เสียงแจ้งเตือนจากความลับ

กลิ่นอายความชื้นของหินโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงทางเดินใต้หอพักนักศึกษา อาเธอร์ขยับกรอบแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองคราบสีดำที่เกาะอยู่ตามผนังอิฐมอญ มันไม่ใช่คราบเชื้อราธรรมดา แต่เป็นร่องรอยการสลายตัวของมานาที่หลงเหลือจากการร่ายเวทมนตร์ระดับสูงเมื่อหลายศตวรรษก่อน "อาจารย์อาเธอร์ครับ ขืนเราเดินลึกกว่านี้ เกรงว่าตั๋วอาหารกลางวันฟรีที่ผมเล็งไว้จะกลายเป็นหมันเอานะครับ" เสียงทุ้มปนกวนประสาทของเด็กหนุ่มปีหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ลูมิน่าในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์—ซึ่งบัดนี้เปื้อนฝุ่นผงจนกลายเป็นสีเทาอ่อน—กำลังใช้ปลายนิ้วหมุนลูกแก้วแสงเวทเล่นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังสนุกสนานกับการผจญภัยใต้ดินครั้งนี้มากกว่าการมาเรียนวิชาปรุงยาตามตารางสอนเสียอีก อาเธอร์ถอนหายใจยาวนาน ปิดสมุดบันทึกหนังแกะในมือลงด้วยความนุ่มนวล เขาไม่ได้หันกลับไปมองทันที แต่เลือกที่จะใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนอากาศว่างเปล่า *ติ๊ง!* หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทเฉพาะตัวของเขา [ระบบตรวจพบร่องรอยอาณาเขตต้องห้าม: หอพักร้างเขต 4] [สถานะปัจจุบัน: ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ - ดันเจี้ยนลับใต้ดิน] "ถ้าเธอไม่อยากกินข้าวกลางวันแบบวิญญาณหลุดออกจากร่าง ก็หุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ เถอะครับ ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง ชายหนุ่มปัดมือผ่านอากาศเพื่อขยายแผนที่สามมิติที่ระบบเพิ่งเรนเดอร์ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "อีกอย่าง การที่เราแอบย่องเข้ามาในหอพักร้างนี่ไม่ใช่เพราะใครบางคนบอกว่า 'อยากหาไอเทมหายากมาประดับห้อง' หรอกหรือครับ?" ลูมิน่ายิ้มกว้างขึ้น ดวงตาส่งประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เจอร้านขายของเล่น เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงของอาจารย์หนุ่มอย่างถือวิสาสะ ปลายจมูกแทบจะชนกับไหล่ของเขาหากอาเธอร์ไม่เบี่ยงตัวหลบเสียก่อน "ก็อาจารย์เล่นสอนแต่เรื่องทฤษฎีเนโครแมนซีที่น่าเบื่อหน่ายนี่ครับ ผมแค่... อยากเห็นอาจารย์โชว์ 'ของจริง' นอกตำราเรียนบ้างเท่านั้นเอง" เธอกระซิบเสียงเบา ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากลมหายใจ "ว่าแต่... อาจารย์แน่ใจเหรอครับว่าข้างหน้าไม่มีอะไรนอกจากฝุ่น?" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในอุโมงค์ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยพัดผ่านเข้ามาในโสตประสาท อาเธอร์หรี่ตาลง สัญชาตญาณของเนโครแมนเซอร์อัจฉริยะร้องเตือนภัยทันที มือขวาของเขาพลิกคว่ำ ก่อเกิดกลุ่มควันสีม่วงเข้มรวมตัวกันเป็นเคียวกระดูกขนาดย่อมในพริบตา กึก... กึก... กึก... เสียงฝากระทบพื้นหินดังขึ้นเป็นจังหวะ จากความมืดมิดเบื้องหน้า ร่างเงาสูงใหญ่สวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมก้าวออกมาทีละน้อย ดวงตาสสีแดงฉานใต้หมวกเหล็กจ้องมองตรงมายังผู้บุกรุกทั้งสอง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะบิดเบี้ยว [คำเตือน: ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา (Boss) ปรากฏตัว] [ระดับความยาก: A] อาเธอร์ไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เขาเหลือบมองศิษย์ตัวแสบที่ยังคงยืนยิ้มระรื่นอยู่ข้างกาย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ริมฝีปากของชายหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้แค่มาเดินเล่นกันเสียแล้วล่ะครับ ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ "เตรียมตัวให้พร้อม ถ้าเธอถ่วงขาผมแม้แต่นินเดียว ผมจะหักคะแนนจิตวิสัยของเธอจนเรียนไม่จบปีนี้แน่" "โห... ใจร้ายจังเลยนะครับอาจารย์" ลูมิน่าหัวسาะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับที่ฝ่ามือเรียวงามเปล่งแสงสีทองสว่างวาบจนขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่น "แต่ถ้าผมจัดการเจ้านี่ได้... อาจารย์ต้องยอมทำตามคำขอของผมหนึ่งข้อนะครับ" อาเธอร์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาตัดบทสนทนาระหว่างศิษย์กับอาจารย์ทันที [ติ๊ง! ระบบตรวจพบเจตจำนงร่วมในการต่อสู้] [เงื่อนไขผ่าน: เริ่มต้นเควสระดับ A 'ปฐมบทแห่งพันธสัญญาเงาและแสง'] [เงื่อนไขพิเศษ: หากผู้เล่นสามารถเคลียร์บอสภายใน 3 นาที ระบบจะทำการสุ่มปลดล็อก... 'ความลับสูงสุด' ของหอพักแห่งนี้] หน้าต่างระบบกะพริบถี่รัวเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังสามนาทีที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ขณะที่เงาเหล็กยักษ์เบื้องหน้าเริ่มคำรามก้องจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน อาเธอร์หรี่ตามองตัวเลขนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความลับที่ระบบจงใจปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย และเขาก็สังหรณ์ใจเหลือเกินว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับความสงบสุขในชีวิตของเขาเลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับไหวพริบของอาจารย์อาเธอร์กับความแสบสันของลูมิน่า แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!