ศัตรูจากอดีต

กลิ่นไอของดินชื้นและกลิ่นอายสาบสว่างของซากศพโบราณไม่ใช่สิ่งที่ควรลอยอบอวลอยู่ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลขุนนาง แต่เมื่อระบบเนโครแมนเซอร์สายดาร์กที่มีเงื่อนไขการใช้ชีวิตสุดประหลาดถูกติดตั้งไว้ในร่างของผม ความปกติสุขจึงกลายเป็นเพียงนิยามหรู  ๆ ที่ผมทำได้แค่มองผ่านหน้าต่าง "อาจารย์คะ ข้าว่าชาชามนี้รสชาติแปลก  ๆ นะท่าน... หรือว่าท่านแอบใส่ผงกระดูกโครงกระดูกเดินได้ลงไปอีกแล้ว?" เสียงใสแจ๋วแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของลูมิน่าดังขึ้นพร้อมกับเสียงวางถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กดัง *กริ๊ก* เจ้าหญิงผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์—ซึ่งในทางทฤษฎีควรจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเนโครแมนเซอร์อย่างผม—กลับเลือกที่จะนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสบายใจอารมณ์ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานยามที่เห็นผมขมวดคิ้วมุ่นให้กับกองเอกสารรายงานความเสียหายจากดันเจี้ยนรอบเมือง ผมละสายจากหน้าจอระบบโปร่งแสงสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนเรื่องพลังงานวิญญาณใกล้หมด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา  ๆ อย่างคนอายุสั้นกว่าวัย "ถ้าผมใส่ผงกระดูกลงไปจริง  ๆ เธอคงไม่ได้นั่งถามด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์แบบนี้หรอกครับ ลูมิน่า... และเลิกเรียกผมว่าอาจารย์ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยแบบนั้นสักที เธอก็รู้ว่าสถานะ 'พี่เลี้ยง' จอมปลอมนี่มันไม่ได้มาจากความสมัครใจของผมเลยสักนิด" "อ้าว พูดแบบนี้ใจร้ายจังเลยนะคะ" ลูมิน่ายิ้มกริ่ม ขยับตัวโน้มเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนกลิ่นหอมจาง  ๆ ของดอกไม้อันเป็นเอกลักษณ์ของพลังแสงลอยมาแตะจมูก "ถ้าไม่มีหนูคอยช่วยชำระล้างออร่าแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากตัวท่านตอนนอนละก็ป่านนี้เมืองนี้คงกลายเป็นสุสานร้างไปนานแล้วล่ะค่ะ... ว่าแต่ ท่านอาเธอร์คะ..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นจริงจังขึ้นมาในเสี้ยววินาที รอยยิ้มระรื่นหายไป เหลือเพียงแววตาคมกริบที่สะท้อนภาพผมสะท้อนอยู่ในนั้น "...ท่านสัมผัสได้เหมือนกันใช่ไหม?" ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ *ตัก... ตัก... ตัก...* สายตาคมกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่หันหน้าเข้าสู่สวนหย่อมเบื้องล่าง ความมืดมิดยามวิกาลของค่ำคืนนี้ผิดปกติ ลมหนาวที่พัดโชยเข้ามาไม่ได้นำพามาเพียงความเย็นยะเยือก แต่มันแบกเอาแรงกดดันมหาศาล—แรงกดดันที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของศาสตร์มืดขั้นสูงที่ไม่ได้พบเห็นมานานหลายปี เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบงันมานานนับสัปดาห์พลันดังขึ้นในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานวิญญาณระดับสูงพิเศษ ] [ พิกัด: สวนหย่อมด้านทิศเหนือ (ระยะห่าง 50 เมตร) ] [ คำเตือน: รูปแบบพลังงานตรงกับฐานข้อมูลเก่าแก่ 'มรดกแห่งความตาย' ไม่พบประวัติในระบบปัจจุบัน ] [ สถานะ: ผู้มาเยือนกำลังมุ่งหน้ามายังห้องทำงานของคุณ ] มุมปากของผมกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบที่มักปรากฏยามเผชิญหน้ากับความท้าทายผุดขึ้นบนใบหน้า "ดูเหมือนว่าจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแวะมาเยี่ยมเยียนเราในยามวิกาลนะครับ... และผมคิดว่าเขาคนนั้นคงไม่ได้มาเพื่อจิบชาสนทนาปราศรัยเรื่องดินฟ้าอากาศแน่ ๆ" ลูมิน่าดีดตัวลุกขึ้นยืนในทันที ออร่าแสงสีทองจาง  ๆ เริ่มเปล่งประกายรอบปลายนิ้วของเธอ แม้ปากจะชอบหยอกล้อผมเล่น แต่ยามคับขัน ศิษย์สาวตัวแสบคนนี้มักจะแสดงสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมออกมาเสมอ "ให้หนูไปต้อนรับเขาข้างนอกไหมคะท่าน? ดูท่าทางแล้ว... แขกคนนี้คงกระดูกชิ้นโตน่าดูเลยล่ะสิ" "ไม่ต้องครับ" ผมยกมือขึ้นห้ามปราม น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "พลังระดับนั้น... ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะรับมือได้ด้วยการโจมตีแบบเผิน  ๆ หรอกครับ ลูมิน่า ถอยไปยืนด้านหลังผม" *โครม!* ประตูไม้สักทองหน้าห้องทำงานระเบิดออกเป็นเสี่ยง  ๆ แรงอัดมหาศาลซัดเอาเศษไม้และละอองฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นจนทำให้หายใจไม่ออกทะลักเข้ามาแทนที่อากาศภายในห้อง ร่างของใครคนหนึ่งก้าวผ่านกลุ่มควันสีเทาเข้ามาอย่างช้า  ๆ ฝีเท้าที่กระทบพื้นไม่ได้ส่งเสียงดัง แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขาดวิ่นตามกาลเวลา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีเข้ม แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหรี่ตาลงมองด้วยความตกตะลึง—คือไอวิญญาณสีม่วงเข้มที่ลอยวนรอบตัวเขา ซึ่งเป็นรูปแบบการควบคุมมานาที่สูญหายไปพร้อมกับเหตุการณ์กวาดล้างเนโครแมนเซอร์เมื่อสิบปีก่อน เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่กลางห้อง ดวงตาคู่คมกริบภายใต้ฮู้ดเงยขึ้นสบตากับผมโดยตรง ริมฝีปากแห้งผากยกยิ้มขึ้นอย่างน่าขนลุก "ไม่เจอกันนานเลยนะ... อาเธอร์ ลูกศิษย์ตัวดีของข้า" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังนั้นดังก้องกังวานไปทั่วห้อง หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ ข้อมูลในอดีตที่พยายามฝังกลบไว้ลึกสุดขั้วหัวใจถูกกระชากขึ้นมาทันที ชายคนนี้... คืออาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาเนโครแมนเซอร์สายต้องห้ามแก่ผม—ผู้ที่ควรจะสลายกลายเป็นธุลีไปในคืนเพลิงผลาญเมื่อสิบปีก่อน! [ ติ๊ง! เงื่อนไขลับ 'เงาจากอดีต' ถูกกระตุ้น ] [ ภารกิจเฉพาะกิจ: เผชิญหน้ากับผู้สร้าง (ระดับความยาก: SSS) ] [ เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบของอดีตอาจารย์ และค้นหาความจริงเบื้องหลังการทรยศ ] ผมสูดลมหายใจเข้าลึก  ๆ ตั้งสติท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ขณะที่ลูมิน่าข้างกายเริ่มแสดงสีหน้าตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกเมื่อรับรู้ถึงความน่ากลัวของชายผู้มาเยือน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!