แผนการขั้นที่สอง

แรงกดดันระดับมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากโถงบันไดเบื้องล่าง ทำให้เศษฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศถึงกับหยุดนิ่ง ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นด้วยน้ำหนักที่ผิดธรรมชาติ เสียงฝีเท้าเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การเดินของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือจังหวะการสั่น ไหวของสนามพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกบีบอัดจนความหนาแน่นของมานาในห้องนี้พุ่งสูงขึ้นจนผิวหนังรู้สึกยิบๆ ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กนับพันทิ่มแทง "นั่นมัน... กลิ่นอายของอัศวินพิทักษ์กฎแห่งราชสำนัก" ลูมิน่าพึมพำเสียงเบา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย สัญชาตญาณของเจ้าหญิงผู้หลบหนีถูกกระตุ้นจนเผลอกำด้ามดาบสั้นในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ผมเหลือบมองปฏิกิริยาของศิษย์สาวตัวแสบผ่านหางตา ในขณะที่สมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่ๆ อยู่ที่มุมสายตา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมกังวลที่สุดในตอนนี้ สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ... หมากกระดานนี้กำลังดำเนินไปเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก "ไม่ต้องตื่นตระหนกไปครับ ลูมิน่า" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับชายชราผู้กำลังจิบชาในยามบ่าย ทั้งที่เบื้องล่างกำลังจะเกิดเหตุการณ์ระเบิดครั้งใหญ่ "ความตื่นตูมไม่เคยช่วยให้เราได้เปรียบในสถานการณ์ที่มีตัวแปรมากกว่าสองตัว" "แต่อาจารย์คะ—เอ๊ย... แต่อาจารย์ครับ!" ลูมิน่าเกือบหลุดปากเรียกตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นผมปรายตามองด้วยรอยยิ้มจางๆ "ข้างล่างนั่นคือหน่วยสอบสวนพิเศษ! ถ้าพวกเขาขึ้นมาเจอเราอยู่ในห้องเก็บสมบัติโบราณนี่ต่อให้ท่านเก่งกาจแค่ไหน เราก็อธิบายไม่ตกแน่ว่าทำไมประตูห้องถึงเปิดออกได้ทั้งที่มันถูกผนึกด้วยเวทมนตร์โบราณมาสามร้อยปี!" "ใครบอกท่านล่ะครับ ว่าเราจะต้องไปอธิบาย" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ พริบตานั้น ผมก็ดีดนิ้วเสียงดัง *แปะ* กลไกเวทมนตร์เงาที่ผมแอบร้อยเรียงไว้ตามมุมห้องตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาทำงานทันที เส้นใยสีดำสนิทราวกับเส้นผมของปีศาจพุ่งถักทอเป็นม่านพรางตา ซ่อนเร้นร่องรอยการใช้งานเวทมนตร์และกลิ่นอายมานาของพวกเราให้กลืนหายไปกับบรรยากาศโดยรอบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกันนั้น หน้าต่างสถานะของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ติ๊ง! ผู้เล่นอาเธอร์ใช้ทักษะ 'เขตแดนมายาเงา (Shadow Illusion Boundary)' ระดับกลาง สำเร็จ] [ตรวจพบผู้บุกรุกระดับสูง: 'ร้อยเอกบาร์นาร์ด' แห่งหน่วยอัศวินโลหะเวท] [คำเตือน: เป้าหมายมีอุปกรณ์ตรวจจับเวทมนตร์ระดับสูง ระยองระยาก 15 เมตร] ผมหรี่ตามองตัวเลขที่กำลังวิ่งพล่านบนหน้าจอระบบ บาร์นาร์ด... สุนัขล่าเนื้อแห่งสภาสูง เจ้าของฉายา 'ดาบพิฆาตมาร' ผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาและความบ้าคลั่งในการบังคับใช้กฎหมายเวทมนตร์ การจะเอาชนะเขาด้วยกำลังตรงๆ เป็นเรื่องโง่เขลา ยิ่งในสถานการณ์ที่ผมต้องปกป้องสถานะ 'พี่เลี้ยงผู้แสนเรียบร้อย' ด้วยแล้ว การลงมือด้วยตัวเองจึงเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่แย่ที่สุด แต่ในเมื่อกระดานนี้ถูกบังคับให้เดิน... ผมก็แค่ต้องเป็นคนจัดระเบียบหมากใหม่ทั้งหมด "ลูมิน่าครับ" ผมหันไปสบตากับเด็กสาวที่กำลังยืนหลังชนกำแพง เตรียมพร้อมระเบิดพลังแสงใส่ผู้มาเยือนได้ทุกเมื่อ น้ำเสียงของผมจริงจังขึ้นเล็กน้อยจนเธอชะงักไป "ท่านอยากชนะการประลองยุทธ์ในสัปดาห์หน้าไหมครับ?" ลูมิน่ากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับคำถามที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ "หะ... หา? ท่านพูดเรื่องอะไรเนี่ย! ตอนนี้เรากำลังจะถูกจับย่างสดอยู่แล้วนะ!" "การเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องเรียน ไม่ใช่การฝึกฝนจนมีพลังมากกว่าเขา" ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจัดปกเสื้อคลุมที่ยับย่นของเธอให้เข้าที่อย่างใจเย็น ราวกับอาจารย์กำลังเตะตาให้ลูกศิษย์ก่อนขึ้นเวทีประกวด "แต่มันคือการสร้างสถานการณ์... ให้เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมจำนนต่อชัยชนะของท่าน" เด็กสาวนิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองผมด้วยความไม่เข้าใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความมั่นใจอันน่าประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวตนของชายหนุ่มตรงหน้า "ท่าน... หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า..." ผมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ระบบถึงกับส่งเสียงเตือนเบาๆ ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติของศิษย์สาว "ผมจะเปิดทางให้ท่านได้แสดงฝีมือให้เต็มที่... และในสายตาของพวกสภาสูง ท่านจะกลายเป็น 'วีรสตรี' ที่กู้สถานการณ์นี้ไว้ได้ด้วยตัวคนเดียว" ตึง! เสียงกระแทกของประตูเหล็กชั้นล่างดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้องกังวานที่สะท้อนไปตามผนังหิน "ทุกคนเตรียมตัว! มีการใช้เวทมนตร์ต้องห้ามในเขตอนุรักษ์! ค้นให้ทุกซอกทุกมุม!" เสียงฝีเท้าจำนวนมากเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้บันไดขั้นที่ห้า... ขั้นที่สี่... ขั้นที่สาม... ในจังหวะวิกฤตินั้นเอง ผมไม่ได้ถอยหลังหนี แต่กลับก้าวเข้าไปดึงตัวลูมิน่าให้หลบเข้าไปในมุมอับของเสาหินโบราณ ร่างกายของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของอีกฝ่าย เด็กสาวสะดุ้งเฮือก หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจและเขินอาย เธอยกมือขึ้นจะผลักอกผม แต่ผมกลับใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เงียบ "ชูส์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ทำให้ขนกายของลูมิน่าลุกชันขึ้นพร้อมกัน ประตูกลของห้องเก็บสมบัติถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟฉายเวทมนตร์สีฟ้าสว่างวาบกวาดส่องไปทั่วทุกมุมห้อง กลิ่นอายของอัศวินเหล็กกล้าแผ่ขยายเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ทว่า... ในสายตาของอัศวินบาร์นาร์ดและลูกน้อง สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับไม่ใช่เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดสุดอันตรายและเจ้าหญิงหลบหนีอย่างที่เราเป็น สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของพวกเขามีเพียงความว่างเปล่า... และเงาร่างของเด็กสาวผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์คนหนึ่ง ที่กำลังยืนถือดาบสั้นเผชิญหน้ากับความมืดมิดโดยลำพัง เพื่อปกป้องความลับของสถาบันจากเงื่อนงำบางอย่างที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ [ติ๊ง! ผู้เล่นอาเธอร์เปิดใช้งานแผนการขั้นที่สอง: 'วีรสตรีแห่งแสงสว่าง'] [เงื่อนไขสำเร็จ: ส่งมอบเครดิตการต่อสู้ทั้งหมดให้แก่ศิษย์ลูมิน่า] [สถานะปัจจุบัน: ความประทับใจของลูมิน่าที่มีต่อผู้เล่น พุ่งทะยานสู่ระดับ 92% (วิกฤติความสัมพันธ์ระดับสูง!)] บาร์นาร์ดชะงักกึกเมื่อแสงไฟส่องไปกระทบร่างของลูมิน่าที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง เขาลดดาบในมือลงเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนแปลกใจ "องค์หญิงลูมิน่า...?" นายทหารเฒ่าอุทานออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา "ท่านมาทำอะไรอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งนี้... แล้วพลังงานมืดเมื่อครู่มันคืออะไรกัน?" ลูมิน่าเบิกตากว้าง เธอมองไปที่บาร์นาร์ดสลับกับเงาดำมืดที่ยืนอยู่ด้านหลังเสาหิน—ที่ซึ่งร่างของผมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตามหลักการพลางตาขั้นสูง เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึก สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ราวกับถูกบังคับให้สอบวิชาเฉพาะกิจ เธอกวาดสายตามองร่องรอยการต่อสู้ที่ผมจงใจทิ้งไว้ (ซึ่งเป็นร่องรอยการปะทะกับสัตว์อสูรเงหาปลอมๆ ที่ถูกเซ็ตระบบไว้ล่วงหน้า) ก่อนที่ประกายตาแห่งความเข้าใจจะวาบขึ้น นี่คือ... แผนของเขา! อาจารย์กำลังผลักให้เธอก้าวขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของความสนใจ เพื่อให้เธอได้รับความดีความชอบทั้งหมด! ดวงตาของลูมิน่าเปลี่ยนเป็นประกายมุ่งมั่น เธอยกอกขึ้น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีสง่างามสมกับสายเลือดแห่งราชวงศ์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและหนักแน่นกังวานไปทั่วทั้งห้อง "ท่านร้อยเอกบาร์นาร์ด... ข้ากำลังตามล่า 'เงาปริศนา' ที่แอบลักลอบเข้ามาขโมยคัมภีร์โบราณต่างหากล่ะ!" ลูมิน่าประกาศกร้าว ชี้ดาบสั้นไปยังทิศทางที่ว่างเปล่า "และเมื่อครู่... ข้าเพิ่งจะขับไล่มันหนีไปได้ด้วยพลังของข้าเอง!" บาร์นาร์ดยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นความเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกับทหารในสังกัดทันที "ฝีมือยอดเยี่ยมมากพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง! สม1 เป็นผู้มีสายเลือดแห่งแสงสว่างอย่างแท้จริง!" ท่ามกลางเสียงสรรเสริญและบรรยากาศที่พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็น ผมกำลังยืนกอดอกพิงกำแพง พลางมองภาพความสำเร็จของลูกศิษย์ผ่านหน้าต่างระบบด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่แล้ว... รอยยิ้มนั้นก็ต้องแข็งค้าง เมื่อจู่ๆ หน้าต่างระบบสีแดงฉานอีกบานก็เด้งขึ้นมาขวางหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้ผมรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!] [เนื่องจากเป้าหมาย (ลูมิน่า) มีความรู้สึก 'คลั่งไคล้และซาบซึ้ง' ต่อผู้เล่นทะลุขีดจำกัด] [ระบบได้ทำการปลดล็อกภารกิจลับ: 'พันธนาการแห่งเงาและแสง' - บังคับให้ผู้เล่นต้องใช้เวลาอยู่ร่วมกับศิษย์สาวสองต่อสองในคุกใต้ดินโบราณเป็นเวลา 24 ชั่วโมงเต็ม เพื่อชดเชยค่าความเสียหายทางจิตใจ!] [นับถอยหลังการล็อกประตูมิติ: 3... 2...] *ควับ!* เสียงกลไกประตูหินด้านหลังผมเลื่อนปิดลงอย่างสนิท พร้อมกับเสียงคลิกหนักหน่วงที่ดังขึ้นราวกับเสียงหัวเราะเยาะของระบบตัวแสบ ผมหันขวับกลับไปมอง—และพบว่าลูมิน่าที่เพิ่งรับคำชมจากอัศวินเสร็จ กำลังเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาผมในมุมมืด พร้อมกับดวงตาเป็นประกายระยิบระยับที่มองมาที่ผมราวกับแมวป่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกรง "อาจารย์คะ..." เสียงหวานใสกระซิบชิดริมหู ในขณะที่ประตูทางออกถูกปิดตายลงอย่างสมบูรณ์แบบ "ไหนๆ เราก็ต้องอยู่ 'ชดเชยความเสียหาย' กันตามลำพังแล้ว... มาคุยเรื่องแผนการขั้นที่สามกันต่อเลยดีไหมคะ?" ...ดูท่าทางแล้ว ชีวิตอันแสนสงบสุขของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้ คงต้องถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักไปอีกยาวนานเสียแล้วล่ะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้แผนการของอาจารย์อาเธอร์ในตอนนี้นะครับ!