ของขวัญจากศิษย์ที่ไม่ต้องการ

กลิ่นอายของซากศพแห้งกรังและน้ำยาฟอร์มาลีนจาง ๆ มักเป็นสิ่งที่อาเธอร์คุ้นเคยและพึงพอใจที่สุดยามค่ำคืน แต่ในเวลานี้ กลิ่นที่ลอยอวลอยู่กลับไม่ใช่กลิ่นอายแห่งความตายอันสงบเงียบ หากแต่เป็นกลิ่นของแป้งอบเนยและควันไฟที่ไหม้เกรียมจนเกือบได้ที่ ชายหนุ่มผู้มีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อยจากการอดนอนติดต่อกันสามวันเพื่อสะสางตำราเวทมนตร์โบราณ ค่อย ๆ วางปากกาขนนกในมือลงอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีเทาเข้มกวาดตามองรอบห้องทำงานส่วนตัวที่บัดนี้ถูกดัดแปลงสภาพให้กลายเป็น ‘สนามรบย่อม ๆ’ โดยฝีมือของใครบางคน หน้าต่างบานเกล็ดถูกปิดตายด้วยผ้าม่านทึบแสงเพื่อกันแสงแดดยามบ่าย แต่แสงเทียนไขเวทมนตร์สีฟ้าอ่อนกลับถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างวาบจากลูกไฟเวทมนตร์หลากสีสันที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ “ข้าเตือนเจ้าแล้วนะลูมิน่า ว่าถ้าจะใช้เวทมนตร์ธาตุไฟในการละลายเนย เจ้าควรลดทอนพลังลงครึ่งหนึ่ง มิใช่ระเบิดมันจนติดเพดานห้องแบบนั้น” อาเธอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวหยิบเศษซากแป้งที่ติดอยู่บนปกเสื้อตำรา ‘ศาสตร์มืดขั้นสูงเล่มที่สาม’ ออกอย่างเบามือ ความหงุดหงิดเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นในอก แต่กระนั้นแววตาก็ไม่ได้มีความโกรธเคืองจริงจังเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ร่างบางของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองประกายสว่าง ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก นางรีบใช้มือข้างหนึ่งปัดป้ายเขม่าควันสีดำที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มออก ลูมิน่าในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศห้องใต้ดินทึมๆ ของเนโครแมนเซอร์อย่างสิ้นเชิง นางส่งยิ้มแห้ง ๆ กลับมา พร้อมกับซ่อนถาดขนมเค้กหน้าตาบิดเบี้ยวไว้ด้านหลัง “แหะ ๆ คือว่า... ท่านอาจารย์คะ... อ้ะ! หมายถึง ท่านอาจารย์ครับ!” ลูมิน่ารีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นสายตาดุ ๆ ที่ส่งมาจากคนตรงข้าม “ข้าแค่อยากจะทำเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ น้อย ๆ เองนี่นา ใครจะไปรู้ว่าเตาอบเวทมนตร์ของท่านมันจะ敏感 (อ่อนไหว) ต่อพลังแสงขนาดนี้เล่า” “มันไม่ได้อ่อนไหวต่อพลังแสง แต่มันต่อต้านความซุ่มซ่ามของเจ้าต่างหาก” อาเธอร์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างอ่อนล้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีของเขา—ซึ่งเป็นตัวเลขที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดเพื่อหลีกเลี่ยงพิธีกรรมน่ารำคาญจากสมาคมนักเวท แต่ดูเหมือนว่าศิษย์ตัวแสบคนนี้จะสืบทราบข้อมูลลับสุดยอดมาจากไหนก็ไม่อาจทราบได้ “สุขสันต์วันเกิดนะ...เอ๊ย! สุกสันต์วันเกิดครับท่านอาจารย์!” ลูมิน่าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ นางวางถาดขนมเค้กที่หน้าตาคล้ายภูเขาไฟระเบิดลงตรงหน้าเขาอย่างเบามือที่สุด บนเค้กปักเทียนสีดำสนิทสามเล่ม—ซึ่งอาเธอร์มั่นใจว่าเป็นเทียนสำหรับปลุกวิญญาณเร่ร่อน ไม่ใช่เทียนวันเกิดทั่วไป อาเธอร์มองเค้กหน้าตาน่ากลัวนั้นสลับกับใบหน้าของเด็กสาวที่ตอนนี้มีควันจาง ๆ ลอยออกจากเส้นผม “นี่คือของขวัญวันเกิดจากเจ้า... หรือว่าอาวุธชีวภาพชีวะประเภทใหม่ที่เจ้าคิดค้นขึ้นเพื่อกำจัดอาจารย์ของตัวเองกันแน่ ลูมิน่า” “โหดร้ายที่สุด!” ลูมิน่าทำแก่งอนแก้มป่อง นางเอามีเฟ้นเอวด้วยความไม่พอใจ “ข้าใช้เวลาทั้งคืนในการรวบรวมวัตถุดิบหายากเชียวนะคะ—เอ๊ย! ครับ! นมแพะป่าภูเขาหิมะ แป้งสาลีเวทมนตร์ และ... และวิญญาณแห่งความตั้งใจอันบริสุทธิ์เลยนะ!” “วิญญาณแห่งความตั้งใจอันบริสุทธิ์... แต่ทำไมข้าถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังวิญญาณอาฆาตจากเค้กชิ้นนี้ล่ะ” อาเธอร์หรี่ตามองพลางใช้ปลายนิ้วแตะที่ผิวเค้กเบา ๆ ทันใดนั้น รอยยิ้มมุมปากก็ปรากฏขึ้น “แถมเจ้ายังใส่ ‘ผงกระดูกภูติพราย’ ลงไปผสมในแป้งด้วยใช่ไหม? หวังจะให้ข้ากินแล้ววิญญาณหลุดออกจากร่างชั่วคราว เพื่อที่เจ้าจะได้แอบไปรื้อค้นกุญแจห้องเก็บสมบัติลับสินะ” เด็กสาวสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อทันที “ทะ... ท่านรู้ได้อย่างไรคะ! เอ๊ย! ท่านรู้ได้อย่างไรครับ!” “ข้าเป็นเนโครแมนเซอร์นะลูมิน่า แค่กลิ่นอายความตายจาง ๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าไปคุ้ยหาวัตถุดิบอะไรมาจากสุสานใต้ดินของสถาบัน” อาเธอร์ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหยิบช้อนเงินเล็ก ๆ ขึ้นมาตักเค้กชิ้นนั้นเข้าปากคำหนึ่ง รสชาติที่หวานจนแสบไส้ผสมกับความขมปร่าของสมุนไพรความมืดระเบิดขึ้นในโพรงปาก มันเป็นรสชาติที่ประหลาดล้ำและแทบจะเรียกได้ว่า ‘ทรมาน’ สำหรับต่อมรับรส แต่ทว่า... มันกลับอุ่นวาบในช่องอกอย่างน่าประหลาด ลูมิน่าจ้องมองท่าทีของเขาด้วยความลุ้นระทึก ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับเด็กน้อยที่รอคอยคำชมจากผู้ใหญ่ “เป็น... เป็นยังไงบ้างคะ? เอ๊ย! ครับ! กินได้ไหม?” อาเธอร์เคี้ยวช้า ๆ กลืนลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปากอย่างสุภาพเรียบร้อย “รสชาติต่ำกว่ามาตรฐาน... แย่ยิ่งกว่าศองโครงกระดูกเดินได้ทำอาหารเสียอีก” ใบหน้าของลูมิน่าสลดลงทันที ไหล่ตกวูบ รังสีความหดหู่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนางราวกับลูกสุนัขโดนดุ แต่อาเธอร์ก็ไม่ได้ปล่อยให้นางจมอยู่กับความผิดหวังนานนัก ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้สนแกะสลักลวดลายประณีตที่วางซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารมานานนับสัปดาห์ เลื่อนมันไปตรงหน้าเด็กสาว “อะ... นี่อะไรเหรอครับ?” ลูมิน่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง “ของขวัญวันเกิด... สำหรับความพยายามอันไร้สาระของเจ้าในการพยายามวางยาพิษอาจารย์ของตัวเอง” อาเธอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเคย แต่ใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงจาง ๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ลูมิน่ารีบเปิดฝากล่องไม้ออกทันที ภายในนั้นปรากฏเป็น ‘ถุงมือเวทมนตร์ปักอักขระแสงบริสุทธิ์’ สีขาวสะอาดตา ลวดลายบนถุงมือถูกถักทอด้วยเส้นใยมานาบริสุทธิ์ที่ช่วยลดการต่อต้านระหว่างพลังความมืดของอาเธอร์กับพลังแสงของนางได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันหมายความว่า ต่อจากนี้ไป... พวกเขาจะสามารถฝึกเวทมนตร์ประสานกันได้โดยที่พลังไม่ตีกันจนระเบิดเหมือนเช่นเคย “นี่มัน... หรือว่าที่ท่านหายไปขลุกอยู่ในห้องทำงานหลายวันติดต่อกัน...” “อย่าเข้าใจผิด ข้าแค่ทำมันขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้ห้องทำงานของข้าต้องระเบิดเป็นครั้งที่สองต่างหาก” อาเธอร์รีบตัดบทด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย “รีบใส่ซะ แล้วก็ช่วยเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจเอาคืน” ลูมิน่าแย้มยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี รอยยิ้มนั้นเจิดจ้าเสียจนแสงเทียนสีฟ้าในห้องดูหมองลงไปถนัดตา นางสวมถุงมือคู่นั้นอย่างทะนุถนอม ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก บรรยากาศภายในห้องที่เคยอึมครึมและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นประหลาด ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นมักอยู่ได้ไม่นาน... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงมิติภายนอก]** **[ภารกิจลับระดับ SSS: "แขกไม่ได้รับเชิญในคืนวันเกิด" ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ]** **[เงื่อนไข: ผู้บุกรุกปริมาณมากกำลังพังผนึกเขตอาคมชั้นนอกของคฤหาสน์]** **[คำเตือนจากระบบ: พลังงานของผู้บุกรุกไม่ใช่มนุษย์... และพวกมันกำลังมุ่งเป้ามาที่ "ศิษย์สาว" ของท่าน!]** อาเธอร์หุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากเนโครแมนเซอร์ระดับสูงแผ่กระจายออกไปทั่วห้องจนเทียนทุกเล่มดับวับลงในพริบตา ลูมิน่าเองก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม นางชักดาบแสงประจำตัวออกมา รังสีสีทองสว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับหันไปสบตากับอาจารย์ของนาง ก่อนที่อาเธอร์จะได้เอ่ยปากสั่งการอะไร แผ่นพื้นไม้เบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ดังทะลุมาจากห้องโถงชั้นล่าง—เสียงที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้! ประตูกลของห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาสูงตระหง่านในชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิมสีดำทมิฬ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของความตายที่รุนแรงยิ่งกว่าวิญญาณตนใดที่อาเธอร์เคยพบเจอ และบนหัวของมัน... มีเขาโค้งงอและดวงตาสสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังเด็กสาวข้างกายเขาอย่างกระหายเลือด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความอลเวงของอาจารย์สายดาร์กกับศิษย์ตัวแสบนะครับ!