ระบบแจ้งเตือนภารกิจ SSS

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องสมุดโบราณชั้นใต้ดิน ไม่ใช่สิ่งที่อาเธอร์คาดหวังว่าจะได้กลิ่นในยามที่เขากำลังตรวจสอบบันทึกเวทมนตร์โบราณ ปลายนิ้วเรียวยาวของเนโครแมนเซอร์หนุ่มหยุดชะงักลงบนหน้ากระดาษหนังแกะที่เริ่มกรอบเกรียม ดวงตาสีนิลกวาดมองตัวอักษรเวทที่กำลังเปลี่ยนจากสีทองอร่ามเป็นสีแดงฉานทีละน้อยอย่างเงียบเชียบ ตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลความผิดปกติรอบตัวอย่างรวดเร็ว—ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีร่องรอยการบุกรุก และที่สำคัญที่สุดคือกำแพงเวทป้องกันรอบอาณาเขตยังคงแสดงสถานะสีเขียวสมบูรณ์ แต่ทว่า... อุณหภูมิรอบกายกลับลดต่ำลงจนลมหายใจเริ่มปรากฏเป็นไอสีขาว "อาจารย์คะ ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะน้ำชาเสียแล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานใสที่เจือแววขี้เล่นดังขึ้นทำลายความเงียบ ลูมิน่าก้าวออกมาจากเงาเสาหินทึบ มือเรียวบางของเธอไม่ได้ถือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ดังเช่นเคย หากแต่กำลังกุมด้ามดาบสั้นเคลือบแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่ไอความร้อนระอุตัดกับบรรยากาศหนาวเหน็บรอบตัว ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังความมืดมิดสุดปลายทางเดิน อาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ เขาปิดตำราในมือลงอย่างระมัดระวัง ไม่มีความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าคมคาย มีเพียงความเหนื่อยอ่อนระคนระแวดระวังที่สะท้อนผ่านแววตา "เธอนี่นะ... บอกให้รออยู่ที่ห้องพักไม่ใช่หรือไง ลูมิน่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก พลางขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง "แล้วไอ้คำว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญเนี่ย เธอหมายถึงเงาดำที่กำลังก่อตัวอยู่ตรงหัวมุมนั่น หรือหมายถึงตัวเธอเองที่ชอบแหกกฎทุกข้อที่ผมตั้งไว้กันแน่" ศิษย์สาวตัวแสบหัวคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบขาดใจ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยในท่าเตรียมพร้อม รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ก็แหม... ถ้าให้อยู่เฉย ๆ รอรับความปลอดภัยในห้องคนเดียว มันน่าเบื่อจะตายไปนี่คะ สู้มาช่วยอาจารย์ปราบศัตรูแล้วค่อยไปทวงรางวัลทีหลังยังคุ้มเสียกว่าอีก!" ยังไม่ทันให้อาเธอร์ได้เอ่ยปากโต้ *ตู้มมม—!* พื้นหินแกรนิตเบื้องล่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงระเบิดมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ อาเธอร์ไม่รอช้า มือขวาตวัดวาดกลางอากาศ วงแหวนเวทสีครามเข้มปรากฏขึ้นเป็นโล่ป้องกันรูปทรงเรขาคณิตซ้อนทับกันสามชั้น รองรับแรงกระแทกจากเศษซากหินที่ปลิวว่อนได้อย่างแม่นยำ ในขณะเดียวกัน ลูมิน่าพุ่งทะยานออกไปดุจลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังแสงบริสุทธิ์ระเบิดออกรอบตัวเธอแผ่รัศมีขับไล่ความมืดมิด ดาบในมือฟันผ่าอากาศเข้าใส่เงาร่างมหึมาที่เพิ่งพังกำแพงเข้ามาอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามต่ำทุบทะลักโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูรทั่วไป แต่เป็นเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับร้อยที่ถูกบดอัดรวมกันจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตอันบิดเบี้ยว ร่างของมันสูงใหญ่กว่าสามเมตร เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสีดำสนิทและดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขาราวกับเหยื่ออันโอชะ "บอสระดับภัยพิบัติ... มาโผล่ที่นี่ได้ยังไงกัน" อาเธอร์ขมวดคิ้วมุ่น สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างหนักหน่วง ระบบป้องกันของหอคอยไม่มีทางปล่อยให้สิ่งนี้เล็ดลอดเข้ามาได้เว้นเสียแต่ว่า... มีใครบางคนจงใจเปิดประตูให้มันเข้ามาจากภายใน "อาจารย์คะ! เจ้านี่มันดูดซับพลังแสงของฉันได้!" เสียงตะโกนของลูมิน่าดังแข่งกับเสียงคำราม การโจมตีเมื่อครู่ของเธอที่ควรจะชำระล้างความมืด กลับถูกเงาร่างนั้นกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้น ร่างเพรียวบางกระเด็นถอยหลังมาหลายก้าวเนื่องจากแรงสะท้อน อาเธอร์พุ่งเข้าไปคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงหลบกรงเล็บมหึมาที่ตะปบลงมายังจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ได้อย่างเฉียดฉิว สัมผัสอุ่นจากมือของเธอแนบชิดกับฝ่ามือของเขา แต่ไม่มีเวลาให้มาใส่ใจเรื่องเคมีชวนใจเต้นรำใด ๆ ทั้งสิ้น ในเมื่อสถานการณ์ตรงหน้ากำลังก้าวข้ามขีดจำกัดความปลอดภัยไปไกลโข "ถอยไปยัยตัวแสบ เธอรับมือมันลำพังไม่ได้หรอ" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกริบดุจใบมีด เขาพลิกฝ่ามือเรียกเคียวแห่งความตายสีดำสนิทออกมาจากมิติเงา ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ร่ายคาถาบทแรกเพื่อเปิดฉากสวนกลับ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นสายตาของเขาลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีทองอร่ามสลักข้อความที่ทำให้อาเธอร์ต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ **[ระบบแจ้งเตือนภารกิจ SSS: ประตูเชื่อมโยงนรกภูมิเปิดออก]** **[เงื่อนไขพิเศษ: ขัดขวางการอัญเชิญ หรือยอมรับการกลืนกินจากมิติเบื้องล่าง]** **[คำเตือนจากระบบ: หากล้มเหลวในภารกิจนี้ วิญญาณของเป้าหมายทั้งสองจะถูกผูกติดไว้กับหอคอยแห่งนี้ไปชั่วกัลปสาน...]** ดวงตาสีนิลของอาเธอร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย—ไม่ใช่เพราะความยากของภารกิจ แต่เป็นเพราะเงื่อนไขที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มปริศนาของหน้าต่างระบบ ที่กำลังกระพริบถี่รัวราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาของเขา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างมหึมาตรงหน้าอ้าปากกว้าง ปล่อยคลื่นเสียงกรีดร้องที่ฉีกกระชากมิติให้ปริแตกออกเป็นร่องรอยสีดำสนิท พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... บุคคลที่อาเธอร์ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอในสถานที่แห่งนี้มากที่สุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!