กลลวงของปีศาจเงา

เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่แตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วใสคมกริบนับร้อยชิ้นพุ่งแหวกอากาศราวกับห่าฝน ทว่าเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การสังหาร หากเป็นการเปิดทางให้ร่างเงาดำทมิฬขนาดยักษ์ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตอันปลอดภัยของหอคอยโบราณแห่งนี้ ความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งจนอากาศภายในห้องบิดเบี้ยว แรงโน้มถ่วงรอบตัวคล้ายถูกบีบอัดจนผมของอาเธอร์ลู่ไปตามกระแสลมอาคม อาเธอร์ไม่แม้แต่จะขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดตามองกลุ่มก้อนพลังงานความมืดตรงหน้าอย่างพิจารณา สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณความเสี่ยงและหาทางออก ในขณะที่ลูมิน่าซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันเบี่ยงตัวมาบังหน้าเขาโดยสัญชาตญาณ ประกายแสงสีทองอ่อนจางเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวของเธอ "อาจารย์ ถอยไปค่ะ... เอ๊ย ถอยไปครับ!" ลูมิน่ารีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือความระอาเล็กน้อยของชายหนุ่ม "สถานการณ์แบบนี้ยังจะมีอารมณ์มาตรวจคำพูดอีกหรือคะ... ครับ!" "ตั้งสติให้ดี ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงจนสามารถดึงสติของเด็กสาวกลับมาได้ในพริบตา "ความโกรธเกรี้ยวและพลังแสงที่ไร้การควบคุม จะทำให้เธอกลายเป็นเป้านิ่งในเขตอาคมของปีศาจเงาตนนี้ สังเกตการบิดตัวของเงาที่พื้นให้ดี มันไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา... มันมาเพื่อทดสอบว่าเราจะตื่นตระหนกขนาดไหนต่างหาก" สิ้นคำพูดของอาเธอร์ ดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางความมืดมิด ร่างของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ปีศาจเงาขั้นสูงปรากฏกายขึ้น มันสวมเกราะสีดำสนิทที่หลอมรวมเข้ากับความมืดรอบตัว ปีกขนาดมหาสยายออกจนบังแสงจันทร์จากหน้าต่างที่แตก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของอาเธอร์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบวิเคราะห์เป้าหมายทำงาน...] [ชื่อ: มาลัค - แม่ทัพเงาแห่งห้วงนรกภูมิ] [ระดับ: 88 (บอสลับประจำพื้นที่)] [สถานะ: กำลังใช้งานสกิล 'ภาพลวงตาแห่งความตาย' และ 'เขตอาคมสูญสิ้นพลังวิญญาณ'] [จุดอ่อน: แก่นพลังงานเวทมนตร์อยู่บริเวณลิ้นปี่ แต่อ่อนไหวต่อการถูกโจมตีด้วย 'ตรรกะที่ขัดแย้งกับความเป็นจริง' มากที่สุด เนื่องจากระบบความคิดของปีศาจเงาขึ้นอยู่กับความกลัวที่เหยื่อสร้างขึ้นเอง] อาเธอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับเมื่ออ่านรายละเอียดในบรรทัดสุดท้าย *จุดอ่อนที่ขึ้นอยู่กับตรรกะที่ขัดแย้งอย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นระบบที่ออกแบบมาได้ถูกใจนักวิชาการสายดาร์กเสียจริง* "มนุษย์ตัวจ้อย... เจ้าช่างกล้าหาญหรือโง่เขลา ถึงกล้าจ้องมองหน้าข้าโดยไม่คุกเข่าวิงวอนขอชีวิต!" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของเหวสะท้อนก้องในห้องจนแก้วหูสั่นสะเทือน มาลัคยกดาบยักษ์ขึ้นพาดบ่า แรงกดดันระดับมหาศาลพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยก ลูมิน่ากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะรวบรวมพลังแสงเพื่อระเบิดออกไปปะทะ ทว่ามืออุ่นจัดของอาเธอร์กลับเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ เป็นสัญญาณให้หยุด "เดี๋ยวสิครับ ท่านมาลัค" อาเธอร์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว สีหน้ายังคงนิ่งสนิทราวกับกำลังยืนพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับสหายสนิท "ก่อนที่ท่านจะลงมือสังหารพวกเราอย่างไร้ความปรานี ผมมีคำถามทางปรัชญาอยู่ข้อหนึ่ง อยากรบกวนให้ท่านช่วยไขข้อข้องใจให้หน่อย" มาลัคชะงัก ดาบยักษ์ที่เงื้อขึ้นค้างกลางอากาศ รังสีอำมหิตชะงักงันไปชั่วขณะด้วยความงุนงง ปีศาจเงาไม่เคยพบเจอเหยื่อรายใดที่เปิดฉากการต่อด้วยการ "ขอตั้งคำถามเชิงปรัชญา" มาก่อนในรอบหลายร้อยปี "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ?" เสียงของปีศาจเงาลดความน่ากลัวลงไปครึ่งหนึ่งแทนที่ด้วยความสับสน "ผมสงสัยว่า ในเมื่อท่านเป็นปีศาจเงาที่ถือกำเนิดจากความมืดมิดและไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง... แล้วเหตุใดท่านจึงต้องสวมเกราะเหล็กที่สะท้อนแสงไฟและมีน้ำหนักมากขนาดนั้นด้วยล่ะครับ?" อาเธอร์เอียงคอถามด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "เกราะนั่นไม่เพียงแต่ลดทอนความคล่องตัวในการเคลื่อนที่ผ่านเงาของท่าน แต่มันยังขัดแย้งกับหลักการฟิสิกส์พื้นฐานของตัวตนที่ไร้มวลสารอีกด้วย หรือว่า... แท้จริงแล้วท่านแค่กลัวว่าตัวเองจะผอมเกินไปจนใส่ชุดเกราะไม่สวยกันแน่?" ลูมิน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงหัวเราะจนตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งในความกวนประสาทขั้นเทพของอาจารย์หนุ่ม ในขณะเดียวกัน มาลัคผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ดาบในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น รอยแยกบนเกราะสีดำของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ระบบความคิดของปีศาจเงาที่เคยโปรแกรมมาเพื่อสร้างความหวาดกลัว กำลังเผชิญหน้ากับ "บั๊ก" ทางตรรกะที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ *ความมืด... ไร้มวลสาร... แต่ใส่เกราะเหล็ก... เพื่อไม่ให้ผอมเกินไป?* สมองของบอสระดับ 88 ประมวลผลวนซ้ำไปมาจนเกิดควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยต่อของหมวกเกราะ [แจ้งเตือนระบบ: เป้าหมาย 'มาลัค' เกิดอาการสับสนทางความคิดขั้นรุนแรง!] [สถานะป้องกันตัวถูกยกเลิกชั่วคราว!] [จุดอ่อนบริเวณลิ้นปี่เปิดโล่ง 100% เป็นเวลา 15 วินาที!] "ลูมิน่า ตอนนี้แหละครับ!" อาเธอร์ตะโกนลั่นพร้อมกับสะบัดมือเรียกเคียวแห่งความตายสีดำสนิทออกมาจากความว่างเปล่า เด็กสาวเจ้าของพลังแสงบริสุทธิ์ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป แม้จะยังขำไม่หายแต่สัญชาตญาณการต่อสู้ของเธอก็ทำงานอย่างรวดเร็ว ร่างบางพุ่งทะยานผ่านร่างของอาเธอร์ราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู ปลายนิ้วมือส่องประกายแสงเจิดจ้าพุ่งตรงไปยังจุดอ่อนบริเวณลิ้นปี่ของปีศาจเงาที่กำลังยืนเอ๋อรับประทานทันที! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การโจมตีอันเด็ดขาดกำลังจะพุ่งทะลวงเข้าเป้าหมายนั้นเอง พื้นห้องทั้งหมดก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูเหล็กหนาหนักที่ปิดตายอยู่ด้านหลังระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "ฉลาดเป็นกรดสมคำร่ำลือ... แต่อย่าลืมสิ อาเธอร์ ว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเจ้ากับเงาโง่ๆ ตนนี้เท่านั้น" ร่างของชายในชุดคลุมสีเงินยวงก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนภายใต้หน้ากากแฟนธอมสีทองคำขาว และในมือเรียวยาวของเขากำลังถือวัตถุปริศนาที่ส่งแสงสีแดงวาบเป็นจังหวะ—ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าระเบิดเวทมนตร์กำลังจะทำงานในอีกไม่ถึงสามวินาทีข้างหน้า! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกลลวงอันแสนป่วนและชาญฉลาดนี้ไป2ด้วยกันนะครับ!