การเสียสละของศิษย์

“ถอยไป ลูมิน่า!” เสียงคำรามของผมดังก้องอยู่ในโถงหินที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล เลือดสีแดงฉานไหลซึมจากมุมปากของศิษย์สาวตัวแสบที่ตอนนี้ยืนกางม่านพลังแสงบริสุทธิ์ปกป้องผมอยู่ข้างหลัง ร่างที่เคยสง่างามของเจ้าหญิงผู้ถือครองพลังศักดิ์สิทธิ์บัดนี้ทรุดฮวบลงกับพื้น ขอบปากของเธอเปื้อนเลือด แต่เธอยังคงฝืนยิ้ม—รอยยิ้มที่ผมเกลียดที่สุดในเวลาที่เธอทำตัวอวดเก่งเกินเหตุ “อาจารย์เนี่ย... ปากแข็งได้ตลอดเลยนะครับ” ลูมิน่าพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็น “ถ้าฉันไม่กันไว้ ท่านก็คงโดน [หอกทมิฬสูญสิ้น] ของไอ้พวกสวะนั่นเสียบทะลุหัวใจไปแล้ว... จริงไหมครับ?” รอบกายพวกเราคือซากปรักหักพังของวิหารต้องห้าม ศัตรูเบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น นอกจากกลุ่ม 'ผู้พิพากษาแห่งความมืด' ที่จ้องจะฉีกกระชากชีวิตผมไปแลกกับสมบัติล้ำค่าที่ระบบยัดเยียดให้ผมมาครอบครองโดยไม่ถามความสมัครใจแม้แต่น้อย ผมมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอ ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าต่างระบบที่เด้งรัวเหมือนคนเป็นโรคประสาท [แจ้งเตือนจากระบบ: ระดับความสัมพันธ์กับ 'ลูมิน่า' อยู่ในเกณฑ์วิกฤต!] [คำเตือน: หาก HP ของเป้าหมายลดลงเหลือ 0 ในสภาวะภารกิจ 'การเสียสละของศิษย์' ผู้ใช้งานจะถูกลงโทษด้วยสถานะ 'ไร้สิ้นหนทาง' เป็นเวลา 30 วัน!] “ไร้สิ้นหนทางงั้นเหรอ?” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีครามเข้มเหมือนน้ำหมึกที่กำลังเดือดพล่าน “ระบบ... แกอยากเห็นเนโครแมนเซอร์โกรธขนาดไหนกันเชียว?” ผมไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตสงบๆ ในโลกเกมบ้าๆ นี่ แต่การที่พวกมันทำร้ายคนที่ผม... ที่ผมคอยดูแลอยู่—คนที่เป็นเหมือนความรำคาญใจอันดับหนึ่งในชีวิตประจำวัน—นั่นคือการเหยียบย่ำเส้นตายของผม อาเธอร์ผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี “ลูมิน่า... หลับตาซะ” ผมสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกถึงสันหลังที่เย็นวาบ “อาจารย์... ท่านจะทำอะไร...” ผมไม่ตอบ แต่เดินก้าวข้ามร่างของเธอไปข้างหน้า พลังวิญญาณระดับมหาศาลไหลทะลักออกจากร่างของผมจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ผมไม่ต้องใช้ร่ายมนตร์ ไม่ต้องใช้คัมภีร์ ผมเพียงแค่ปลดปล่อย 'เจตจำนง' ออกไป [เปิดใช้งานทักษะลับ: 'เขตแดนแห่งความตายที่ถูกลืม' (ระดับ SSS)] [คำเตือน: การใช้งานนี้จะเผาผลาญ 80% ของค่ามานาและลดสถานะ HP ของผู้ใช้งานลงถาวรเพื่อแลกกับพลังทำลายล้างไร้ขีดจำกัด!] อากาศรอบข้างเริ่มหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยภูเขา ทั้งโถงวิหารกลายเป็นสีเทาหม่น เงาร่างของผู้พิพากษากว่าสิบคนเริ่มบิดเบี้ยว พวกมันพยายามหนี แต่ทว่า... ร่างกายของพวกมันกลับถูกยึดติดไว้กับพื้นด้วยแขนของเหล่าวิญญาณที่ผมอัญเชิญขึ้นมาโดยไม่ต้องเปิดวงเวทย์ "นี่หรือคือสิ่งที่พวกแกต้องการ?" ผมก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวคือเสียงแห่งความตาย “ความตาย... ที่ฉันจะมอบให้พวกแกอย่างไร้ความปรานี” ผมสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานทมิฬที่ควบแน่นเป็นรูปดาบอสูรพุ่งทะลุทะลวงร่างของศัตรูเบื้องหน้าจนสลายกลายเป็นละอองสีดำ ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีการโต้กลับ มันคือการกวาดล้างด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ ลูมิน่ามองภาพนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง “ท่านอาจารย์... นี่มันพลังแบบไหนกัน?” ผมหันกลับไปหาเธอ ใบหน้าของผมไร้ซึ่งอารมณ์ แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องจากความเจ็บปวดที่มานาถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น “กลับไปซะ ลูมิน่า... ต่อไปนี้ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว” แต่ทว่า ในวินาทีที่ความโกรธของผมเริ่มจางลง เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว [ภารกิจเปลี่ยนสถานะ: บอสลับปรากฏตัวในรัศมี 10 เมตร] [เงื่อนไขการผ่านภารกิจ: พลังเนโครแมนเซอร์ของท่านถูกตรวจจับได้โดย 'ผู้พิทักษ์ประตูแห่งนรก' ที่หลับใหลอยู่ใต้โลงศพที่ท่านยืนเหยียบอยู่!] พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของผมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใด โลงศพหินโบราณที่ตั้งอยู่ตรงกลางโถงค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งมาทางผม—มันไม่ใช่ศัตรูระดับต่ำ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นจุดจบของทุกสรรพชีวิต ผมมองลูมิน่าที่กำลังพยายามลุกขึ้นมาหาผมด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ก่อนจะมองดูแถบพลังงานของตัวเองที่เหลืออยู่เพียงเลขหลักเดียว “อาจารย์... ท่านลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” เสียงของลูมิน่าสั่นเครือ แต่มันสายเกินไป มือมหาศาลที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงินพุ่งทะลุขึ้นมาจากเบื้องล่าง คว้าเข้าที่ข้อเท้าของผมแน่น แรงกระชากนั้นทำให้ผมเสียหลักล้มลงไปในความมืดที่ไร้ก้นบึ้งของโลงศพหิน “ระบบ... แกหลอกฉัน!” นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ฝาโลงจะปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานของบางสิ่งที่รอคอยการกลับมาของเนโครแมนเซอร์อยู่ร่วมพันปี และท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม ผมกลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นเล็กๆ ที่เอื้อมมือลงมาจับมือของผมไว้แน่น—มือของศิษย์ตัวแสบที่ยอมโดดลงมาตายไปกับผมในหลุมศพนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!