ศิษย์ตัวแสบหมายเลขหนึ่ง

"ถ้าท่านอาจารย์ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ผมเกรงว่าใบหน้าที่กำลังงอกออกมาใหม่บนร่างของเจ้านี่ อาจจะหลุดลอกออกมาพร้อมกับผิวหนังของท่านจริงๆ นะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความระอาเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในถ้ำใต้ดินลึก อาเธอร์ยืนนิ่งสนิทเป็นรูปปั้นหิน ดวงตาสสีนิลคมกริบกวาดมองเงาสีดำมหึมาที่กำลังบิดเบี้ยว ดวงตาสีเลือดคู่ใหญ่นั้นไม่ได้จ้องมองมาที่ศิษย์สาวตัวแสบอย่างลูมิน่าเลยแม้แต่น้อย มันกลับจับจ้องตรงมาที่เขา—ร่างต้นแบบที่มันกำลังพยายามเลียนแบบโครงหน้าอย่างน่าสยดสยอง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายผสมผสานกับละอองมานาสีม่วงเข้มของเวทมนตร์เนโครแมนซอร์ที่อาเธอร์แผ่ออกมาเพื่อตรึงร่างของมอนสเตอร์ระดับบอสตัวนี้ไว้ ทว่า ความตึงเครียดอันชอบธรรมนี้กลับถูกทำลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ด้วยสัมผัสนุ่มนิ่มที่จิ้มลงมาเบาๆ บริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายของเขา "อาจารย์คะ... เอ๊ย อาจารย์ครับ หน้าตาน่าเกลียดตัวนั้นมันทำปากขมบๆ เหมือนอาจารย์ตอนกำลังตรวจรายงานความเสียหายของหอคอยเป๊ะเลยนะ ดูสิครับ ตรงโหนกแก้มนั่นน่ะ เหมือนรอยแผลเป็นตอนที่ท่านโดนหุ่นเชิดโครงกระดูกดีดใส่เมื่อปีที่แล้วไม่มีผิด" อาเธอร์หลับตาลงช้าๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบๆ บริเวณขมับ เขาเป็นถึงเนโครแมนเซอร์อัจฉริยะผู้ยึดมั่นในตรรกะและความสงบสุข ชีวิตของเขาควรจะได้นั่งจิบชาอุ่นๆ อ่านตำราโบราณในห้องทำงานเงียบๆ ไม่ใช่มายืนเป็นแบบให้สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ปั้นหน้าแข่งกับศิษย์สาวสายแสงผู้มีพลังบริสุทธิ์แต่พฤติกรรมชวนปวดหัวคนนี้ "ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ ลอดไรฟันออกมาทีละคำ "ถ้าเธอไม่เอาปลายนิ้วที่เคลือบด้วยพลังแสงศักดิ์สิทธิ์นั่นออกจากหัวไหล่ของฉันในสามวินาทีนี้ ฉันจะอนุญาตให้เจ้าร่างเงานี่ลอกเลียนแบบเสียงบ่นเรื่องงานเอกสารของเธอไปกรอกหูเธอทุกคืนก่อนนอนเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม" ศิษย์สาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีฟ้าใสไหวระริกด้วยความสนุกสนานมากกว่าความกลัว เธอยอมลดมือลงอย่างเสียดาย แต่ริมฝีปากบางกลับแย้มยิ้มเจ้าเลื้อ. "โห อาจารย์ใจร้ายจังครับ แค่ทักทายเอง... อีกอย่าง ระบบแจ้งเตือนส่วนตัวของผมบอกว่า นี่คือภารกิจเสริมพิเศษภาคสนามนะ 'ทดสอบความอดทนของอาจารย์ด้วยการจิ้มไหล่ในยามวิกฤต' เชียวนะครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าอาเธอร์ ราวกับต้องการตอกย้ำความซวยของเขาในวันนี้ [ระบบพี่เลี้ยงสายดาร์ก แจ้งเตือนภารกิจพิเศษ!] [ชื่อภารกิจ: ศิษย์ตัวแสบหมายเลขหนึ่งผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืด] [เงื่อนไข: อดทนต่อการก่อกวนของ "ลูมิน่า" เป็นเวลา 5 นาที โดยไม่ใช้เวทมนตร์สาปแช่งเธอกลับ และในขณะเดียวกันต้องจัดการกับบอสเงาเลียนแบบให้สำเร็จ] [รางวัล: แต้มมานาบริสุทธิ์ +500, ทักษะติดตัว 'จิตนิ่งดั่งห้วงสมุทรลึก', และไอเทมสุ่มระดับ A (ถุงมือกันเด็กกวนประสาท)] [บทลงโทษหากล้มเหลว: เส้นผมของท่านจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูสะท้อนแสงเป็นเวลา 3 วันเต็ม] อาเธอร์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมสลับกับเส้นผมสีดำสนิทของตนเอง สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว— *เส้นผมสีชมพูสะท้อนแสง?* นี่มันระบบโรคจิตชัดๆ! มันจงใจกลั่นแกล้งเขาผ่านพฤติกรรมป่วนๆ ของเจ้าเด็กแสบคนนี้ชัดเจน "อาจารย์ครับ หน้าซีดๆ นะครับ หรือว่ากลัวว่าหน้าตาตัวเองจะถูกก๊อปปี้ไปจนหมดหล่อ?" ลูมิน่าเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มซุกซน เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่มักจะติดตัวเธอเสมอโชยเข้าจมูกของอาเธอร์ ขัดกับกลิ่นอายความตายรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "เงียบซะ ลูมิน่า" อาเธอร์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อให้ต้องแลกด้วยการควบคุมมานาจนเกือบธาตุไฟเข้าแทรก เขาก็จะไม่มีวันยอมให้หัวของตัวเองกลายเป็นสีชมพูเด็ดขาด ชายหนุ่มสะบัดมือขวาเบาๆ วงแหวนเวทสีดำทมิฬปรากฏขึ้นที่พื้นเบื้องล่าง โครงกระดูกนักรบสวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมสี่ร่างผุดขึ้นมาจากพื้นดินตามคำสั่งโดยไร้ซึ่งเสียงพยศ พวกมันเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ พุ่งเข้าตรึงแขนและขาของเจ้าสัตว์ประหลาดเงาที่กำลังพยายามเลียนแบบใบหน้าของเขาอย่างบ้าคลั่ง "โฮกกกกก!" เสียงคำรามแหบพร่าดังสะท้อนก้องถ้ำ ร่างของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เคยเป็นก้อนเนื้อมืดมนบัดนี้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง... มันกลายเป็นใบหน้าของอาเธอร์แบบพิมพ์นิยม ดวงตาสีเลือดคู่นั้นจ้องมองอาเธอร์ราวกับกำลังส่องกระจกเงา "น่ากลัวเป็นบ้าเลยล่ะครับอาจารย์" ลูมิน่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอลดความขี้เล่นลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานด้านลบที่เข้มข้นขึ้น "เจ้าตัวนี้มันไม่ได้แค่เลียนแบบรูปร่าง แต่มันกำลังดูดกลืน 'ตัวตน' ของสิ่งที่เรากังวลที่สุดออกมาเป็นรูปร่างกายภาพ... อาจารย์กำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ ถึงได้สร้างตัวประหลาดหน้าตาเหมือนตัวเองออกมาได้น่าหงุดหงิดขนาดนี้?" อาเธอร์เหลือบมองศิษย์สาวแวบหนึ่ง เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ความจริงแล้วสิ่งที่เจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้สะท้อนออกมา ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็น "ความเหนื่อยหน่าย" ที่เขามีต่อภารกิจเลี้ยงดูเด็กแสบคนนี้ต่างหาก—เป็นความจริงอันน่าขันที่ระบบตลกร้ายนี้สร้างขึ้นมา "ฉันไม่ได้กังวลอะไรทั้งนั้น" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ ฝ่ามือเรียวยาวประสานกันเป็นรูปสัญลักษณ์เนโครแมนซอร์โบราณ "ฉันแค่กำลังคิดว่า... หลังจากจัดการเจ้าเศษสวะนี่เสร็จ ฉันควรจะหักคะแนนความประพฤติของใครบางคนที่เอาแต่จิ้มไหล่อาจารย์ในยามคับขัน สักกี่แต้มดี" ลูมิน่าหัวเราะคิกคักออกมาอย่างไม่เกรงกลัวบรรยากาศรอบข้าง เธอชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วกะพริบตาปริบๆ "10 แต้มมั้งครับ? แต่แลกกับการที่อาจารย์ได้เห็นผมช่วยร่ายเวทป้องกันการสะท้อนพลังด้านลบเมื่อกี้... ผมว่าเราควรจะเสมอกันนะ" อาเธอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นละอองแสงสีขาวบางเบาที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่—เจ้าเด็กนี่ แม้ปากจะพูดจากวนประสาท แต่สัญชาตญาณและการสนับสนุนในการต่อสู้กลับไร้ที่ติเสมอ สมกับที่เป็นผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์ระดับหายาก *ติ๊ง!* [ภารกิจเสริม: "ศิษย์ตัวแสบหมายเลขหนึ่งผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืด" สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ แต้มมานาบริสุทธิ์ +500] [ท่านได้รับ ทักษะติดตัว 'จิตนิ่งดั่งห้วงสมุทรลึก' (ป้องกันสถานะผิดปกติทางจิตใจทั้งหมด 50%)] [ท่านได้รับ ไอเทม: ถุงมือกันเด็กกวนประสาท (ระดับ A)] รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอาเธอร์เป็นครั้งแรกในรอบวัน อย่างน้อยที่สุด วันนี้เขาก็ได้ของฟรีมาคุ้มค่ากับความดันโลหิตที่เสียไป "ดีมาก ถ้าอย่างนั้น..." อาเธอร์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าบอสเงาที่ดิ้นรนอยู่ภายใต้การพันธนาการของโครงกระดูก "มาจบเรื่องนี้กันเถอะ ลูมิน่า ถอยไปห่างๆ สามก้าว ฉันจะแสดงให้ดูว่า เวลาที่เนโครแมนเซอร์อารมณ์เสีย เขาจัดการกับตัวปลอมยังไง" ศิษย์สาวถอยหลังตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายระยิบระยับด้วยความคาดหวัง เธอกอดอกแล้วส่งยิ้มกวนๆ ให้เขาผ่านไหล่ "จัดไปเลยครับอาจารย์ ผมจะคอยเชียร์อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ นะครับ!" อาเธอร์สูดหายใจเข้าลึก ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วทั้งสิบ อุณหภูมิภายในถ้ำลดฮวบลงจนหยดน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะสะบัดมือปลิดชีพเจ้ามอนสเตอร์เงานั้น ประตูหินโบราณที่ปิดตายอยู่ลึกเข้าไปในสุดของถ้ำ กลับส่งเสียงครูดคราดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตกว่ากำลังพยายามพังมันออกมา *ครืนนนนน...* แรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้ทั้งอาเธอร์และลูมิน่าต้องชะงัก ร่างเงาที่พวกเขากำลังต่อสู้ด้วยเมื่อครู่หยุดดิ้นรนในทันที มันหันขวับไปทางประตูหินบานนั้นด้วยอาการตัวสั่นเทา ราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งที่จะปรากฏตัวขึ้นยิ่งกว่าความตาย และสิ่งที่หลุดลอดออกมาจากรอยแยกของประตูบานนั้น... ไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาด—เสียงที่ดังก้องอยู่ในความทรงจำอันมืดมนของอาเธอร์สมัยที่เขายังอยู่ในหอคอยแห่งความมืด ลูมิน่าหุบยิ้มทันที ใบหน้าหวานหันขวับมามองอาจารย์ด้วยแววตาตื่นตระหนก "อาจารย์... เสียงนั่นมัน..." อาเธอร์ไม่ตอบ ดวงตาสีิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อเงาสร่างสุดท้ายก้าวพ้นธรณีประตูออกมา และแสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของ "ผู้มาเยือน" คนนั้น —มันคือใบหน้าของอาเธอร์เอง... ในวัยที่แก่กว่านี้สิบปี และสวมชุดคลุมของจอมมารผู้ล่มสลาย! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและปวดหัวไปกับความแสบของศิษย์สาวกับความพยายามรักษามามาดของอาจารย์สายดาร์กคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!