กลยุทธ์รุมกินโต๊ะ

"ถอยหลังไปสามก้าว แล้วเตรียมตัวรับแรงกระแทกจากทิศทางสิบนาฬิกา... ลูมิน่า อย่าเพิ่งใช้เวทแสงชำระล้างตอนนี้ ไม่อย่างนั้นแรงดันมานาของแกนกลางบอสจะเกิดปฏิกิริยาสวนกลับจนพวกเรากลายเป็นปุ๋ยรดดินเวทมนตร์กันหมด!" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของอาเธอร์ดังฝ่าความโกลาหลในห้องโถงใต้ดินชั้นที่สาม เบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'โกเลมทมิฬโลหิต' บอสลับประจำดันเจี้ยนระดับอาณาจักรที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลไกโบราณ ร่างกายมหึมาสูงร่วมห้าเมตรถูกห่อหุ้มด้วยเกราะศิลาสีนิลและไอหมอกสีเลือดที่แผ่พุ่งจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับนี้มากพอจะทำให้ทหารเวทมนตร์มืออาชีพเข่าอ่อน แต่สำหรับกลุ่มนักเรียนฝึกหัดที่เพิ่งก้าวเข้ามาในโลกแห่งการต่อสู้จริง นี่คือบททดสอบที่เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายบางเบายิ่งกว่ากระดาษสา ลูมิน่ากัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผากเนียนละเอียด มือบางที่ถือคถาไม้ศักดิ์สิทธิ์สั่นระริกเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอัดอั้นที่ไม่ได้ทำตามใจชอบ "อาจารย์สั่งแต่ให้อยู่เฉยๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ! จะให้หนูยืนเป็นเป้านิ่งให้มันทุบเล่นจนเป็นเนื้อบดหรือไงคะ... เอ๊ย! ถึงจะเป็นหนูที่เป็นห่วงอาจารย์ก็เถอะ แต่สถานการณ์แบบนี้มันต้องลุยเดี่ยวเท่ๆ ไม่ใช่เหรอ!" สาวน้อยเจ้าแห่งเวทแสงโวยวายสวนกลับทันควัน แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่ฝาลำตัวก็ขยับถอยหลังสามก้าวตามคำสั่งอย่างแม่นยำชนิดไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่เซนติเมตรเดียว อาเธอร์ไม่แม้แต่จะชายตามองข้อแก้ตัวของศิษย์สาว สายตาคมกริบของเนโครแมนเซอร์หนุ่มกวาดมองหน้าจอสถานะสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับจุดอ่อน ความต้านทานธาตุ และวงจรมานาของบอสกำลังไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองประดุจสายน้ำหลาก เขาคำนวณทุกความเป็นไปได้ด้วยความเร็วสูง ในฐานะพี่เลี้ยงสายดาร์กผู้รักความสงบและเกลียดการทำงานล่วงเวลา สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการสูญเสียลูกศิษย์... เพราะมันหมายถึงการที่เขาต้องเขียนรายงานชี้แจงกองอำนวยการและเสียเวลาพักผ่อนอันมีค่าไปอย่างน่าเสียดาย "ใครบอกให้เธอไปลุยเดี่ยวกันล่ะ ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ดีดนิ้วส่งกระแสมานาสีดำทมิฬพุ่งเข้าขัดขาซ้ายของโกเลมโลหิตจนมันเสียหลักเซถลาไปชั่วขณะ "การต่อสู้กับบอสระดับนี้ด้วยตัวคนเดียวมันเป็นงานของพวกสมองกล้ามเนื้อต่างหาก... ส่วนพวกเรา จะใช้ 'กลยุทธ์รุมกินโต๊ะ' ต่างหากล่ะ" คำว่ารุมกินโต๊ะถูกเปล่งออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์เป็นเอกลักษณ์ ทันใดนั้น เงาร่างของเหล่านักเรียนปีหนึ่งคนอื่นๆ ที่กระจายตัวอยู่ตามมุมอับของห้องโถงก็เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกันราวกับฝูงหมาป่าที่รอสัญญาณคำรามจากจ่าฝูง เรย์ ศิษย์สายนักรบผู้ใช้ดาบใหญ่พุ่งทะยานออกมาจากซอกเสาหินด้วยความเร็วสูง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น ดาบในมืออาบด้วยเวทเสริมพลังธาตุลมจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมคมเปรี้ยง เขาไม่ได้พุ่งไปฟันที่ลำตัวส่วนบนที่มีเกราะหนาเตอะอย่างที่ใครคาดคิด แต่เป้าหมายคือข้อต่อหัวเข่าด้านขวาที่อาเธอร์เพิ่งทำลายเกราะชั้นนอกด้วยเวทมนตร์ความมืดไปหมาดๆ! "รับไปซะ ลูกฮาร์ดคอร์ของฉัน!" เรย์คำรามลั่น ประสานแรงเหวี่ยงทั้งหมดฟาดฟันลงไปยังจุดอ่อนอย่างแม่นยำ เสียงเหล็กกระทบกับศิลากระหึ่มก้องจนหูอื้อ ตามด้วยเสียงแตกหักของโครงสร้างภายในที่ดังสนั่น *ครืนนน!* โกเลมทมิฬโลหิตคำรามก้องด้วยความเจ็บปวด ร่างมหึมาทรุดฮวบล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น แรงสะเทือนทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบของการประสานงาน "ตอนนี้แหละ! ทุกคนระดมยิงประสานธาตุ!" อาเธอร์ออกคำสั่งเฉียบขาด มือขวาตวัดคทากระดูกในมือขึ้นสูง วงเวทอัญเชิญสีดำสนิทปรากฏขึ้นเบื้องล่างของบอส พร้อมกับโซ่ตรวนแห่งความมืดนับร้อยเส้นที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อกตรึงแขนและลำตัวของโกเลมเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ในวินาทีนั้นเอง แสงสว่างเจิดจ้าจากเวทมนตร์หลากหลายรูปแบบก็สาดส่องตัดกับความมืดมิดของดันเจี้ยน ลูมิน่าที่อดทนรอจังหวะมานาน สูดลมหายใจเข้าลึก and ปลดปล่อยเวทมนตร์ขั้นสูงที่เธอแอบรวบรวมมานาไว้ตั้งแต่ต้นออกมาในคราเดียว "รับพรแห่งแสงสว่างของหนูไปซะไอ้เศษหินเดินได้! ศรแสงพิฆาต... แดกด่วน!" ลำแสงสีทองบริสุทธิ์พุ่งแหวกอากาศราวกับดาวตก พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางแกนมานาของบอสที่เปิดโล่งจากการประสานงานอันไร้รอยต่อของอาเธอร์และเพื่อนร่วมทีม แรงระเบิดจากการปะทะกันของเวทธาตุแสงและความมืดก่อให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาล แสงสว่างวาบจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องดวงตา เมื่อกลุ่มควันและแสงสว่างจางหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงร่างของโกเลมยักษ์ที่แหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผง และแกนกลางสีแดงฉานที่กลิ้งหล่นลงมาบนพื้นหินอย่างหมดสภาพ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงถอนหายใจโล่งอกของเหล่าเด็กนักเรียนจะดังขึ้นตามมา ลูมิน่าทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน หน้าตาเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน แต่ดวงตากลับเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เธอหันไปมองหน้าอาเธอร์ที่ยืนกอดอกนิ่งๆ สีหน้ายังคงราบเรียบไร้รอยขีดข่วนราวกับเพิ่งออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะมาหมาดๆ "อาจารย์นี่... วางแผนได้เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลยนะคะ" ลูมิน่าบ่นอุบพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ แต่ริมฝีปากกลับระบายรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่... ก็ยอมรับก็ได้ว่าเท่เป็นบ้าเลย..." อาเธอร์เหลือบมองศิษย์สาวตัวแสบที่ส่งสายตาหวานเชื่อมปนท้าทายมาให้อีกตามเคย เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยตักเตือนเรื่องมารยาทในการต่อสู้ตามวิสัยของพี่เลี้ยงที่ดี ทว่า... ก่อนที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวด้วยความถี่สูงผิดปกติ [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างดันเจี้ยนชั้นที่สี่] [ระบบภารกิจลับระดับ SSS: 'เงาแห่งผู้สร้างที่ถูกลืม' เริ่มต้นทำงานโดยอัตโนมัติ] [คำเตือน: สิ่งที่พวกท่านเพิ่งกำจัดไปเป็นเพียง 'เงาสะท้อน' ตัวจริงของบอสลับกำลังลืมตาตื่นขึ้นเบื้องล่าง และมันกำลังจ้องมองมาที่ 'ท่าน' ผู้เป็นพี่เลี้ยงเพียงผู้เดียว...] พื้นห้องโถงใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกพร้อมกับไอนรกสีม่วงเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมากลืนกินแสงไฟทั้งหมดในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์สุดแสบในตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าพวกเขาจะรับมือกับบอสตัวจริงที่น่าสะพรึงกลัวนี้ได้อย่างไร ทุกกำลังใจคือพลังสำคัญของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดครับ!