การประลองที่ถูกวางแผนไว้

กลิ่นอายของโลหะอุ่นและควันธูปเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่ในห้องโถงทดสอบอาคม เสียงปรบมือประชดประชันของ "มาร์คัส" อาจารย์รุ่นพี่สายธาตุไฟดังสะท้อนก้องผนังหินแกรนิต ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ของเหล่าสาวกและคณาจารย์ที่มารุมล้อมดูความพินาศของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม "น่าผิดหวังเสียจริง อาเธอร์ นึกว่าผู้เชี่ยวชาญศาสตร์มืดรุ่นใหม่จะมีลูกเล่นอะไรแพรวพราวเสียอีก ที่แท้ก็แค่วิธีเรียกโครงกระดูกชั้นต่ำมาเป็นโล่กำบังทื่อๆ สินะครับ" มาร์คัสเหยียดยิ้ม คทาในมือยังคงคุกกรุ่นด้วยเปลวเพลิงสีครามที่บ่งบอกถึงระดับมหาเวทขั้นสูง ร่างกายของเขายืนหยัดอย่างมั่นคงด้วยความมั่นใจที่ล้นปรี่ อาเธอร์ปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามไหล่เสื้อคลุมสีดำสนิทของตนอย่างใจเย็น เขายังคงรักษาท่าทีสงبเสงี่ยมและมาดของสุภาพบุรุษผู้ถือหางเสือแห่งความตายไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แม้ว่าภายในระบบเบื้องหลัง สมองของเขาจะประมวลผลข้อมูลการต่อสู้ด้วยความเร็วสูงระดับพันรอบต่อวินาทีแล้วก็ตาม "การใช้กำลังทำลายล้างเพื่อแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล อาจเป็นศิลปะที่รวดเร็วและตรงไปตรงมาดีครับอาจารย์มาร์คัส... แต่ในมุมมองของเนโครแมนเซอร์อย่างผม การรีบทำลายทรัพยากรตรงหน้าทิ้งไปโดยไม่วิเคราะห์โครงสร้างคุณค่าเสียก่อน มันออกจะ... สิ้นเปลืองทรัพยากรบุคคลไปหน่อยนะครับ" อาเธอร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ สีหน้าของมาร์คัสกระตุกวูบด้วยความไม่พอใจ คำพูดเยินยอแกมเสียดสีนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง "ปากดีนักนะ! ถ้างั้นก็ลองรับการโจมตีจริงจังชุดนี้ดูหน่อยสิ!" สิ้นเสียงคำราม มาร์คัสสะบัดคทาปล่อยคลื่นเพลิงสุริยันพุ่งทะยานเข้าใส่อาเธอร์ด้วยความเร็วสูง ความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ผู้ชมหลายคนถึงกับต้องยกมือขึ้นป้องหน้าจากความรุนแรงที่เกินขอบเขตของการประลองทั่วไป แต่ทว่า... อาเธอร์กลับไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงวาบ สมองของเขาคำนวณมุมองศาของพลังงานและจุดอับสายตาของระบบเวทไฟเรียบร้อยแล้ว ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คลื่นเพลิงจะกลืนกินร่างของเขา อาเธอร์ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการใช้ทักษะ 'เงาบิดเบือนมิติ' (Shadow Displacement) ระดับ 3]* ร่างของอาเธอร์สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีดำสนิทในพริบตา คลื่นเพลิงของมาร์คัสซัดผ่านความว่างเปล่าไปปะทะเข้ากับผนังหินด้านหลังจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "อะไรกัน! หายไปไหน!" มาร์คัสเบิกตากว้าง กวาดสายตามองหาร่างของคู่ต่อสู้ด้วยความตื่นตระหนก "ทางนี้ต่างหากครับอาจารย์รุ่นพี่" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างใบหูซ้าย มาร์คัสสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปหมายจะซัดหมัดเคลือบเปลวเพลิงใส่ แต่ทว่า ปลายคทาเวทมนตร์ของเขากลับถูกนิ้วเรียวยาวของอาเธอร์แตะเอาไว้เบาๆ เพียงปลายนิ้วสัมผัส พลังเวททั้งหมดในกายของมาร์คัสก็พลันชะงักงัน ราวกับถูกน้ำแข็งขั้วโลกเข้าเกาะกุมวงจรมานา "อะ... อะไรกันเนี่ย! ทำไมมานาของฉันถึง..." มาร์คัสพยายามจะดึงคทยากลับ แต่พบว่ามันหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยภูเขาเหล็ก "คุณลืมกฎข้อแรกของการต่อสู้กับเนโครแมนเซอร์ไปแล้วหรือครับ..." อาเธอร์โน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบจนสันหลังของมาร์คัสวาบหวิว "ศาสตร์มืดไม่ได้มีไว้แค่ปลุกศพขึ้นมาสู้ แต่มันคือศาสตร์แห่งการควบคุม 'จุดตาย' ของพลังชีวิตและมานา... และบังเอิญว่า จุดเชื่อมต่อเวทไฟในคทาของคุณเมื่อครู่ มีรอยรั่วที่ใหญ่มากๆ เลยนะครับ" ทันใดนั้นเอง แสงสว่างวาบสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องลงมาจากระเบียงชั้นสองของห้องโถง ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ทะยานลงมาอย่างสง่างาม เส้นผมสีทองยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าของศิษย์สาวคนโปรด "อาจารย์คะ! ดูเหมือนทางนี้จะจัดการเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีกนะคะเนี่ย" ลูมิน่าเอ่ยแซวพร้อมกับควงคลังแสงเวทแสงในมือ เล่นเอาผู้ชมรอบข้างถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมระอา มาร์คัสทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหมดแรง มานาในร่างถูกดูดกลืนไปจนเกือบหมดสิ้นโดยฝีมือของอาเธอร์ที่ใช้ทักษะดูดซับผ่านจุดเชื่อมต่อเวทมนตร์ ชัยชนะตกเป็นของอาเธอร์อย่างเด็ดขาดโดยที่เขาแทบไม่ต้องออกแรงขยับตัวด้วยซ้ำ เสียงฮือฮาและเสียงปรบมือประปรายเริ่มดังขึ้นท่ามกลางความอึ้งงันของคณาจารย์ อาเธอร์ถอนหายใจเบาๆ ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้ออีกครั้ง ก่อนจะหันไปส่งสายตาเอือมระอากึ่งดุไปยังศิษย์สาวตัวแสบที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางระริกะรี้ "ลูมิน่า ใครใช้ให้เธอกระโดดลงมาโชว์ตัวแบบนั้นกันครับ? เราตกลงกันไว้แล้วนี่นาว่าจะให้ผมรักษามามาดอาจารย์ผู้เคร่งขรึมไว้ให้ได้นานกว่านี้อีกสักหน่อย" อาเธอร์บ่นอุบเบาๆ "โธ่ อาจารย์คะ ก็เห็นอาจารย์เล่นใหญ่ปล่อยให้ตาแก่ไฟลุกนี่ร่ายรำอยู่ตั้งนาน ลูมิน่าก็แค่กลัวว่าอาจารย์จะเผลอหลับไปก่อนต่างหากล่ะคะ" ลูมิน่ายิ้มตาหยี หัวเราะคิกคักอย่างไม่สะทกสะท้านกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว บรรยากาศที่ควรจะจริงจังและดุเดือดกลับกลายเป็นการโต้เถียงกันเบาๆ ระหว่างอาจารย์สายดาร์กผู้รักความสงบกับศิษย์สาวผู้ชอบสร้างภาระให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทว่าในขณะที่อาเธอร์กำลังจะเอ่ยปากอบรมศิษย์ตัวแสบต่อ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวสมองอย่างกะทันหัน *[ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบพลังงานปริศนาเร้นลับพุ่งเป้ามาที่ห้องโถงทดสอบ]* *[คำเตือน: 'ผู้สังเกตการณ์นิรนาม' จากหอคอยลี้ลับชั้นที่ 13 ได้ทำการปลดผนึกเงื่อนไขลับแล้ว]* *[ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "เงาแห่งอดีตที่ถูกลืม" — จงปกป้องลูมิน่าจากบุคคลที่กำลังก้าวเข้ามาในอีก 10 วินาทีนี้ มิฉะนั้นสถานะความสัมพันธ์ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต!]* อาเธอร์ชะงักกึก รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าแข็งค้างในทันที ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่กำลังฉีกกระชากมิติเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ประตูกลางห้องโถงทดสอบที่ปิดสนิทค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมฉับพลัน เงาร่างหนึ่งก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามา เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดัง ก้องกังวาน ราวกับเสียงเคาท์ดาวน์ของความตาย... และเมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย อาเธอร์ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกมสงบสุขที่เขาพยายามวางแผนมาทั้งหมด กำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับไหวพริบของอาจารย์อาเธอร์กับความแสบสันของลูมิน่า แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!