพิงกรอบประตูเรือนด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากหนึ่ง ประสบการณ์จากการเป็นนักธุรกิจสาวมือทองและเชฟมือหนึ่งในโลกยุคปัจจุบันสอนเธอไว้ว่า คนพวกนี้ยิ่งเราแสดงความอ่อนแอให้เห็น พวกมันก็ยิ่งจะได้ใจเหยียบย่ำ แต่ถ้าเราแสดงความแข็งกร้าวและไร้ไมตรี... พวกมันจะฝังความกลัวไว้ในกระดูกดำ "บ้านหลังนี้ทางการแบ่งแยกทะเบียนครัวเรือนและตัดขาดพันธะกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะคะ แม่กับน้องสาวท่านพี่ลู่ต่างหากที่บุกรุกเข้ามาในยามวิกาลอย่างไร้มารยาท หากฉันจะแจ้งทางการข้อหาบุกรุกยามวิกาล พวกท่านคิดว่าโทษโบยที่ลานหมู่บ้านจะสักกี่ครั้งกันดีล่ะคะ?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของว่านจิน ทำเอาลู่ซิ่วว์ถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธซีดเผือดลงไปถนัดตา ลู่เฉิง (ลู่เฉิง) ที่ยืนบังภรรยาเอาไว้ครึ่งก้าว ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารของนายทหารผ่านศึกออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าหลุดออกมาจากลำคอ "ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้กำลังลากพวกเธอออกไป ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ!" คำพูดเด็ดขาดและแววตาที่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทำให้แม่เฒ่าลู่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น ส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญโวยวายทุบอกชกตัวทันที "สวรรค์! ดูลูกอกตัญญูมันทำกับแม่แท้ๆ สิคะ! เลี้ยงมันจนโตมาได้ ดีแต่เอาเมียเข้าบ้านแล้วเนรคุณแม่กับน้อง! กรรมเวรแท้ๆ!" ว่านจินเพียงแค่หัวנסเบาๆ ในลำคอ เธอไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนไร้เหตุผลเหล่านี้อีกต่อไป มือเรียวบางเอื้อมไปดึงแขนเสื้อของสามีหนุ่มเบาๆ ส่งสายตาหวานเชื่อมแต่หนักแน่นให้เขา "ปล่อยพวกเขาร้องโวยวายไปเถอะค่ะ ดึกดื่นตื่นมาตากน้ำค้างแบบนี้ เดี๋ยวชาวบ้านตื่นขึ้นมาดูสภาพอุบาทว์ๆ ของบ้านนี้เข้า คนที่จะอับอายขายหน้าไม่ใช่พวกเราหรอกนะคะ เข้าบ้านกันเถอะค่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำร่วมกับท่านพี่ตั้งเยอะ" ลู่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อได้ยินคำว่า "ทำเรื่องสำคัญร่วมกัน" ในยามค่ำคืน ร่างสูงรีบหันหลังกลับ ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ตัดขาดเสียงโวยวายภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบสงบภายในเรือน เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสายตาคู่ไหนแอบมองเข้ามา หลินว่านจินก็ดึงสติกลับมายังเป้าหมายที่แท้จริง คืนนี้หลังจากไล่ความน่ารำคาญออกไปได้ เธอก็พร้อมแล้วที่จะสำรวจขุมทรัพย์ที่แท้จริงของตัวเอง—ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด มิติลับที่ติดตัวมาตั้งแต่ทะลุมิติ! ว่านจินบอกให้ลู่เฉิงไปพักผ่อนก่อน ส่วนตัวเเธอเองขอตัวมาตรวจสอบบัญชีและจัดระเบียบห้องเก็บของ (ซึ่งเธอกุเรื่องขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อน) เมื่อร่างสูงก้าวเดินเข้าห้องนอนใหญ่ไปแล้ว ว่านจินก็รวบรวมสมาธิ นึกถึงการเชื่อมต่อกับจิตใต้สำนึก... วูบ! เพียงพริบตาเดียว ร่างของเธอก็หายไปจากห้องนอนเก่าๆ กลางหมู่บ้านชนบท มาปรากฏอยู่หน้าประตูอัตโนมัติกระจกใสบานใหญ่มหึมาที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ LED สีขาวนวลตา "ยินดีต้อนรับกลับสู่ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัดค่ะ ท่านประธานหลิน" เสียงสังเคราะห์อัจฉริยะระบบ AI ดังขึ้นต้อนรับอย่างคุ้นเคย หลินว่านจินสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของความทันสมัย กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องปรับอากาศ และกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ จากโซนเบเกอรี่และกาแฟสดพรีเมียมลอยมาเตะจมูก ทำให้หัวใจของอดีตเชฟสาวพองโตขึ้นมาทันที ในโลกยุคโบราณที่แร้นแค้นและเต็มไปด้วยผู้คนจ้องจะเอาเปรียบ สถานที่แห่งนี้คืออาวุธและเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของเธอ! หญิงสาวก้าวเท้าเดินสำรวจเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้น ชั้นที่หนึ่งของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ถูกเนรมิตให้เป็น **ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ (Hypermarket)** ที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าตกใจ ตั้งแต่วัตถุดิบทำอาหารพรีเมียม เครื่องปรุงรสหายาก ข้าวสารหอมมะลิชั้นดี น้ำมันพืชบริสุทธิ์ เนื้อสัตว์แช่แข็งคุณภาพสูง ไปจนถึงของใช้ในชีวิตประจำวันอย่างแปรงสีฟัน สบู่สมุนไพร และกระดาษชำระเนื้อนุ่มที่คนยุคนี้ไม่มีทางได้รู้จัก ว่านจินเดินหยิบจับสินค้าด้วยดวงתาเป็นประกายระยิบระยับ "ยอดเยี่ยม... มีแป้งสาลีคุณภาพสูง น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ และยีสต์ธรรมชาติครบถ้วนแบบนี้ พรุ่งนี้ฉันสามารถเริ่มอบขนมปังและเค้กสูตรพิเศษออกไปขายในตลาดอำเภอได้ทันที การสร้างรายได้ก้อนแรกไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไปแล้วนะคะ" เธอยังเดินลึกเข้าไปสำรวจโซนอื่นๆ ต่อไป พบว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ของกินของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น แต่ยังมี **คลังยาและเวชภัณฑ์ (Medical Warehouse)** ที่อัดแน่นไปด้วยยาแผนปัจจุบัน ยาปฏิชีวนะ วิตามินนาน种 และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบครัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้มีค่ามากกว่าทองคำนับร้อยตำลึงในยุคสงครามและความยากลำบากเช่นนี้ หากใครเจ็บป่วยล้มตาย การมียานี้อยู่ในมือก็เท่ากับการกุมชีวิตของคนผู้นั้นไว้ในกำมือ และที่ทำให้หลินว่านจินถึงกับตาลุกวาวและหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเก่า ก็คือการค้นพบ **โซนอุปกรณ์การเกษตรและเทคโนโลยีล้ำสมัย (Agricultural & Tech Zone)** ที่ตั้งอยู่บริเวณปีกขวาของชั้นใต้ดิน เบื้องหน้าของเธอคือชั้นวางที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีที่ผ่านการตัดแต่งพันธะให้ทนทานต่อโรคและสภาพอากาศแห้งแล้ง เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลี พริกเทศ มะเขือเทศยักษ์ ผักกาดหวานกรอบ รวมถึงปุ๋ยอินทรีย์คุณภาพสูง และที่สำคัญที่สุด... เครื่องมือทุ่นแรงขนาดเล็ก เช่น รถไถเดินตามระบบพลังงานแสงอาทิตย์ เครื่องสีข้าวขนาดจิ๋ว และอุปกรณ์ระบบน้ำหยดอัตโนมัติ! "สวรรค์... นี่มันคือความฝันของเกษตรกรชัดๆ!" ว่านจินอุทานออกมาด้วยความตื่นตะลึง มือเรียวสัมผัสกับเครื่องมือเกษตรเหล่านั้นด้วยความทึ่ง หากเธอนำเมล็ดพันธุ์พืชเหล่านี้ไปปลูกบนที่ดินแห้งแล้งหลังบ้าน และใช้ระบบน้ำหยดอัจฉริยะ ผลผลิตที่ได้จะต้องเติบโตงอกงามจนสร้างความฮือฮาให้คนทั้งอำเภอได้อย่างแน่นอน! หญิงสาววางแผนในหัวอย่างรวดเร็วและฉับไว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอนำสินค้าล็อตแรกออกมาจากมิติลับจำนวนหนึ่ง—แป้งสาลีห่อสวย น้ำตาลทรายขาวสะอาดบริสุทธิ์ และเมล็ดพันธุ์ผักทนแล้ง—เพื่อเตรียมไว้สำหรับการเริ่มต้นแผนการค้าครั้งใหญ่ในวันพรุ่งนี้ ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการจัดเตรียมสินค้าในมิติลับอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูกระจกเบาๆ จากโลกภายนอกก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ตามมาด้วยเสียงเรียกแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความร้อนรนของลู่เฉิง "ว่านจิน... ภรรยาจ๋า ตื่นหรือยัง? เสียงอะไรอยู่ในห้องเก็บของ... หรือว่ามีใครแอบเข้ามาข้างใน!" ดวงตากลมโตของหลินว่านจินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เธอลืมไปเสียสนิทว่าเธอยังไม่ได้กลับออกไปจากมิติลับ และตอนนี้สามีหนุ่มจอมคลั่งรักของเธอกำลังยืนเคาะประตูห้องนอนเรียกหาเธอด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง! หญิงสาวรีบกวาดตามองรอบตัวเพื่อเตรียมตัวออกไป แต่ทว่า... จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมอัจฉริยะกลางห้างสรรพสินค้าก็กะพริบแสงสีแดงวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามบุกรุกพื้นที่มิติลับจากบุคคลภายนอก! กำลังเริ่มกระบวนการป้องกันความปลอดภัยขั้นสูงสุด...]* หัวใจของหลินว่านจินกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อหน้าจอปรากฏภาพเงาร่างปริศนาของใครบางคนที่กำลังใช้ก้อนหินงัดแงะหน้าต่างห้องนอนของเธอจากภายนอกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ