หอคอยแห่งความมืดพังทลาย

“ถ้าคุณคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อหยุดการพังทลายของหอคอยนี้ล่ะก็... เลิกคิดเสียเถอะ ลูมิน่า” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหินก้อนมหึมาที่กำลังแตกร้าวและเสียงกรีดร้องของมิติที่บิดเบี้ยว ร่างของผมยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินใจกลางหอคอยแห่งความมืด มือซ้ายของผมขยับผ่านอากาศวาดเป็นวงเวทย์เนโครแมนซีสีครามจางๆ เพื่อตรึงโครงสร้างที่กำลังจะถล่มลงมาให้หยุดนิ่งชั่วคราว ลูมิน่าในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว สะบัดเส้นผมสีเงินที่ยุ่งเหยิง เธอหอบหายใจรุนแรง นัยน์ตาสีอเมทิสต์ของเธอจ้องมองผมด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “อาเธอร์! ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤตแล้วนะ! พลังงานในแกนกลางมันรั่วไหลเกินกว่าที่คุณจะควบคุมด้วยเวทมนตร์เพียงลำพังได้ ถ้าไม่ใช้พลังแสงของฉันประสานกับพันธุกรรมเนโครแมนเซอร์ของคุณ หอคอยนี้ได้กลายเป็นหลุมศพของพวกเราทั้งคู่แน่!” “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของผมจ้องเขม็งไปที่หน้าต่างระบบที่เด้งรัวอยู่เบื้องหน้า ภารกิจหลักที่ผมเฝ้าเพียรพยายามมาตลอด 33 ตอนกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด *‘แจ้งเตือน: ความเสถียรของดันเจี้ยนหอคอยความมืดลดลงเหลือ 4% โปรดตัดสินใจเลือก: [ชำระล้าง] หรือ [ผสานพลังมืดสยบความวุ่นวาย]’* ลูมิน่าก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากพลังเวทในตัวเธอ เธอคว้าต้นแขนของผมไว้ แรงบีบนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นแบบที่ผมมักจะรับมือไม่ค่อยถูก “คุณมันก็แค่เนโครแมนเซอร์ปากแข็งที่กลัวการเป็นหนี้บุญคุณคนอื่น! ถ้าฉันต้องตายไปพร้อมกับคุณในฐานะศิษย์ที่ล้มเหลวในการปกป้องอาจารย์... ฉันขอตายในฐานะคนที่ได้ช่วยคุณจะดีกว่า!” ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองดวงตาที่สะท้อนเงาของผมในความมืดมิด มือของเธอที่แตะแขนผมอยู่เริ่มเรืองแสงสีทองอ่อนๆ มันไม่ใช่แค่การดึงดัน แต่มันคือความเชื่อใจ... ซึ่งเป็นสิ่งของที่ฟุ่มเฟือยที่สุดในโลกที่เต็มไปด้วยอัลกอริทึมโหดร้ายใบนี้ “คุณนี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ” ผมถอนหายใจยาว ปรับเปลี่ยนทิศทางการไหลของมานาในร่างกาย จากที่ตั้งใจจะ ‘ฝืนพัง’ หอคอยเพื่อปิดระบบทิ้ง กลายเป็น ‘การเชื่อมต่อ’ พลังงานสองขั้วเข้าด้วยกัน “ถ้าคุณอยากจะเล่นบทฮีโร่ขนาดนั้น ก็ถอยออกไปนิดหน่อย แล้วคอยประคองเกราะเวทไว้ให้ดี ผมจะดึงพลังงานทั้งหมดเข้าสู่แกนกลางตัวผมเอง ถ้าพลาด... เราจะกลายเป็นฝุ่นผงไปพร้อมกันนะ” “แค่นี้เองเหรอ?” ลูมิน่ายิ้มมุมปาก ความสดใสของเธอกลับมาทั้งที่สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด “ถ้างั้นก็เริ่มได้เลย... อาจารย์สายดาร์ก” ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งเข้ากระแทกหอคอยจนสั่นไหวไปถึงรากฐาน เพดานหอคอยเหนือหัวเริ่มถล่มลงมาเป็นหินก้อนโต ผมรวบรวมมานาสีดำทมิฬจากสุสานมิติที่ผมเปิดออก ลูมิน่าระเบิดพลังแสงบริสุทธิ์คลุมร่างผมไว้ ทั้งสองพลังงานปะทะกันเกิดเป็นแรงเหวี่ยงมหาศาล *‘คำเตือน: ความเข้ากันได้ของพลังงาน 98%... การกระทำนี้จะส่งผลกระทบต่อประวัติศาสตร์ของเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างถาวร ยืนยันการดำเนินการหรือไม่?’* ผมไม่ได้ลังเลอีกต่อไป ผมกดตกลงผ่านอินเตอร์เฟซที่โผล่ขึ้นมาตรงหน้า ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นที่รอบข้างหยุดนิ่ง... ไม่ใช่เพราะพลังของผม แต่เพราะบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังปรากฏตัวขึ้น เสียงกังวานต่ำลึกที่ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะเทือนดังขึ้นในห้วงความคิดของผม มันไม่ใช่เสียงของระบบ แต่มันคือเสียงของ ‘ผู้สร้าง’ “อาเธอร์... เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดพอที่จะฝืนลิขิตของเกมนี้ได้จริงหรือ?” หอคอยที่กำลังถล่มหยุดกึกกลางอากาศ หินนับล้านก้อนค้างอยู่เหนือหัว ลูมิน่าเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอถูกแช่แข็งด้วยพลังที่มองไม่เห็น ผมพยายามขยับตัว แต่ทว่า... ร่างกายของผมกลับขยับไม่ได้ดั่งใจนึก เงาสีดำมืดมิดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติที่ผมเปิดทิ้งไว้ มันไม่ใช่เนโครแมนเซอร์ ไม่ใช่บอส และไม่ใช่ศิษย์คนไหน แต่มันคือเงาของ ‘ตัวผมเอง’ ที่ดูโหดเหี้ยมและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น มันเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูผม “ในเมื่อเจ้าทำลายหอคอยแห่งนี้ได้... งั้นลองดูสิว่า เจ้าจะทำอย่างไรเมื่อ ‘ความมืด’ ที่เจ้าสะสมมาตลอดทั้งเกม กำลังจะหันมากลืนกินเจ้าเป็นคนแรก” ร่างเงานั้นสลายหายไปพร้อมกับการระเบิดของแกนกลางหอคอยที่ผมเพิ่งทำลายทิ้ง แรงระเบิดมหาศาลผลักผมและลูมิน่ากระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ผมเห็นหน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียวที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น *‘ภารกิจลับ [จุดจบของเนโครแมนเซอร์] เริ่มต้นขึ้นแล้ว... โดยมีลูมิน่าเป็นเป้าหมายถัดไปของการสังเวย’* ลูมิน่าที่กำลังร่วงหล่นลงสู่เหวไร้ก้นบึ้งหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ ถูกเงาสีดำกลืนกินหายไปต่อหน้าต่อตาผม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความมืดกำลังจะเปิดเผยความจริงนะครับ ทุกคอมเมนต์คือพลังให้เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้แต่งต่อจนจบครับ!