หน้ากากที่หลุดลอย

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นอายความตายและแสงศักดิ์สิทธิ์ตีรวนกันจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก อาเธอร์ถอยหลังไปสามก้าว รองเท้าหนังบดขยี้พื้นศิลาโบราณจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยยามมองเงาร่างของสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงที่กำลังคำรามก้องห้องโถงใต้ดิน สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของระบบเลยแม้แต่น้อย "อาจารย์... ข้างหลังระวัง!" เสียงใสทว่าจริงจังอย่างยิ่งดังขึ้นพร้อมกับม่านแสงสีทองอร่ามที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามารabutterการโจมตีของเงาทมิฬได้อย่างเฉียดฉิว ลูมิน่าในชุดเกราะเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์ยืนหอบหายใจอยู่เคียงข้าง เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมน เส้นผมสีทองประกายล้อมกรอบใบหน้าอันงดงามที่ตอนนี้ฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองไปยังศัตรูตรงหน้า ทว่ากลับเหลือบมองแผ่นหลังของอาเธอร์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เด็กสาวรู้ดี... ว่าพลังเนโครแมนเซอร์ที่อาจารย์ของเธอใช้มาตลอด มันมีขีดจำกัด และขีดจำกัดนั้นกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า "ถอยไป ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าภายในใจกลับลอบถอนหายใจยาวนาน ระบบเจ้ากรรมกำลังส่งเสียงเตือนรัวระรัวในหัวจนปวดขมับ *(ติ๊ด! เตือนภัยระดับวิกฤต: พลังงานมานาในแกนกลางของร่างจำแลงลดต่ำกว่า 15%)* *(คำเตือน: หากสูญเสียการควบคุม ร่างกายที่แท้จริงภายใต้ "หน้ากากวิญญาณ" จะถูกบังคับเปิดเผย)* อาเธอร์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้กลัวการต่อสู้ แต่เขาเกลียด "ความยุ่งยาก" ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด การใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในฐานะพี่เลี้ยงจำเป็นของเหล่าศิษย์ตัวแสบคือเป้าหมายสูงสุด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เคยเข้าข้างคนอยากสโลว์ไลฟ์เลยสักครั้ง "ไม่ค่ะ—เอ๊ย ไม่ครับ!" ลูมิน่าเผลออุทานออกมาด้วยความคุ้นชินก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นหางตาของอาเธอร์ชำเลืองมามอง "หมายถึง... หนูไม่ถอยห่างจากอาจารย์เด็ดขาดค่ะ! เอ๊ย! ครับ!" เด็กสาวหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดตัวเอง แต่สถานการณ์ตรงหน้าไม่อำนวยให้เธอได้หยอกล้อต่อ อาเธอร์แอบอมยิ้มบางๆ ให้กับความโก๊ะของลูกศิษย์ตัวแสบคนนี้ ชั่วขณะหนึ่ง ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศอันหนทึบของดันเจี้ยน ทว่า... รอยยิ้มนั้นต้องจางหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่ออสูรกลายพันธุ์ตรงหน้าสะสมพลังงานมืดจนเกิดเป็นลูกบอลสีดำขนาดมหึมันพุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วเหนือเสียง! "หลบไป!" อาเธอร์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไปแล้ว หากยังฝืนใช้พลังงานจำแลงต่อไป ทั้งเขาและลูมิน่าอาจจะต้องสังเวยชีวิตอยู่ที่นี่ ร่างสูงโปรดียื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือที่เคยสวมถุงมือหนังสีดำสนิทถูกปลดปล่อยพันธนาการ ทันใดนั้น ไอสีดำทมิฬผสมผสานกับออร่าสีฟ้าครามอันทรงพลังก็ระเบิดออกรอบตัวจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกมหาศาล ลมพายุหมุนวนฉีกกระชากพื้นหินรอบด้านจนลอยคว้าง ลูมิน่าเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ภาพตรงหน้าสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน หน้ากากวิญญาณสีขาวที่อาเธอร์สวมใส่มาตลอด ร้าวราน และ... แตกสลายลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้กระทั่งเสียงคำรามของอสูรกลายพันธุ์ยังคล้ายจะเงียบเสียงลงเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างที่แท้จริงของชายหนุ่ม เรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยรับกับแสงสลัว ดวงตาสองข้างข้างหนึ่งเป็นสีนิลลึกล้ำราวกับห้วงเหวแห่งความตาย แต่อีกข้างกลับเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้าดั่งดวงดาวในยามค่ำคืน ร่างกายของเขาสูงสง่าขึ้นเล็กน้อย รัศมีของเนโครแมนเซอร์ระดับบรรพกาลแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ จนทำให้แม้แต่ลูมิน่ายังต้องหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตะลึงและ... ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ นี่คือ... ร่างที่แท้จริงของอาจารย์ นี่คือตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีและท่าทีเฉยชามาตลอดของอาเธอร์ "อาจารย์... คุณ..." ลูมิน่าพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อแรงกดดันมหาศาลกดทับร่างกายนЭน อาเธอร์หันกลับมามองลูกศิษย์สาว ดวงตาสองสีคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านยาก ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง เขายกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณข้างแก้มที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากการถอดหน้ากาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ทีนี้... ความลับก็แตกจนได้สินะครับ" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ก้องกังวานกว่าปกติเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย "หวังว่าเธอจะยังไม่ตกใจจนอยากจะเปลี่ยนไปหาอาจารย์คนอื่นหรอกนะ ลูมิน่า" เด็กสาวนิ่งงันไปชั่วขณะ ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น... แต่เป็นเพราะประกายบางอย่างในแววตาของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองเธอตรงๆ ต่างหาก ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของอาเธอร์ พร้อมกับแสงสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาจากเพดานถ้ำ *(ติ๊ด! ตรวจพบการตื่นของ "บรรพบุรุษแห่งความตาย" - บอสลับชั้นประตูนรก)* *(เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ร่างที่แท้จริงของเนโครแมนเซอร์ดึงดูดผู้ปกครองแห่งห้วงเหว)* *(ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "การทดสอบจากผู้สร้าง" เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้...)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!