สอนเวทมนตร์ด้วยวิญญาณ

“ถ้าหากพวกคุณคิดว่าเวทมนตร์คือการร่ายมนตร์สวยหรูหรือการหมุนคทาให้แสงสีรุ้งกระจายออกจากปลายไม้ล่ะก็... กรุณาเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วกลับไปนอนฝันหวานที่หอพักซะครับ” เสียงของอาเธอร์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับบรรยากาศภายในห้องเรียนชั้นใต้ดินที่เย็นเยียบ เขายืนอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือกระดูกนิ้วก้อยสีซีดที่ดูเหมือนจะขยับได้เองเบาๆ สายตาสีเทาคมกริบกวาดมองกลุ่มนักเรียนชั้นหัวกะทิที่นั่งตัวแข็งทื่อ ลูมิน่า เจ้าหญิงผู้มีเส้นผมสีทองสว่างจนเกือบจะดูแสบตาในความมืดสลัวของห้องเรียน เธอกอดอกพิงพนักเก้าอี้พลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากของเธอหยักโค้งเป็นรอยยิ้มท้าทายที่อ่านไม่ออก “อาจารย์อาเธอร์คะ... เอ้อ ขอโทษทีครับ ท่านอาจารย์” เธอจงใจเน้นเสียงล้อเลียน “เวทมนตร์สายแสงที่ข้าถนัด มันต้องอาศัยความบริสุทธิ์และศรัทธา แต่ดูเหมือนสิ่งที่ท่านถืออยู่ในมือนั่น... จะเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำว่า ‘ความสงบ’ โดยสิ้นเชิงเลยนะ” อาเธอร์ไม่สะทกสะท้าน เขาวางกระดูกนั้นลงบนโต๊ะ เสียง ‘กึก’ ของมันดังสะท้อนก้องในความเงียบ “ศรัทธางั้นหรือ?” อาเธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ “ศรัทธาช่วยให้อาหารมื้อเย็นของคุณอุ่นขึ้นได้ไหม? หรือมันจะช่วยกันคมดาบของศัตรูที่จ่อคอหอยคุณได้ดีกว่าการรู้จัก ‘ความตาย’ ที่แท้จริงกันล่ะครับ ลูมิน่า?” เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พรึ่บ! เปลวไฟสีม่วงอมดำลุกโชนขึ้นจากพื้นดินรอบห้องเรียน แสงจากมันไม่ได้ส่องสว่าง แต่มันดูเหมือนจะ ‘ดูดกลืน’ แสงสว่างเดิมออกไปจนหมดสิ้น นักเรียนหลายคนหน้าถอดสี บางคนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก แต่อาเธอร์กลับนิ่งสนิท ราวกับเขากำลังนั่งจิบน้ำชาในสวนดอกไม้ “วันนี้ผมไม่ได้มาสอนพวกคุณให้ท่องจำตำราเก่าๆ ที่ไร้ค่า” เขาก้าวเดินช้าๆ ลงจากแท่นบรรยาย รองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้อง “ผมจะสอนวิธี ‘ดึง’ พลังออกมาจากสิ่งที่ไม่มีวันลืมเลือน... นั่นคือวิญญาณของผู้ที่จากไป” อาเธอร์หยุดยืนหน้าโต๊ะของลูมิน่า เขาเอื้อมมือไปคว้าแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วเทน้ำลงบนพื้นไม้ “ในสภาวะที่ไม่มีแสงสว่าง พลังงานไม่ได้หายไปไหน แต่มันเปลี่ยนรูป... เหมือนกับจิตที่ยังคงยึดติดกับโลกใบนี้” เขาแบมือออก ฝ่ามือมีละอองสีดำคล้ายเขม่าไฟพวยพุ่งออกมา มันเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของ ‘ผีเสื้อกลางคืน’ ที่มีปีกโปร่งแสงขยับไหวอย่างมีชีวิต “จงจำไว้ว่า เนโครแมนซีไม่ใช่ศาสตร์มืด แต่มันคือศาสตร์แห่งความเข้าใจในโครงสร้างของชีวิต” ลูมิน่าจ้องมองผีเสื้อวิญญาณตัวนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความหยอกล้อกลายเป็นความทึ่งระคนหวาดหวั่น เธอพยายามใช้พลังเวทสายแสงของตัวเองหยั่งเชิง แต่ทันทีที่พลังของเธอสัมผัสกับ ‘ความเย็น’ จากผีเสื้อตัวนั้น แทนที่มันจะสลายไป มันกลับดูดซับพลังของเธอเข้าไปแล้วเรืองแสงสีทองสลับม่วงออกมาอย่างงดงาม “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำ “ท่านทำลายกฎของสมดุลเวทมนตร์ได้อย่างไร?” “กฎมีไว้ให้คนธรรมดาทำตามครับ ส่วนพวกเรา... เรามีไว้เพื่อเขียนมันขึ้นมาใหม่” อาเธอร์ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลูมิน่าใจเต้นแรงอย่างแปลกประหลาด “คุณชอบการท้าทายไม่ใช่หรือลูมิน่า? งั้นเรามาลองดูว่า พลังแสงอันสูงส่งของคุณ จะรับมือกับ ‘ความทรงจำ’ ที่ผมกำลังจะเรียกออกมาได้นานแค่ไหน” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวอาเธอร์ก็ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: สัมผัสถึงการปรากฏตัวของ 'เจตจำนงจากห้วงลึก' บริเวณพิกัด 0,0,0 ของห้องเรียน] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: กักขังวิญญาณแห่งความอาฆาตที่หลุดรอดมาจากรอยแยกมิติ] [คำเตือน: หากล้มเหลว วิญญาณนี้จะสิงสู่ร่างของนักเรียนที่มีค่าพลังเวทสูงที่สุดในห้อง] อาเธอร์หุบยิ้มทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากสุภาพบุรุษเป็นนักล่าที่ดุดัน เขาหันขวับไปมองที่มุมมืดหลังห้อง ซึ่งเงาของนักเรียนคนหนึ่งกำลังยืดขยายผิดธรรมชาติจนกลายเป็นรูปร่างของสัตว์ประหลาดเงาขนาดมหึมา “ทุกคน! ถอยไปให้ห่างจากมุมนั้นเดี๋ยวนี้!” อาเธอร์ตะโกนลั่น พร้อมกับชักกริชสีเงินเก่าคร่ำคร่าออกจากแขนเสื้อ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะพุ่งตัวออกไป ลูมิน่ากลับคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น แววตาของเธอดื้อรั้นและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์คะ... ดูเหมือนของเล่นของอาจารย์จะไม่ได้มีแค่ผีเสื้อตัวเดียวแล้วนะ” เงาสีดำนั้นแยกออก เผยให้เห็นดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่จ้องมองมายังพวกเขา และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ ร่างของสัตว์ประหลาดนั้น กำลังเริ่มเลียนแบบใบหน้าของตัวอาเธอร์เอง! หวังว่าตอนที่ 2 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับก้าวย่างของอาเธอร์นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านครับ!