การเติบโตของทุกคน

"เป้าหมายไม่ได้มาเพื่อถูกล่า... แต่พวกมันกำลังจัดแถวรอให้เราเชือดต่างหากครับ" เสียงทุ้มต่ำของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาอัสดง แสงสีม่วงครามจากคถาเนโครแมนเซอร์ในมือสะท้อนกับดวงตาที่ฉายแววเยือกเย็นและคำนวณอย่างแม่นยำ ตรงหน้าของเขาคือฝูงอสูรเงาพันธนาการระดับสูงนับร้อยตัวที่ส่งเสียงคำรามก้อง แต่น่าแปลกที่ไม่มีใครในกลุ่มศิษย์ของเขามีอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน เสียงประกาศจากเบื้องบนยังคงก้องกังวานด้วยความตึงเครียด เมื่อกองกำลังแห่งแสงสว่างนำโดยทหารอารักขาขององค์หญิงลูมิน่าปรากฏตัวขึ้นพร้อมประกาศกร้าวถึง 'ทัณฑ์แห่งแสงสว่าง' ที่จะมาชำระล้างความโสมม ทว่า แทนที่อาเธอร์จะถอยร่น เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น "องค์หญิงลูมิน่าครับ ถ้าท่านยังเอาแต่ยืนโพสต์ท่าเท่ๆ ใต้แสงจันทร์แบบนั้น ระวังผมจะยึดแต้มสังหารของฝูงนี้ไปหมดจนท่านไม่มีอะไรรายงานกลับราชสำนักนะครับ" อาเธอร์เอ่ยเย้าแหย่ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน ลูมิน่าที่ยืนอยู่บนยอดผาหิน สะบัดคถาประจำตัวจนเกิดประกายแสงสีทองเจิดจ้า เธอหันมามองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งอาจารย์และเป้าหมายในใจด้วยรอยยิ้มท้าทาย ดวงเนตรสีฟ้าใสทอประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "อาจารย์ต่างหากล่ะคะ... อ๊ะ! ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย... อาเธอร์ต่างหากล่ะคะ... เอ้ย! ไม่ใช่สิ!" องค์หญิงสาวสะดุดคำพูดตัวเองจนเกือบเสียหลักเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากสมาชิกคนอื่นในกลุ่ม ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้ากลับมาจริงจังแล้วประกาศกร้าว "ใครบอกว่าฉันจะยอมแพ้กันล่ะคะ! วันนี้ฉันจะแสดงให้เห็นว่าแสงสว่างกับความมืด... ทำงานร่วมกันได้ทรงพลังแค่ไหน!" *ตูーム!* สิ้นเสียงของลูมิน่า เปลวเพลิงสีทองแห่งแสงบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นผสานกับไอหมอกสีดำทมิฬที่แผ่ขยายออกมาจากวงเวทย์อัญเชิญของอาเธอร์ นี่คือผลลัพธ์จากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภายใต้ระบบพี่เลี้ยงสายดาร์กที่ไม่ได้มีดีแค่การเคี่ยวเข็ญ แต่คือการหลอมรวมขั้วตรงข้ามให้กลายเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบ เซเฟอร์ มือธนูเงาประจำกลุ่ม ปลดปล่อยลูกศรเคลือบพิษวิญญาณออกไปสามดอกรวดในมุมอับสายตา ลูกศรแต่ละดอกเจาะทะลวงจุดตายของอสูรเงาได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง การเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้รวดเร็วและไร้เสียงยิ่งกว่าสายลม ราวกับเงาที่หลุดออกมาจากความฝัน ในขณะเดียวกัน เมลณาร์ นักเวทย์สาวสายสนับสนุนก็ร่ายบทสลับขั้วพลังชีวิตและมานาได้อย่างไร้ที่ติ เธอส่งเสริมทั้งพลังโจมตีของลูมิน่าและพลังป้องกันของอาเธอร์พร้อมกันในคราวเดียว โดยที่ค่าความเหนื่อยล้าของทุกคนแทบไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย "ระบบ... ทำการประเมินสถานะการเติบโตของกลุ่มเป้าหมายปัจจุบัน" อาเธอร์พึมพำเบาๆ ในใจ ขณะที่หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง! รายงานผลการประเมินสถานะศิษย์ในสังกัด] - องค์หญิงลูมิน่า: ระดับพลังเพิ่มขึ้น 34% ความเข้ากันได้กับธาตุแสงและความมืดถึงเกณฑ์สมบูรณ์แบบ - เซเฟอร์: ปลดล็อกทักษะ 'เนตรเหยี่ยวทมิฬ' อัตราการคริติคอลเพิ่มขึ้น 50% - เมลณาร์: ความเร็วในการร่ายเวทย์ลดลง 0.2 วินาที (เข้าสู่เขตแดนผู้เชี่ยวชาญ) - ภาพรวมทีม: 'กลุ่มพันธมิตรสายดาร์ก' บรรลุเงื่อนไขการเติบโตระดับ A+ อาเธอร์มองดูตัวเลขเหล่านั้นด้วยความพึงพอใจอย่างเงียบๆ ความเหนื่อยยากในการวางแผนฝึกนรกและการปะทะฝีปากกันทุกวันไม่ได้สูญเปล่า ศิษย์แต่ละคนเติบโตขึ้นจนกลายเป็นกำลังรบที่น่าเกรงขามในดินแดนแห่งนี้แล้ว "ทุกคน ถอยหลังสามก้าวตามจังหวะที่ผมคำนวณไว้!" อาเธอร์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ทั้งสามคนตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ ไร้ซึ่งความลังเล ลูมิน่าพุ่งตัวถอยหลังพร้อมกับตวัดคตาวาดวงแหวนแสงปิดท้ายการโจมตี ขณะที่เซเฟอร์ยิงลูกศรระเบิดสกัดกั้นแนวหน้า และเมลณาร์กางบาตรป้องกันรอบทิศทาง *เปรี้ยงงงง!* แรงระเบิดจากการประสานพลังทำลายล้างอสูรเงากลุ่มสุดท้ายจนสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำลอยเคว้งคว้างในอากาศ ความเงียบสงบกลับคืนสู่หุบเขาอัสดงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ และรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของทุกคน ลูมิน่าเดินเข้ามาใกล้อาเธอร์ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยังคงรักษามาDดความสุขุมเอาไว้ได้เสมอ "เป็นยังไงบ้างคะอาจารย์... เอ้ย! อาเธอร์? วันนี้ฉันทำคะแนนได้ดีพอที่จะขอรางวัลพิเศษหรือยัง?" อาเธอร์ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอ็นือระคนระอา เขายื่นมือออกไปดีดหน้าผากมนเบาๆ หนึ่งที "เรียกว่าอาจารย์ให้มันตลอดรอดฝั่งก่อนเถอะครับ ถึงจะมาทวงรางวัล... แต่เอาเถอะ วันนี้ทุกคนทำได้ดีมากครับ สมกับที่เป็นศิษย์ของผม" คำชมที่หลุดออกมาจากปากของเนโครแมนเซอร์สายวางแผน แม้จะฟังดูเรียบง่ายแต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด ทุกคนต่างยิ้มออกมาด้วยความโล่งอกและภูมิใจในหยาดเหงื่อที่เสียไป ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเสียงหัวเราะกำลังจะเริ่มต้นขึ้นนั้นเอง... จู่ๆ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยปลอดโปร่งก็มืดสนิทลงฉับพลัน ดวงจันทร์สีเลือดปรากฏขึ้นแทนที่แสงจันทร์นวลตา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนกระดูกแทบแหลกสลาย พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของอาเธอร์ *“ในที่สุด... ก็หาตัวเจอเสียทีนะ เจ้าหนูผู้ควบคุมความตาย... แกคิดจริงๆ หรือว่าการฝึกเด็กพวกนี้จะช่วยให้รอดพ้นจาก ‘เงื่อนไขที่แท้จริง’ ไปได้?”* อาเธอร์เบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นในทันทีเมื่อมองไปยังใจกลางรอยแยกของมิติที่กำลังเปิดออกเบื้องหน้า... ร่างเงาสีดำสนิทที่ก้าวออกมาพร้อมกับกลิ่นอายของพระเจ้าผู้ล่มสลาย ทำให้เขารู้ทันทีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเหล่าศิษย์ตัวแสบและพี่เลี้ยงสายดาร์กคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!