จดหมายจากแนวหน้าและเงินส่งตัว

"เงินก้อนนี้ไม่ใช่ของตระกูลลู่! มันคือหยาดเหงื่อแรงงานที่ลู่เฉิงส่งมาให้ภรรยาอย่างฉัน หลับตาข้างหนึ่งมาหลายวัน อย่าคิดว่าคนอย่างหลินว่านจินจะยอมเป็นควายให้พวกคุณจูงจมูกไปตลอดชีวิตนะคะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นเรือนไม้เก่าๆ จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นระริก หลินว่านจินยืนจ้องหน้าแม่เฒ่าลู่ด้วยแววตาดุดันราวกับพยัคฆ์สาวหวงอาณาเขต ในมือของนางกำซองจดหมายหนาปึกและธนบัตรใบสีเทาปึกใหญ่ที่เพิ่งแย่งกลับมาจากอุ้งมือเหี่ยวย่นของแม่สามีได้หวุดหวิด บรรยากาศในห้องโถงอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก แม่เฒ่าลู่หน้าดำคร่ำเครียดริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าลูกสะใภ้ที่เคยหัวอ่อนยอมให้โขกสับมาตลอด แต่วันนี้กลับกลายเป็นนางเสือสาวที่กางเล็บพร้อมข่วนหน้าทุกคนที่กล้ามาแตะต้องทรัพย์สินของนาง "นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมาแย่งเงินจากมือฉัน! ยังไงเสียตCองลู่ก็เป็นคนบ้านเรา เงินเดือนทหารก้อนนี้ต้องเอามาเข้ากองกลางให้ฉันดูแลในฐานะแม่บ้าน! แกมีสิทธิ์อะไรมาเก็บไว้คนเดียว!" แม่เฒ่าลู่แผดเสียงแหลมสูงหมายจะใช้ความอาวุโสกดขี่ให้ว่านจินยอมจำนนเหมือนเคย ทว่าหลินว่านจินกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับเยือกเย็นและเฉียบคมจนแม่เฒ่าลู่เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "สิทธิ์เหรอคะ? สิทธิ์ของการเป็นภรรยาตามกฎหมาย และสิทธิ์ของคนที่เกือบตายเพราะความแล้งน้ำใจของพวกคุณยังไงล่ะคะ!" ว่านจินกวาดสายตามองพี่สะใภ้และน้องสามีที่ยืนทำEน้าเลิ่กลั่กอยู่รอบๆ นางค่อยๆ คลี่จดหมายที่แนบมากับเงินเดือนออกอ่านด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ *‘ถึงภรรยาที่รัก... ว่านจิน พี่ได้รับจดหมายที่เธอเขียนบอกเรื่องการแยกบ้านแล้ว พี่สนับสนุนการตัดสินใจของเธอทุกอย่าง เงินเดือนงวดนี้พี่ส่งมาให้เธอทั้งหมด ห้ามยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไปเด็ดขาด ถ้าแม่หรือใครบัง 1อาจมารังแกเธอ รอให้พี่กลับไป... พี่จัดการเอง ดูแลตัวเองด้วย พี่คิดถึงเธอทุกลมหายใจ’* ลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นของลู่เฉิงทำให้หัวใจดวงน้อยของอดีตเชฟสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหล뢰ซ่านเข้ามาในอก สามีทหารคนนี้ไม่เพียงแต่ส่งเงินมาให้แบบไม่มีกั๊ก แต่เขายยังยืนหยัดเคียงข้างนางอย่างไม่มีเงื่อนไข "ได้ยินชัดเจนแล้วสินะคะ?" ว่านจินพับจดหมายเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดแม่เฒ่าลู่ที่หน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ "สามีฉันบอกเองว่านี่คือเงินของฉัน ถ้าใครยังกล้าหน้าด้านมาไถเงินฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน... เตรียมตัวต้อนรับความฉิบหายที่จะเกิดขึ้นกับบ้านหลังนี้ได้เลยค่ะ!" แม่เฒ่าลู่โกรจนตัวสั่นเทา นางพยายามจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน แต่ว่านจินไวว่า นางชักมือถือขวดสเปรย์พริกไทยมิติลับที่แอบหยิบมาจากห้างสรรพสินค้าในจิตสำนึกขึ้นมาถือไว้เตรียมพร้อม หากอีกฝ่ายกล้าเข้าใกล้ รับรองว่าได้แสบตาจนน้ำตานองหน้ากันไปข้าง ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเพื่อนบ้านอย่างลุงเฉินที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "แย่แล้ว! คุณนายลู่! ว่านจิน! เกิดเรื่องใหญ่ที่ลานหมู่บ้านแล้ว!" ลุงเฉินหอบหายใจจนตัวโยน "พวกคนจากกองเสบียงอำเภอมาที่หมู่บ้าน พวกเขาบอกว่า... บอกว่ากองทัพของลู่เฉิงประสบอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติภารกิจด่วน!" ร่างของหลินว่านจินชาวาบราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ซองจดหมายในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นกระดานไม้ เสียงอื้ออึงในหัวดังระงมสวนทางกับความเงียบงันที่เข้าเกาะกุมหัวใจ ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าสะใภ้บ้านลู่จะต้องเข่าอ่อนทรุดลงร้องไห้ฟูมฟาย ว่านจินกลับสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด นางก้มลงเก็บจดหมายขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับแม่เฒ่าลู่ที่เริ่มหน้าถอดสี และก้าวเดินออกจากเรือนไม้อย่างมั่นคงเพื่อมุ่งหน้าไปยังลานหมู่บ้านโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ปลายทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ไม่มีใครล่วงรู้... แต่ที่แน่ๆ สามีคลั่งรักของนางกำลังรอความช่วยเหลืออยู่ และคนอย่างหลินว่านจินไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเขาไปจากอ้อมกอดเด็ดขาด! ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!