ภารกิจลับกลางป่าต้องห้าม

"หมอบลง!" เสียงคำรามของอาเธอร์ลอดไรฟันพร้อมกับที่มือข้างหนึ่งคว้าเอวบางของลูมิน่าแล้วเหวี่ยงร่างของเด็กสาวให้กลิ้งหลบไปด้านข้าง แรงกระแทกจากเกราะเหล็กขึ้นสนิมพุ่งชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างจัง เสียงไม้แตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว เศษฝุ่นและกระดาษโบราณปลิวว่อนคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานที่เคยเงียบสงบ กลิ่นอายความตายระดับผู้บัญชาการกองทัพศพเดินได้แผ่ซ่านออกมาจากร่างมหึมานั้น มันไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่นี่คือ "อัศวินโบราณแห่งป่าต้องห้าม" นักรบผู้ถูกคำสาปที่หลงเหลือสติปัญญาและความแค้นฝังรากลึก ดวงตาสีแดงฉานภายใต้หมวกเหล็กกวาดมองหาเป้าหมาย ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของลูมิน่าที่กำลังประคองตัวลุกขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ 'อัศวินผู้พิทักษ์โลหิต' (ระดับ S)] [เงื่อนไขพิเศษ: เป้าหมายมุ่งเป้าสังหารผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์ในระยะรัศมี 10 เมตร] [คำเตือน: การต่อสู้ทางกายภาพด้วยกำลังตรงๆ มีอัตราความสำเร็จ 0.5%] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่ในหัวของอาเธอร์ สมองของเนโครแมนเซอร์หนุ่มทำงานด้วยความเร็วสูง คำนวณตัวแปรนับร้อยภายในเสี้ยววินาที หากเป็นสถานการณ์ปกติ เขาคงเลือกถอยร่นหรือใช้คาถาอำพรางตัวเพื่อหลบหนี แต่วินาทีที่หางตาเหลือบไปเห็นรอยแผลเล็กๆ ที่ต้นแขนของลูมิน่าจากการหลบเมื่อครู่ สัญชาตญาณบางอย่างก็สั่งการให้เขาพุ่งไปยืนขวางหน้าเด็กสาวไว้โดยไม่ต้องไตร่ตรองให้มากความ "อาจารย์..." ลูมิน่าครางเบาๆ ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านปกป้องเธอ แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาอาเธอร์จะชอบทำตัวเยชา เย็นชา และบ่นเรื่องภารกิจที่ระบบมอบหมายให้เสมอ แต่ยามวิกฤตเช่นนี้ ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เคยถอยหลังให้ใครเลยแม้แต่ก้าวเดียว "เงียบไว้ แล้วเตรียมพลังเวทของคุณให้พร้อม ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยบำรุงรากไม้ในป่าต้องห้ามซะก่อนนะครับ" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความจริงจัง มือขวาเอื้อมไปหยิบกะโหลกเงินโบราณที่สลักลวดลายซับซ้อนขึ้นมาจากกระเป๋าคาดเอว อัศวินเหล็กคำรามลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนแก้วหูจนเลือดซิบ มันเงื้อง้าวเหล็กขึ้นสูงจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาบตามคมดาบ แรงกดดันมหาศาลกดทับจนอาเธอร์รู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาตั้งอยู่บนบ่า แต่เขากลับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ใช้ยามควบคุมสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด "คิดว่ามีแค่แกคนเดียวหรือที่มีกองกำลัง?" อาเธอร์พึมพำคาถาบทโบราณ วงเวทย์สีม่วงเข้มขยายตัวออกเป็นวงกว้างบนพื้นห้อง กลิ่นไอความเย็นยะเยือกพวยพุ่งสวนทางกับไอความร้อนของศัตรู โครงกระดูกนักเวทสามตนที่ถูกเก็บรักษาไว้ในมิติเก็บของถูกเรียกออกมาพร้อมกับคทาไม้โอ๊กเก่าแก่ พวกมันตั้งแนวป้องกันทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่งซ้ำ เปรี้ยง! คมดาบยักษ์ฟาดฟันลงมาปะทะกับบาเรียเวทมนตร์ของโครงกระดูก แรงกระแทกส่งผลให้พื้นหินแตกร้าวเป็นทางยาว อาเธอร์กัดฟันกรอด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากจากการฝืนรับแรงกดดันผ่านโครงเวท แต่เขาก็ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย "ลูมิน่า! ตอนนี้แหละ!" เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ แม้จะมีความกลัวหลงเหลืออยู่บ้าง แต่พลังแสงบริสุทธิ์ภายในร่างกลับปะทุขึ้นจนเกิดเป็นแสงสว่างเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดรอบตัว เธอไม่ได้ใช้เวทโจมตี แต่นำพลังนั้นมาเคลือบไว้ที่คมดาบกระดูกของอาเธอร์ ทำให้เวทมนตร์สายมืดและสายแสงที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิงหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้การควบคุมอันสมบูรณ์แบบของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม "เคล็ดลับความต่างที่ลงตัว... ลองชิมนี่ดูหน่อยเป็นไงครับ!" อาเธอร์สะบัดมือ คทาในมือชี้ตรงไปที่อกของอัศวินเหล็ก โครงกระดูกทั้งสามตนพุ่งเข้าประกบซ้ายขวา ล็อคแขนและข้อต่อของศัตรูเอาไว้ชั่วพริบตา เปิดช่องว่างตรงกลางให้ดาบที่อาบไปด้วยพลังแสงและวิญญาณพุ่งทะลวงเข้าใส่จุดอ่อนที่หน้าอกอย่างแม่นยำ แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนกลืนกินห้องทำงานทั้งห้อง เสียงคำรามโหยหวนดังสะท้อนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างมหึมาในชุดเกราะขึ้นสนิมจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและจางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงผลึกมานาสีแดงเข้มขนาดเท่ากำปั้นตกอยู่บนพื้น บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งสองคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง อาเธอร์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความอ่อนล้า พลังมานาในร่างถูกใช้จนเกือบหมดเกลี้ยง ก่อนที่มือเรียวคู่หนึ่งจะยื่นเข้ามาประคองข้อศอกของเขาไว้ ลูมิน่าไม่ได้พูดอะไร เธอกำลังใช้เวทมนตร์รักษาแผลเบื้องต้นให้อย่างเงียบๆ ใบหน้างดงามนั้นเปื้อนฝุ่นเขม่า แต่วแววตาที่มองมากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเดิมสะท้อนอยู่ภายใน "อาจารย์... เจ็บมากไหมคะ... เอ่อ... ครับ!" ลูมิน่าเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมจนต้องรีบแก้คำพูดพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย อาเธอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้จะเหนื่อยล้าจนแทบขยับไม่ไหว แต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือไปยีผมของเด็กสาวเบาๆ อย่างลืมตัว เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่ทั้งคู่เคยมีร่วมกัน "ทำได้ดีมากครับศิษย์ตัวแสบ... อย่างน้อยวันนี้คุณก็ทำให้ผมไม่ต้องเหนื่อยตายไปซะก่อน" [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับ 'บททดสอบแห่งป่าต้องห้าม' สำเร็จลุล่วง] [ระดับความสัมพันธ์ 'อาเธอร์ - ลูมิน่า' เลื่อนระดับสู่ขั้น: ผูกพันทางจิตวิญญาณ] [ปลดล็อกทักษะลับเฉพาะคู่: 'แสงทมิฬผสานใจ'] [คำเตือนสุดท้ายจากระบบ: สิ่งที่ท่านเพิ่งทำลายไปเป็นเพียงแค่ 'เงาตามตัว' ของผู้บัญชาการตัวจริง... และบัดนี้ เจ้าของร่างที่แท้จริงกำลังลืมตาตื่นขึ้นที่ก้นบึ้งของป่าต้องห้าม พร้อมกับความทรงจำที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืน!] อาเธอร์ที่กำลังจะผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก ถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่เริ่มดังขึ้นจากด้านนอกหน้าต่าง พร้อมกับเงาดำทมิฬขนาดยักษ์ที่กำลังบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนและมุ่งตรงมายังหอคอยแห่งนี้ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ