การตัดสินใจของอาเธอร์

คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของอาเธอร์ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดในการร่ายเวท แต่มันคือเศษซากของพลังงานความมืดระดับตำนานที่เพิ่งถูกสลายออกไปจากห้วงความคิดของเขาเอง ภายในห้องโถงใต้ดินโบราณแห่งมหาวิหารร้าง แสงสีม่วงเข้มจากผลึกศิลามานาสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้เยือกเย็น นัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงตรงหน้า ซึ่งกำลังแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่สั่นกระพือด้วยความเร่งด่วนระดับวิกฤต [ ตรวจพบเงื่อนไขลับ: ผู้เล่นอาเธอร์สามารถเลือกดูดซับแก่นแท้แห่งวิญญาณบรรพกาลเพื่อยกระดับคลาสสู่ "จอมมืดมนุษย์กึ่งเทพ" ได้ทันที ] [ คำเตือน: พลังชีวิตสูงสุดจะเพิ่มขึ้น 300% ปลดล็อกสกิลอัญเชิญกองทัพอันเดดระดับ EX และตัดขาดความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ] ความเงียบงันภายในห้องโถงช่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงสะท้อนหยดน้ำจากเพดานถ้ำที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกาทรายกำลังนับถอยหลัง อาเธอร์ผ่อนลมหายใจยาวนาน มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวตุบๆ ตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเลือกนี้คือทางลัดที่สั้นที่สุดในการบรรลุเป้าหมายสูงสุดของโลกใบนี้—พลังที่สามารถปกป้องตัวเองจากทุกภัยคุกคาม และความสงบสุขที่เขาโหยหามานานนับปี "ท่านอาจารย์..." เสียงหวานใสที่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ ลูมิน่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้แสงสว่างจากผลึกมานา ร่างบางในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและหยาดเหงื่อ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอระบบที่ทรงพลังเลยสักนิด แต่มันกำลังจ้องมองตรงมาที่เขา—ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด อาเธอร์ชะงักไปเล็กน้อย เขาลดมือลงแล้วหันไปสบตาเด็กสาว "เธอไม่ควรเข้ามาใกล้จุดนี้ ลูมิน่า อากาศแถวนี้มีความหนาแน่นของความมืดสูงเกินกว่าที่พลังแสงของเธอจะต้านทานไหว" "ท่านคิดจะทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?" ลูมิน่าไม่ได้ถอยหนี เธอก้าวเข้าไปประชิดจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ลอยแตะจมูก "หนังสือนิทานโบราณเคยบอกไว้ว่า เนโครแมนเซอร์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดด้วยวิธีนี้ จะสูญเสียความรู้สึกนึกคิดไปทีละน้อย... จนกระทั่งหลงเหลือเพียงเปลือกนอกที่ไร้หัวใจ ท่านอยากเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ... เอ่อ... แบบนั้นจริงๆ หรือครับ?" เจ้าหญิงสาวรีบแก้คำพูดของตนเองทันควันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นเคยที่ใช้ล้อเลียนเขาเป็นประจำ ทว่าแววตาที่มองมากลับจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ อาเธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างฝืนๆ "ไร้หัวใจงั้นหรือ? ฟังดูเข้ากับอาชีพของฉันดีออกไม่ใช่หรือครับ ลูมิน่า? การไม่มีภาระผูกพัน ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อสูญเสียใครไป มันคือความสงบสุขขั้นสูงสุดที่ฉันตามหามาตลอด" "โกหก!" ลูมิน่าขึ้นเสียงเล็กน้อย น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "ถ้าท่านคิดแบบนั้นจริงๆ ทำไมมือข้างที่ถือไม้เท้าถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะคะ... อาเธอร์ ท่านไม่ได้ต้องการพลังบ้าๆ นี่เพื่อความสงบสุขหรอก แต่ท่านกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งจะต้องสูญเสียพวกเราไปต่างหาก!" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งปักเข้ากลางใจของเนโครแมนเซอร์หนุ่มอย่างแม่นยำ อาเธอร์นิ่งง้าง มือที่กำด้ามไม้เท้าสีดำสนิทเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว—รอยยิ้มกวนๆ ของศิษย์สาวตัวแสบ เสียงบ่นกระปอดกระแปดเวลาที่เขาบังคับให้ฝึกซ้อมเวท และมื้ออาหารยามค่ำคืนรอบกองไฟที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ระบบกำลังมอบพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้ แต่มันต้องแลกมาด้วยการ "ลบเลือน" ความทรงจำและสายสัมพันธ์เหล่านี้ทิ้งไปจนหมดสิ้น [ ระบบกำลังรอการยืนยัน: อีก 10 วินาที จะทำการรีเซ็ตสถานะจิตวิญญาณอัตโนมัติหากไม่มีการตอบสนอง ] [ 10... 9... 8... ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวเป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัด อาเธอร์มองหน้าจอสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ เขาสามารถกดตกลงได้ในพริบตาเดียวเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกแฟนตาซีใบนี้ ทว่าความอบอุ่นจากมือเล็กๆ ที่เอื้อมเข้ามากุมมือข้างที่สั่นเทาของเขาไว้ กลับทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก ฝ่ามือของลูมิน่าเย็นเฉียบ แต่กลับเต็มไปด้วยพลังงานแสงบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายของเขา ช่วยบรรเทาไอความมืดที่กัดกินจิตใจมานานนับชั่วโมง "ถ้าท่านเลือกพลังนั้น... ถ้าท่านลืมเรื่องของเราไป..." ลูมิน่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น "หนูก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่บนโลกที่น่าเบื่อนี้ไปเพื่ออะไรอีกเหมือนกันค่ะ... เอ่อ หมายถึง... ฉันคงไม่มีใครคอยให้แกล้งไปตลอดชีวิตแน่ๆ เพราะฉะนั้น... เลือกให้ถูกข้างนะคะ ท่านอาจารย์" อาเธอร์มองเด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แววตาที่เคยฉายแววลังเลค่อยๆ กลับมามั่นคงและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง ตรรกะและความคุ้มค่าในเชิงระบบเกมถูกพับเก็บใส่ลิ้นชัก ในเมื่อชีวิตไม่ใช่เกมที่มีปุ่มโหลดเซฟใหม่ได้ การสูญเสียสิ่งสำคัญไปเพื่อแลกกับพลังที่ไร้ซึ่งความรู้สึก นั้นไม่ใช่ชัยชนะ... แต่มันคือความพ่ายแพ้ที่แท้จริง นิ้วเรียวยาวของเนโครแมนเซอร์หนุ่มกดลงไปที่ปุ่มสีแดงขนาดเล็กบนหน้าจอระบบ [ ตรวจพบคำสั่ง: ยกเลิกกระบวนการดูดซับแก่นแท้บรรพกาล ] [ ผู้เล่นอาเธอร์ปฏิเสธเงื่อนไขพลังพิเศษ ระดับคลาสคงเดิม ] [ คำเตือน: ค่าสถานะความสัมพันธ์กับตัวละคร 'ลูมิน่า' พุ่งสูงถึงขีดจำกัดสูงสุด (MAX) ปลดล็อกสกิลพิเศษคู่หู: 'แสงนำทางแห่งความมืด' ] แสงสีฟ้าจากระบบดับวูบลงทันที ความมืดรอบตัวแทนที่ด้วยความเงียบสงบตามธรรมชาติ อาเธอร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ราวกับภูเขาที่กดทับอกมานานถูกยกออกไป ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาพปกติ ไร้ซึ่งร่องรอยของการกลายพันธุ์ใดๆ ลูมิน่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นถ้ำด้วยความหมดแรง รอยยิ้มโล่งอกปรากฏบนใบหน้าเปื้อนฝุ่น "ให้ตายเถอะ... ท่านเกือบทำให้หัวใจหนูวายตายจริงๆ นะคะ ท่านอาจารย์" อาเธอร์ย่อตัวลง Sluice สายตามองเด็กสาวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก ก่อนจะยื่นมือออกไปเคาะหน้าผากมนเบาๆ หนึ่งที "นั่นมันคำพูดของฉันต่างหาก ลูมิน่า ใครใช้ให้เธอเข้ามาเสี่ยงในพื้นที่อันตรายแบบนี้กันล่ะ หืม?" "ก็เพราะคนแถวนี้ทำท่าทางเหมือนจะหนีไปบวชเป็นพระสายดาร์กนี่คะ!" ลูมิน่ามุ่ยปากทำท่าทางฟ้องร้อง แต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความยินดีอย่างปิดไม่มิด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง—ไม่ใช่เสียงของอันเดด และไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาดทั่วไป อาเธอร์ลุกขึ้นยืนทันที ดึงลูมิน่ามาหลบไว้ด้านหลังพร้อมกับตวัดไม้เท้าในมือเตรียมตั้งรับ นัยน์ตาหรี่ลงด้วยความระแวดระวังเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นมานาอันคุ้นเคยแต่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ร่างในชุดเกราะสีเงินยวงก้าวพ้นเงาลึกออกมา ปีกสีดำสนิทคู่ใหญ่สยายออกกว้างจนเกือบชนผนังถ้ำ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยทักทายราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน "ตัดสินใจได้ไม่เลวเลยนี่... น้องชายร่วมสายเลือดของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!