อาจารย์ฝึกหัดกับระบบที่ขัดใจ

กลิ่นอายของยาเผาไหม้และเศษซากกระดูกคาลซิเนตที่ยังคุกกรุ่น ไม่ใช่สิ่งที่ควรลอยอบอวลอยู่บนเบาะนวมของเก้าอี้ไม้ปะดานราคาแพงลิบลิ่วในห้องพักส่วนตัว อาเธอร์ขมวดคิ้ว ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยชินกับการควงกะโหลกคริสตัลเพื่อร่ายมนตร์บทใหญ่ ขยับปัดป้องอากาศว่างเปล่าตรงหน้าด้วยความรำคาญใจ เขากำลังทบทวนตารางเวลาในหัว... คืนนี้เขาควรจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุขในสุสานร้างใต้ดินชั้นที่เจ็ด ไร้เสียงรบกวน ไร้แสงแดด และเหนือสิ่งอื่นใด คือไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่มีชีพจรเต้นอยู่ใกล้รัศมีสามร้อยเมตร ทว่าสัมผัสแรกที่ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของเขา ไม่ใช่ความเย็นเยียบของความตาย แต่เป็นความนุ่มยวบของที่นอนกำมะหยี่สีแดงสด และเสียงกระซิบกระซาบที่น่ารำคาญราวกับแมลงหวี่บินวนอยู่ข้างใบหู "ท่านอาจารย์คะ... เอ่อ หมายถึง ท่านอาเธอร์ครับ ตื่นเถอะครับ เดี๋ยวมื้อเช้าจะเย็นเสียก่อน" เสียงนั้นใสกระจ่างราวกับระฆังแก้ว แต่ทว่า... มันแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้อาเธอร์ต้องลืมตาโพนขึ้นทันที ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้แกะสลักลายวิจิตรตระการตา กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรลอยแตะจมูก และที่สำคัญที่สุดคือร่างระหงของเด็กสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้ารูปไข่รับกับดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว เธอกำลังโน้มตัวลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเขา "ลูมิน่า..." อาเธอร์เอ่ยชื่อนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความระแวงระวัง "เธอมาทำอะไรในห้องของฉัน... และที่สำคัญที่สุด ทำไมฉันถึงมาอยู่บนเตียงนี้" เด็กสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเสียดาย รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เธอจะประสานมือไว้ที่หน้าท้องด้วยท่าทางเรียบร้อยผิดหูผิดตา "แหม ท่านอาจารย์ก็... ลืมไปแล้วหรือครับว่าเมื่อคืนเราเพิ่งทำ ‘พันธสัญญา’ กันไปหมาดๆ หรือว่าพลังงานความมืดในตัวท่านจะล้นทะลักจนความจำเสื่อมไปชั่วคราวกันแน่?" อาเธอร์ไม่ตอบ เขานิ่งเงียบเพื่อประมวลสถานการณ์ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกลเวทมนตร์ เขากำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวาน เขาเป็นเนโครแมนเซอร์ระดับปรมาจารย์ผู้สันโดษ ที่จู่ๆ ก็ถูกทาบทามจากสถาบันเวทมนตร์หลวงด้วยข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้... เงินเดือนก้อนโตเพื่อแลกกับการรับเด็กฝึกหัดเพียงคนเดียว แต่เขามั่นใจว่าในสัญญาไม่ได้ระบุข้อความที่ว่า *'อาจารย์ต้องตื่นมาพบศิษย์นั่งจ้องหน้าตั้งแต่ยังไม่ลืมตา'* แถมบรรยากาศรอบตัวตอนนี้ยังแปลกประหลาดเกินกว่าจะเป็นห้องพักธรรมดา ทันใดนั้นเอง ห้วงความคิดของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันดัง *'กริ๊ง'* ในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ [ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่ระบบพี่เลี้ยงสายดาร์ก (Dark Mentor System) เวอร์ชั่น 1.04] [สถานะปัจจุบัน: ผูกพันธะสัญญากับศิษย์เอก (ลูมิน่า - ธาตุแสงบริสุทธิ์)] [ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้น: "ปั้นศิษย์อย่างไรให้รอดพ้นจากความตายและไม่ย้อนกลับมาเชือดคออาจารย์"] [ระยะเวลาจำกัด: 7 วัน | บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังมานาทั้งหมดและกลายเป็นซอมบี้ไร้สมอง] อาเธอร์กะพริบตาปริบๆ จ้องมองข้อความสีฟ้าที่เรืองแสงโร่ในระดับสายตา เขานิ่งค้างไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมระดับความดันโลหิตที่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ "ระบบ..." อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจางๆ "เจ้ากำลังบอกฉันว่า ตัวตนระดับฉันต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้กับเด็กสาวผู้ใช้พลังแสงที่พร้อมจะชำระล้างวิญญาณฉันได้ทุกเมื่ออย่างนั้นรึ?" [เรียน ท่านโฮสต์ อัลกอริทึมของเราประเมินจากความเหมาะสมสูงสุดแล้วครับ การผสมผสานระหว่างเนโครแมนเซอร์ผู้ไร้หัวใจกับเจ้าหญิงธาตุแสงผู้ดื้อรั้น จะสร้างเคมีที่ลงตัวในการพิชิตหอคอยแห่งการทดสอบได้อย่างแน่นอนครับ] *เคมีบ้าอะไรเล่า! นี่มันเคมีระเบิดชัดๆ!* อาเธอร์ร่ำร้องในใจ "ท่านอาจารย์ครับ..." เสียงใสๆ ของลูมิน่าดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่เธอยื่นถ้วยชาอุ่นๆ มาตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ชาสมุนไพรลดความดันโลหิตครับ ผมเห็นหน้าท่านเขียวคล้ำตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว... เป็นห่วงหรอกนะถึงได้ชงมาให้" อาเธอร์หันไปมองหน้าเด็กสาว สลับกับหน้าต่างระบบที่ยังคงกะพริบเตือนเคาท์ดาวน์เวลาอย่างไม่ปรานีปราณี เขารับถ้วยชามาจากมือเรียวบางนั้น ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนปลายนิ้วของเธอเล็กน้อย ประจุไฟฟ้าบางเบาระหว่างความมืดและแสงสว่างปะทุขึ้นเบาๆ จนเกิดเสียง *'เปรี๊ยะ'* เล็กๆ ลูมิน่าชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่วายส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ "มือของท่านเย็นชืดเหมือนเคยเลยนะครับ... เอาล่ะ ในเมื่อเราเป็นอาจารย์ศิษย์กันอย่างเป็นทางการแล้ว วันนี้เราจะเริ่มบทเรียนแรกด้วยอะไรดีครับ? การอัญเชิญโครงกระดูก หรือว่า... การวิ่งหนีอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังตามล่าผมอยู่?" อาเธอร์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประมวลประโยคสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว *ตามล่าเธอดร?* ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกหอพัก แรงสั่นสะเทือนจากการลงพื้นของกองกำลังทหารนับร้อยชีวิตแผ่ซ่านเข้ามาถึงพื้นห้อง ประตูไม้สักหนาหนักถูกกระแทกเปิดออกด้วยพลังเวทมนตร์ พร้อมกับกลุ่มอัศวินเกราะเงินนับสิบคนที่กรูเข้ามาล้อมรอบเตียงนอนในพริบตา ผู้นำหน่วยก้าวออกมาด้านหน้า ดาบยาวในมือสะท้อนแสงแวววาว เขากวาดสายตามองอาเธอร์ด้วยแววตาดดูแคลน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของลูมิน่า "องค์หญิงลูมิน่า!" เสียงคำรามก้องดังขึ้น "ทรงถูกองค์กรประกาศิตจับกุมในข้อหากบฏ... และท่านเนโครแมนเซอร์ ท่านคือผู้สมรู้ร่วมคิด เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์เสียเถอะ!" อาเธอร์วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกึกก้องรอบตัวไม่มีอยู่จริง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมสีดำสนิทให้เข้าที่อย่างใจเย็น ก่อนจะเหลือบมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาขวางหน้าอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับ A] [ภารกิจฉุกเฉิน: "รอดชีวิตจากการบุกค้นใน 10 นาที และสอนบทเรียนแรกให้ศิษย์ดูว่าอาจารย์ของเธอน่ากลัวแค่ไหน"] [ของรางวัล: แต้มทักษะ x500 และปลดล็อกสกิลลับ "หัตถ์ทมิฬกลืนวิญญาณ"] [บทลงโทษหากพ่ายแพ้: ถูกจับแขวนคอประจานหน้าสถาบัน] อาเธอร์ถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่ลูมิน่าไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นมือไปคว้าไหล่บางของเด็กสาวเบาๆ ดึงเธอกลับมาอยู่ด้านหลังอย่างปกป้อง แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากเขากลับทำเอาลูมิน่าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ดูเหมือนว่าบทเรียนแรกของเธอ..." อาเธอร์เอ่ยกระซิบข้างใบหูของศิษย์สาว น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต้มความอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม "...จะไม่ใช่การอัญเชิญโครงกระดูกธรรมดาเสียแล้วล่ะครับ ลูมิน่า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความวุ่นวายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ * "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด"