บอสชั้นต้นตื่นขึ้นแล้ว

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานาเข้มข้นจนปลายจมูกชาหนึบ นั่นคือสิ่งแรกที่อาเธอร์สัมผัสได้ทันทีหลังจากเสียงกระซิบปริศนาในบทก่อนหน้าจางหายไป ความเงียบงันภายในห้องเรียนโบราณของสถาบันเวทมนตร์ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุขแม้แต่น้อย แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ รอยแยกสีม่วงเข้มขนาดเท่าฝ่ามือยังคง pulsate เต้นระรัวอยู่กลางอากาศราวกับหัวใจที่กำลังคลุ้มคลั่ง ละอองพลังงานเวทมนตร์ดิบเถื่อนร่วงหล่นลงสู่พื้นหินทีละหยด เกิดเป็นเสียงกัดกร่อนฟู่ฟ่าที่ชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ "อาจารย์คะ... ดูเหมือนว่าของเล่นชิ้นใหม่ของพวกเรา จะค่อนข้างตื่นเต้นกว่าที่คิดนะคะ" เสียงใสทุ้มที่เจือด้วยรอยยิ้มซุกซนดังขึ้นทำลายความเงียบ ลูมิน่าก้าวเข้ามาใกล้แผ่นหลังของเขา ร่างระหงทอดเงาทาบทับลงบนร่างของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแสงบริสุทธิ์ลอยมาแตะจมูก ขัดแย้งกับบรรยากาศดาร์กๆ รอบตัวอย่างสิ้นเชิง มือเรียวบางเอื้อมแตะไหล่ของเขาเบาๆ ไม่ใช่เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เป็นการส่งสัญญาณท้าทายว่าเธอกพร้อมจะสนุกไปกับสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว อาเธอร์ถอนหายใจยาวนาน เขาปรายตามองเด็กสาวที่ชอบหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสกับหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาขวางหน้าทันทีด้วยความเร็วสูง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับ High-Risk ในเขตพื้นที่ควบคุมพิเศษ] [เงื่อนไขการกระตุ้น: ความอยากรู้อยากเห็นของศิษย์ + พลังมานาธาตุแสงที่รั่วไหลเกินพิกัด] [ภารกิจฉุกเฉิน: ยับยั้งการตื่น ฯลฯ ของ "โกลีย์แห่งความมืด" (Dark Golem - Prototype) ก่อนที่มันจะทำลายโครงสร้างพื้นฐานของสถาบัน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ค่าประสบการณ์ทั้งหมดลดลงครึ่งหนึ่ง และระบบจะบังคับให้อาเธอร์ต้องแต่งชุดเมดไปสอนหนังสือเป็นเวลาสามวันเต็ม] ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของอาเธอร์กระตุกวูบเล็กน้อย... ชุดเมดอย่างนั้นหรือ? ระบบบ้าคลั่งนี่ชักจะล้ำเส้นความเป็นมนุษย์ของเขาไปทุกทีแล้ว "เธอช่างสรรหาเรื่องสนุกมาให้ผมได้ปวดหัวอยู่เรื่อยเลยนะครับ ลูมิน่า" อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่นัยน์ตากลับทอประกายความคมกริบ เขายกมือขึ้นดันแว่นตาเล็กน้อย สมองเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในหัวอย่างรวดเร็ว "ถ้าโครงสร้างเวทมนตร์ตรงนั้นพังลงมา งบประมาณซ่อมแซมห้องเรียนจะต้องถูกหักจากเงินเดือนของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างผมอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น... เราคงต้องช่วยกันเคลียร์ความยุ่งเหยิงนี้ให้เร็วที่สุด" "โอ้? อาจารย์เป็นห่วงเรื่องเงินเดือนมากกว่าความปลอดภัยของสถาบันอย่างนั้นเหรอคะเนี่ย?" ลูมิน่าหัวเราะคิกคัก ดวงตาสสีฟ้าใสพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "แต่ก็นะ... นิสัยงกนิดๆ หน่อยๆ แบบนี้แหละค่ะที่ดูเป็นมนุษย์และน่ารักดี" "ผมแค่รักความสงบและเกลียดงานเอกสารที่จะตามมาจากการเขียนใบรายงานอุบัติเหตุต่างหากล่ะครับ" ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตัดบทสนทนาอันผ่อนคลายลงอย่างไร้เยื่อใย พื้นห้องเรียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงหล่นราวกับหิมะโปรศ รอยแยกสีม่วงกลางห้องขยายตัวออกกว้างกว่าเดิมนับสิบเท่า แรงดันมานาอันมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนเส้นผมสีเงินของลูมิน่าปลิวไสวไปตามแรงลม จากรอยแยกนั้น เงาตะคุ่มขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาทีละน้อย เสียงฝีเท้าหนักอึ้งราวกับภูเขาถล่มกระแทกพื้นหินจนแตกร้าวเป็นทางยาว ร่างของอสูรกายตรงหน้าเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันคือ "โกลีย์" ที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากหินเวทมนตร์โบราณและเหล็กกล้าที่หลอมรวมเข้ากับพลังงานความมืดขั้นสูง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของอาเธอร์และลูมิน่า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนกดทับบรรยากาศรอบข้างให้หนักอึ้ง หายใจแทบไม่ออก "โฮกกกกกกกก—!" เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องสะท้อนไปทั่วผนังหิน คลื่นกระแทกทางเสียงรุนแรงมากพอที่จะทำให้กระจกหน้าต่างทั้งหมดแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ อาเธอร์ไม่รอช้า เขาสลัดความคิดเรื่องเงินเดือนทิ้งไปในเสี้ยววินาที มือขวาตวัดวาดกลางอากาศอย่างแม่นยำ วงเวทสีดำสนิทปรากฏขึ้นใต้ฝ่ามือ พลังเนโครแมนเซอร์ระดับสูงแผ่ขยายออกปกป้องร่างของทั้งคู่จากคลื่นแรงดันมานา "ลูมิน่า ถอยไปตั้งหลักสามก้าว ใช้เวทแสงบริสุทธิ์เคลือบที่ข้อต่อของมัน ลดทอนความหนาแน่นของเกราะความมืดซะ ส่วนผมจะจัดการดึงความสนใจมันเอง" สั่งการด้วยน้ำเสียงสุขุมและเด็ดขาด ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "รับทราบค่ะ อาจารย์!" รอยยิ้มขี้เล่นของลูมิน่าหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาสมาธิอันเฉียบคม เธอกระโดดถอยหลังไปตามคำสั่งอย่างรู้ใจ ฝ่ามือเรียวบางประสานเข้าหากัน แสงสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ขนาดเล็กก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว พร้อมที่จะสาดส่องทำลายล้างความมืดมิด อาเธอร์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาปลดปล่อยออร่าสีดำทมิฬออกมาปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังบอสตัวฉกาจที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อสำหรับสิ่งมีชีวิตขนาดนั้น ทว่า ในวินาทีที่โกลีย์ยמתหมัดเหล็กกล้าขึ้นเงื้อมหมายจะทุบลงมาใส่ศีรษะของเขา หน้าต่างแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานอีกชุดหนึ่งก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของอาเธอร์กระตุกวูบอย่างแรง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบรหัสลับซ่อนเร้นในตัวตนของ "โกลีย์แห่งความมืด"] [เป้าหมายไม่ได้ทำงานผิดพลาดเอง... แต่ถูกควบคุมโดย "บุคคลที่สาม" ที่แอบซ่อนตัวอยู่ภายในอาณาเขตของสถาบัน] [คำเตือน: บุคคลดังกล่าว กำลังเดินเข้ามาใกล้จุดเกิดเหตุด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ และเป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายสถาบัน... แต่คือการทดสอบขีดจำกัดของ "อาเธอร์" และ "ลูมิน่า"] อาเธอร์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย สมองหมุนเร็วจี๋ท่ามกลางวิกฤตตรงหน้า มีคนอื่นชักใยอยู่เบื้องหลังงั้นหรือ? ใครกันที่มีอำนาจและฝีมือพอจะแทรกแซงระบบของสถาบันได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว? ก่อนที่เขาจะได้คิดวิเคราะห์อะไรไปมากกว่านั้น เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่างที่แตกละเอียด แสงจันทร์สาดส่องกระทบกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของแขกไม่ได้รับเชิญผู้นั้น... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มาโดยตลอดนะครับ!