อย่าทำให้ผมต้องใช้พลังมืด

"ถ้าพวกแกยังไม่อยากให้กระดูกสันหลังย้ายมาอยู่ข้างหน้ารab ก็ไสหัวออกไปจากเขตรับผิดชอบของฉันซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตรอกมืดอับหลังหอพักนักเวทถึงกับอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน อาเธอร์ยืนกอดอกพิงผนังอิฐสีทึบ สายตาภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงไปยังกลุ่มเด็กนักเรียนปีสองสามคนที่กำลังล้อมกรอบเด็กสาวร่างเล็กไว้ตรงกลาง กลุ่มเด็กเกเรสวมเสื้อคลุมนักเวทสีน้ำเงินเข้มสะบัดชายตามองผู้มาใหม่ พวกมันหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความได้ใจ โดยเฉพาะ 'แบรด' หัวโจกประจำแก๊สที่ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถเงินค่าคุ้มครองในเขตนี้ มันถือไม้เท้าเวทมนตร์หัวกะโหลกปลอมแกว่งไปมาอย่างไม่เกรงกลัว "โอ้? นึกว่าใคร ที่แท้ก็อาจารย์พี่เลี้ยงสายกากคนใหม่นี่เอง" แบรดแค่นAเสียงหัวเราะ หรี่ตามองอาเธอร์หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน "ได้ข่าวว่าท่านอาจารย์เก่งนักไม่ใช่เหรอครับ สอนแต่วิชาเด็กอนุบาล จนเด็กในความดูแลอย่างองค์หญิงลูมิน่าเกือบจะลืมวิธีร่ายเวทอยู่แล้วมั้ง" ลูมิน่าที่หลบอยู่ด้านหลังอาเธอร์แอบแลบลิ้นใส่กลุ่มเด็กเกเรเล็กน้อย นางไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย بلกลับแอบกระตุกชายเสื้ออาเธอร์เบาๆ พร้อมกับกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "อาจารย์เจ้าคะ... พวกมันพกศิลาเวทระดับสามมาด้วยนะเจ้าคะ ท่าทางจะเอาจริงแหะ ข้าว่าท่านต้องงัดไม้เด็ดออกมาโชว์หน่อยแล้วล่ะ" "เงียบไปเลย ลูมิน่า เธอนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุไปกินขนมแล้วไม่ยอมจ่ายเงินจนพวกมันตามมาทวง" อาเธอร์เอ็ดเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากกลุ่มอันธพาล [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเจตนาคุกคามระดับ D จากกลุ่มเป้าหมาย] [คำเตือน: หากท่านใช้กำลังกายภาพเข้าปะทะ อาจส่งผลต่อคะแนนความประพฤติในฐานะ "พี่เลี้ยงตัวอย่าง"] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: จงใช้ "ศาสตร์มืดขั้นพื้นฐาน" สั่งสอนพวกมันด้วยความนุ่มนวลแบบมีสไตล์] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า อาเธอร์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาไม่ได้อยากใช้ความสามารถของเนโครแมนเซอร์ในที่สาธารณะสักเท่าไหร่ เพราะมันทั้งน่ารำคาญและกินมานาโดยใช่เหตุ แต่ดูเหมือนว่าความเงียบสงบที่เขาโหยหามาตลอดสัปดาห์นี้จะยังไม่ยอมมาเคาะประตูบ้านง่ายๆ "เอาล่ะ เด็กๆ..." อาเธอร์ขยับแว่นตาเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองไปที่แบรดและพรรคพวก "ในฐานะที่ฉันเป็นอาจารย์พี่เลี้ยง ฉันมีหน้าที่อบรมสั่งสอนพวกเธอให้รู้สำนึกถึงมารยาทในยามวิกาล... น่าเสียดายที่บทเรียนภาคทฤษฎีดูเหมือนจะเข้าไม่ถึงสมองกลวงๆ ของพวกเธอ" แบรดขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกับรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม "เห, ทำเป็นปากเก่ง... จัดการมัน! เอาให้หมอบแล้วลากตัวยัยเด็กนั่นมา!" สิ้นคำสั่ง ลูกไฟขนาดเท่าผลส้มสามลูกพุ่งตรงเข้ามาหาอาเธอร์ด้วยความเร็วสูง ทว่าอาเธอร์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่อากาศเบื้องหน้าเบาๆ *ฟึบ!* วงแหวนเวทสีม่วงเข้มสลักลวดลายกะโหลกไขว้ปรากฏขึ้นกลางอากาศ กลืนกินลูกไฟทั้งสามลูกหายวับไปในพริบตา ราวกับหยดน้ำที่ตกลงไปในมหาสมุทร ความร้อนระอุเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยลมหนาวเยือกยะเยือกที่พัดโชยมาจากไหนไม่มีทาง อาเธอร์พึมพำคาถาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "จงตื่นขึ้น... เหล่าผู้หลับใหล จงมาช่วยอบรมเด็กไม่รู้จักโตเหล่านี้ให้รู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตน" พื้นคอนกรีตบริเวณรอบตรอกเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ รอยแยกสีดำสนิทปริแตกออกเป็นทางยาว ไอน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดิน กลิ่นอายดินชื้นและซากศพโบราณลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แบรดและพรรคพวกถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงาดำร่างทึบจำนวนนับสิบเริ่มผุดขึ้นมาจากพื้นดินทีละร่าง... ทีละร่าง เงาเหล่านั้นไม่ใช่โครงกระดูกน่ากลัวชวนแหวะ แต่เป็น "วิญญาณจำลอง" สวมชุดสูทโบราณย้อนยุค ใบหน้าโปร่งแสงไร้อารมณ์ มือถือไม้บรรทัดเหล็กและสมุดบัญชีหนาเตอะ [ทักษะพิเศษทำงาน: "ระเบียบวินัยจากยมโลก" (Underworld Discipline)] [ระดับ: หายาก] [คุณสมบัติ: เรียกวิญญาณผู้ตรวจการโบราณมาตักเตือนผู้กระทำความผิดด้วยบทลงโทษทางจิตวิทยาและกายภาพระดับอ่อน] "อาจารย์... นั่นมันอะไรน่ะ?" ลูมิน่าเบิกตากว้างด้วยความสนใจ นางย่อตัวลงแล้วจิ้มไปที่วิญญาณตัวหนึ่งที่ลอยผ่านหน้า แต่วิญญาณตัวนั้นกลับหันขวับมาทำหน้าดุใส่นาง จนเจ้าหญิงน้อยต้องรีบดึงมือกลับแล้วหัวเราะคิกคัก "วิญญาณคุณครูฝ่ายปกครองยุคศตวรรษที่สิบเก้า..." อาเธอร์ตอบเสียงเรียบ "พวกเขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในการจัดการเด็กเกเรที่ชอบสร้างความวุ่นวายยามวิกาล" "จับตัวพวกมันไว้!" แบรดตะโกนสั่งลูกน้องด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามร่ายเวทป้องกันตัว แต่ช้าไปเสียแล้ว เงาวิญญาณทั้งสิบตนพุ่งเข้าประชิดตัวกลุ่มเด็กเกเรด้วยความเร็วแสง ไม้บรรทัดเหล็กในมือฟาดลงบนฝ่ามือและบ่าของพวกมันอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี *แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!* เสียงฟาดดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจและเจ็บปวด แม้จะไม่ใช่บาดแผลทางกายภาพที่รุนแรง แต่มันสร้างความสะเทือนขวัญให้กับเด็กเกเรกลุ่มนี้จนแทบเสียสติ วิญญาณตัวหนึ่งลอยเข้าไปประชิดหน้าแบรด พร้อมกับกางสมุดบัญชีสีดำเล่มโตออกอ่านความผิดทั้งหมดที่มันเคยทำมาตลอดเทอมด้วยเสียงแหบพร่า "เด็กชายแบรด... ขโมยขนมปังโรงอาหารสามครั้ง, แอบดูห้องอาบน้ำอาจารย์หญิงหนึ่งครั้ง, และรังแกผู้อื่นยามวิกาล... คะแนนพฤติกรรมติดลบห้าร้อย... บทลงโทษคือ... คัดลายมือชื่อตนเองหนึ่งหมื่นจบ!" "ไม่เอาแล้ว! ผมยอมแล้ว! ช่วยด้วย!" แบรดร้องไห้โฮ ทิ้งไม้เท้าเวทมนตร์แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี พรรคพวกที่เหลือต่างพากันวิ่งตามหลังไปราวกับฝูงเป็ดตื่นกระสุน อาเธอร์มองตามหลังเด็กพวกนั้นด้วยความสงบ เขาดีดนิ้วเบาๆ ครั้งหนึ่ง วิญญาณทั้งหมดก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงจางหายไปในอากาศ บรรยากาศกลับคืนสู่ความปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เรียบร้อย..." อาเธอร์หันกลับมามองลูมิน่าที่ยืนปรบมือแปะๆ ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ "โห... อาจารย์เจ้าคะ เมื่อกี้เท่ระเบิดไปเลย! ข้าชักจะหลงเสน่ห์วิชาเนโครแมนเซอร์ของท่านเข้าแล้วสิคะเนี่ย ถ้าข้าขอฝึกวิชาเรียกผีมาช่วยทำงานบ้านบ้าง จะได้ไหมคะ?" ลูมิน่าเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ "ความสามารถระดับนี้ เอาไว้ใช้ตอนเธอสอบผ่านวิชาเวทมนตร์พื้นฐานเสียก่อนเถอะครับ" อาเธอร์ถอนหายใจ ส่ายหัวเบาๆ กับความเจ้าเล่ห์ของศิษย์สาวตัวแสบ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับหอพัก "กลับห้องได้แล้ว ดึกมากแล้ว" ทว่า... ในจังหวะที่อาเธอร์ก้าวเท้าเดินไปได้เพียงสองก้าว เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงปกติที่คุ้นเคย หากแต่เป็นเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามใต้ดินชั้นที่เจ็ด...] [เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตนอกรีตที่ท่านเคยผนึกไว้กำลังจะตื่นจากการหลับใหลล่วงหน้าสามวัน] [คำเตือนจากระบบ: พลังวิญญาณของท่านในตอนนี้... อาจไม่เพียงพอที่จะสะกดมันไว้อีกครั้ง... และดูเหมือนว่า "เธอคนนั้น" กำลังเดินตรงมาหาท่านที่หน้าห้องพักในอีกสามนาทีข้างหน้า...] อาเธอร์ชะงักฝีเท้าทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบมาตลอดพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลังอย่างกะทันหัน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 6 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!