เมื่ออาจารย์สายดาร์กกลายเป็นไอดอล

"ถ้าอาจารย์ยังปฏิเสธความรับผิดชอบด้วยการแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกองจดหมายพวกนั้น ผมเกรงว่าผมคงต้องใช้วิธี 'ประกาศิตแห่งแสง' เผาทิ้งให้หมดเสียตรงนี้จริงๆ นะครับ อาจารย์อาเธอร์" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เล็กๆ ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจขององค์หญิงลูมิน่า ศิษย์สาวตัวแสบผู้ครอบครองพลังธาตุแสงบริสุทธิ์ เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวของผม ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วโต๊ะไม้โอ๊กที่บัดนี้เต็มไปด้วยซองจดหมายสีพาสเทลประทับตราขี้ผึ้งหลากสีสัน กองสูงท่วมหัวราวกับสิ่งก่อสร้างโบราณที่รอวันพังทลาย ผมถอนหายใจยาวเหยียด ปิดตำราเวทมนตร์ศาสตร์มืดเล่มหนาในมือลงเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "ลูมิน่า... ผมบอกเธอเป็นรอบที่ร้อยแล้วนะว่าผมไม่ใช่ดาราดังหรือไอดอลประจำสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ ผมเป็นแค่เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่ต้องการความสงบสุขในการวิจัยโครงสร้างมานาขั้นสูงเท่านั้น และไอ้เจ้าจดหมายท้าประลองกับจดหมายสารภาพรักเป็นร้อยๆ ฉบับบนโต๊ะเนี่ย มันคือภาระทางจิตใจ ไม่ใช่ความสำเร็จนะครับ" ผมเอ่ยแย้งด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์รอบตัวกำลังหลุดออกจากการควบคุมไปไกลโขแล้วก็ตาม นับตั้งแต่เหตุการณ์ประลองเวทในลานฝึกกลางเมื่อสัปดาห์ก่อน ชื่อเสียงของผมในฐานะอาจารย์ผู้ควบคุมพลังความมืดด้วยความเยือกเย็นและแม่นยำก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งในหมู่นักเรียนอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ต่อให้ผมพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศของสถาบันมากแค่ไหน ก็มักจะมีสายตาชื่นชมแกมหวาดหวั่นคอยแอบมองตามทุกย่างก้าวที่เดินผ่านเสมอ ดูท่าทางแล้ว ชีวิตอันแสนสงบสุขของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้ คงต้องถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักไปอีกยาวนานเสียแล้วล่ะครับ "โธ่ อาจารย์ก็... อย่าทำเป็นใจจืดใจดำไปเลยครับ" ลูมิน่าหัวคิกคักเบาๆ เธอเดินน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเขี่ยซองจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาพิจารณาเล่น "อีกอย่าง การที่อาจารย์กลายเป็นไอดอลในหมู่นักเรียนปีหนึ่งและปีสอง มันไม่ได้ส่งผลแค่เรื่องจดหมายพวกนี้นะครับ แต่มันหมายถึง... อิทธิพล และคะแนนความนิยมของหอพักเราที่กำลังพุ่งกระฉูดด้วย!" หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงลอยขึ้นมากลางอากาศโดยอัตโนมัติ ราวกับจะสนับสนุนคำพูดของลูกศิษย์ตัวแสบคนนี้เสียเหลือเกิน [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ความนิยมในตัวผู้ใช้ (Arthur) ทะลุเกณฑ์มาตรฐาน 85% ในเขตสถาบันเวทมนตร์] [สถานะปัจจุบัน: ปลดล็อกฉายา "ศาสตราจารย์แห่งความมืดผู้ทรงเสน่ห์"] [โบนัสพิเศษ: อัตราการฟื้น 10% ของมานาทั้งหมดเพิ่มขึ้น, ปลดล็อกร้านค้าลับระดับพรีเมียม] ผมปรายตามองหน้าต่างระบบนั้นด้วยความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ ระหว่างยินดีกับปวดหัว ระบบนี้นี่ช่างขยันหาเรื่องมาให้ผมปวดกบาลได้ตลอดเวลาจริงๆ แทนที่จะให้สกิลอัญเชิญโครงกระดูกที่ใช้งานได้จริง กลับขยันมอบฉายาแปลกๆ มาให้เสียได้ "เธอสนใจจะช่วยผมคัดแยกขยะพวกนี้ออกจากจดหมายที่เป็นทางการจริงๆ ไหมล่ะ ลูมิน่า ถ้าทำเสร็จ ผมจะยอมทบทวนเรื่องการสอนคาถาบทต่อไปให้เป็นกรณีพิเศษ" ผมยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ เด็กสาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า "กรณีพิเศษ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อมแบบฉบับองค์หญิงผู้เพียบพร้อม "Deal ครับอาจารย์! เพื่ออนาคตของการศึกษาเวทมนตร์ขั้นสูง ศิษย์คนนี้ยินดีถวายหัวรับใช้เต็มที่เลยค่ะ... อ๊ะ หมายถึง ครับ! พูดติดปากตามอาจารย์ซะแล้วเนี่ย" เธอยิ้มแห้งๆ พลางหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะลงมือจัดการกองจดหมายบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น บรรยากาศในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงกระดาษพลิกไหวและเสียงฝีปากที่คอยหยอกล้อกันเบาๆ เป็นระยะ ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่ใช่เสียงเคาะแบบนักเรียนทั่วไปที่มักจะลังเลหรือรีบร้อน แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่น ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังเวทธาตุลมอันรุนแรงที่แผ่ซึมผ่านเนื้อไม้เข้ามา ผมกับลูมิน่าหันไปมองหน้ากันทันทีโดยไม่ต้องนัดหมาย รอยยิ้มขี้เล่นของเด็กสาวเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเธอกลับมาคมกริบและระแวดระวังภัยในฐานะผู้มีสายเลือดแห่งราชวงศ์ "เชิญครับ ประตูไม่ได้ล็อก" ผมเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเรียบ นั่งหลังตรงประสานมือไว้บนโต๊ะเพื่อเตรียมรับมือกับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ บานประตูไม้สักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายด้ายทองคำประณีต เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟในห้อง ดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องทะเลลึกจ้องมองตรงมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ขออภัยที่มารบกวนเวลาส่วนตัวของอาจารย์อาเธอร์ครับ... หวังว่าผมคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรอกนะ" เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยทักทาย แต่มันกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาในทันที ลูมิน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ผมเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ มือเรียวแตะอยู่ที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ข้างกายพร้อมใช้งาน ผมหรี่ตามองชายหนุ่มผู้มาเยือนคนนี้ สมองประมวลผลข้อมูลจากความทรงจำและระบบอย่างรวดเร็ว ศาสตราจารย์เซบาสเตียน... หัวหน้าภาควิชาเวทมนตร์ธาตุแสงผู้เคร่งครัดและเป็นคู่แข่งคนสำคัญในสภาอาจารย์ "ไม่เลยครับท่านศาสตราจารย์เซบาสเตียน" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ผายมือเชิญด้วยมารยาทอัน The Gentleman "ว่าแต่ลมเพลมพัดอะไร ถึงทำให้บุคคลระดับท่านอาจารย์ใหญ่ฝ่ายแสงถึงกับต้องมาเยือนห้องทำงานเล็กๆ ของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้ด้วยตัวเองล่ะครับ?" เซบาสเตียนยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองกองจดหมายและหน้าต่างระบบที่ยังลอยค้างอยู่จางๆ ก่อนจะหันมาสบตากับผมโดยตรง "พอดีผมได้ยินข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับความนิยมชมชอบที่เหล่านักเรียนมีต่ออาจารย์อาเธอร์ในช่วงนี้... และบังเอิญว่า ทางสภาอาจารย์กำลังกังวลเรื่องสมดุลของพลังความมืดในสถาบันพอดี" เซบาสเตียนเว้นจังหวะเล็กน้อย ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ผมเลยสงสัยว่า... ที่อาจารย์ได้รับความนิยมขนาดนี้ เป็นเพราะทักษะการสอนที่แท้จริง หรือเป็นเพราะ... อาจารย์กำลังใช้มนต์ดำบางอย่างครอบงำจิตใจเด็กๆ พวกนั้นกันแน่ครับ?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด ลูมิน่าเตรียมร่ายเวทสวนกลับทันที แต่ผมยกมือขึ้นห้ามไว้เบาๆ ผมแย้มยิ้มบางๆ บนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่สุภาพแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "ถ้าท่านศาสตราจารย์สงสัยในความบริสุทธิ์ใจของผม... ทำไมเราไม่ลองพิสูจน์กันดูในลานประลองกลางตอนนี้เลยล่ะครับ?" เซบาสเตียนหัวسเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีฟ้าครามทอประกายอันตราย "นั่นเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากครับอาจารย์อาเธอร์... แต่ก่อนจะไปถึงลานประลอง ผมมี 'แขกพิเศษ' อีกคนหนึ่งที่อยากให้อาจารย์ได้รู้จักเสียก่อน" สิ้นคำพูดของเซบาสเตียน ประตูห้องที่ถูกปิดสนิทลงไปแล้ว กลับถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มาโดยตลอดนะครับ!*