การปรากฏตัวของบอสลับ

"ท่านอาจารย์ครับ หน้าจอสถานะของผมมัน... กำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด" เสียงของเร็นสั่นพร่า มือที่ถือคัมภีร์เวทมนตร์สั่นเทาจนแทบประคองไว้ไม่อยู่ แสงสีฟ้าครามที่เคยเสถียรของหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซภายในดันเจี้ยนชั้นที่สามสิบแปด บัดนี้ถูกย้อมทับด้วยม่านหมอกสีแดงฉานราวกับหยดเลือดสดๆ กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากกองซากศพตรงหน้า แต่มันแผ่พุ่งออกมาจาก *อากาศ* ที่พวกเขากำลังหายใจ ผม—อาเธอร์ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่พยายามใช้ชีวิตอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวที่สุดในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ ค่อยๆ วางปากกาขนนกในมือลงบนโต๊ะพับสนามอย่างใจเย็น ตรงกันข้ามกับสัญชาตญาณดิบที่กำลังกรีดร้องเตือนภัยในหัวว่านี่ไม่ใช่บั๊กของระบบ แต่เป็นความผิดปกติระดับที่กฎฟิสิกส์ของโลกใบนี้กำลังจะพังทลาย "หายใจเข้าลึกๆ เร็น" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับครูฝึกกำลังเตือนสติลูกศิษย์ในคาบเรียนวิชาปรุงยา "ถ้าหน้าต่างระบบมันจะเจ๊ง อย่างน้อยเธอก็ควรจำไว้ว่าเราเพิ่งจ่ายค่าบำรุงรักษากิลด์ไปเมื่อสัปดาห์ก่อน..." "นี่ไม่ใช่เวลามามุกนะครับอาจารย์!" ลูมิน่าก้าวเข้ามาขวางหน้าผมโดยสัญชาตญาณ ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือขององค์หญิงสาวเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าตัดกับความมืดมิดรอบด้าน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังขั้นสุดยอด พลังออร่าแสงของเธอสั่นกระเพื่อมราวกับกำลังพยายามต้านทานแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากเพดานถ้ำ เส้นผมสีทองปลิวไสวไปตามกระแสลมที่หมุนวนอย่างไร้ทิศทาง "พลังเวทของข้า... ถูกดูดกลืน?" ลูมิน่าขบกรามแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียน "ไม่ใช่แค่ลดทอนลงนะอาเธอร์ แต่มันเหมือนกับว่ามี 'บางสิ่ง' กำลังสูบมานาทั้งหมดในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรไปเป็นของมันเอง" ผมหรี่ตามองตัวเลขมานาในอินเทอร์เฟซส่วนตัวที่ดิ่งลงจากหลักหมื่นสู่เลขศูนย์ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ระบบเนโครแมนเซอร์ของผมไม่ได้พัง แต่มันกำลังแสดงข้อความเตือนสีแดงกะพริบถี่ๆ ที่ไม่มีคู่มือเล่มไหนในโลกเคยบันทึกไว้ [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ " anomalously " นอกเหนือขอบเขตการคำนวณของระบบ] [คำเตือน: โครงสร้างโลก (World Framework) กำลังถูกเขียนทับ...] [คำเตือน: ผู้เล่นและNPC ทั้งหมดในรัศมีอาณาเขตถูกล็อกเป้าหมายโดย "ผู้ทำลายล้างกฎ"] ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นดั่งเสียงค้อนทั่งตีเหล็กดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันเป็นจังหวะก้าวที่ไม่ได้เร่งรีบ ทว่าทุกครั้งที่ส้นรองเท้ากระทบลงบนพื้นหิน พื้นดินเบื้องล่างกลับแตกสลายเป็นรอยร้าวสีดำทมิฬ "อาจารย์..." ลูมิน่าเอื้อมมือมาจับชายเสื้อคลุมของผมไว้แน่น มือของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อย แม้ปากจะยังดื้อรั้นตามประสา "ถ้าวันนี้เราบังเอิญตาย... ท่านช่วยลบประวัติการค้นหาเวทมนตร์ในคัมภีร์ของผมให้ด้วยนะ" "เลิกพูดจาเป็นลางร้ายน่า ลูมิน่า" ผมถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นแตะไหล่บางของเธอเพื่อถ่าย ถ่ายทอดความอบอุ่นและสติสัมปชัญญะกลับคืนสู่ร่างที่กำลังเกร็งเครียด "ถ้าเราจะรอดออกไปจากที่นี่ เธอยังต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อค่ำฉลองความสำเร็จตามสัญญาอยู่... จำไม่ได้หรือไง" แม้สถานการณ์จะวิกฤตเพียงใด รอยยิ้มจางๆ ก็ยังปรากฏขึ้นที่มุมปากของลูมิน่า เธอกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้าพร้อมกับผม เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นม่านหมอกสีเลือดออกมา ร่างนั้นสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ราวกับตัดเย็บมาจากรัตติกาลไร้แสงดาว ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึก แต่สิ่งที่เรามองเห็นได้ชัดเจนคือ 'ดวงตาสีทองคู่โต' ที่ไม่มีประกายแห่งชีวิต มีเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหน้าผากของมัน ปรากฏสัญลักษณ์อินเทอร์เฟซของระบบที่ขึ้นเครื่องหมาย "Error" สีแดงฉาน มันไม่ใช่บอสในดันเจี้ยนที่ถูกโปรแกรมไว้ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดตามวัฏจักรของโลกนี้ แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่หลุดลอดมาจากรอยแยกของมิติที่ระบบไม่รู้จัก เจ้าแห่งความเงียบงันเอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังศึกษาพวกเราเหมือนแมงป่องที่กำลังพิจารณาเหยื่อ ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผากจะขยับเปล่งเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของพวกเราทุกคนโดยตรง—ไม่ใช่ทางหู แต่เป็นทางจิตวิญญาณ *[ยินดีด้วย... พวกเจ้าคือผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้ายที่ถูกเลือกให้เป็น "ตัวตลก" ในการทดสอบระบบรอบถัดไป]* แรงกดดันมหาศาลซัดโถมเข้าใส่จนพวกเราแทบทรุดฮวบลงกับพื้น ดาบในมือลูมิน่าหลุดจากมือตกลงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น เร็นกระอักเลือดออกมาคำโต ผมสูดหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย สมองส่วนตรรกะทำงานด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อคำนวณหาทางรอดในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ ในเมื่อระบบช่วยเหลือใช้งานไม่ได้ ทางเดียวที่เราจะเอาชนะตัวตนที่อยู่เหนือระบบได้... ก็คือการใช้ "ช่องโหว่ของมนุษย์" ที่พวกมันไม่มี "ลูมิน่า เร็น... จับมือกันไว้!" ผมตะโกนลั่น พร้อมกับปลดผนึกพลังเนโครแมนเซอร์ขั้นสูงสุดที่ซ่อนไว้ออกทั้งหมด ม่านพลังสีดำสนิทพวยพุ่งเข้าปะทะกับคลื่นพลังสีเลือดอย่างไม่ยอมแพ้ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นอาเธอร์ได้ทำการฝ่าฝืนคำสั่งรูทระบบ] [คำเตือน: ตรวจพบการกระทำอันตรายถึงชีวิต... กำลังเริ่มกระบวนการรีเซ็ต...] ทว่า ก่อนที่แสงสีขาวแห่งการรีเซ็ตจะกลืนกินพวกเราไปทั้งหมด ดวงตาสีทองของบอสลับตัวนั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับประหลาดใจ... และเสียงกระซิบแผ่วเบาก็ลอยเข้ามาในโสตประสาทของผมเป็นประโยคสุดท้าย *[...เจอตัวสักที เจ้าหนูของข้า]* --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความดาร์กที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าพวกเขาจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของบอสลับตัวนี้ได้อย่างไร ทุกกำลังใจคือพลังสำคัญของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดครับ!