เบื้องหลังศิษย์สาวลึกลับ

"ถอยไป... อาจารย์อาเธอร์!" เสียงตะโกนของลูมิน่าขาดห้วงลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล แรงดันอากาศระดับพายุเฮอร์ริเคนพัดกรรโชกจนเศษซากหินอัคนีรอบตัวปลิวว่อนเป็นฝุ่นผง เบื้องหน้าพวกเราคือ ‘โวลแทร์’ บอสลับแห่งความมืดปฐพีที่เพิ่งลืมตาตื่น ร่างกายของมันสูงตระหง่านราวกับหอคอยทมิฬ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมายังพวกเราเสมือนมดปลวกที่ไร้ค่า แสงสีม่วงเข้มแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของแผ่นดิน บดบังแสงสว่างทุกดวงจนโลกทั้งใบเหลือเพียงความมืดมิด [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลหอคอย] [เป้าหมาย: บอสลับแห่งความมืดปฐพี ‘โวลแทร์’ ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว] [สถานการณ์ปัจจุบัน: เส้นทางถอยถูกปิดตาย ระบบบังคับเริ่มการต่อสู้แบบเดิมพันชีวิต] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบวาวอยู่ในครรลองสายตาของผม สมองของผมประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักร คำนวณความน่าจะเป็นและช่องโหว่ของบอสตัวนี้ที่ไม่มีอยู่ในบันทึกใดๆ ของกิลด์นักผจญภัย ทางหนีถูกตัดขาด เวทมนตร์ป้องกันระดับสูงถูกฉีกกระชากด้วยแรงกดดันมหาศาลตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรก ทว่า สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกกังวลยิ่งกว่ารูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของโวลแทร์ กลับไม่ใช่ตัวบอสตรงหน้า... แต่มันคือเด็กสาวที่ยืนขวางผมอยู่ต่างหาก ลูมิน่าหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าเรียวสวย มือเล็กๆ ที่ถือคทาศักดิ์สิทธิ์สั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงมั่นคงพอที่จะสร้างม่านบาเรียแสงสีทองคุ้มกันพวกเราไว้ ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดจนผมละสายตาไม่ได้... คือปฏิกิริยาของบอสระดับ SSS ตัวนั้น โวลแทร์ที่ควรจะคำรามกึกก้องและเข้าโจมตีอย่างไร้ความปรานี กลับหยุดชะงัก ร่างกายมหึมาของมันสั่นเทิ้ม ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ผม แต่มันกำลังจดจ้องไปยังเด็กสาวข้างกายผมด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหวาดกลัว... และความเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง "เจ้า... สายเลือดแห่ง... ผู้ทำลายล้าง..." เสียงคำรามต่ำทุ้งดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของโวลแทร์ ราวกับเสียงก้องจากขุมนรก ผมหรี่ตาลง สัญชาตญาณของเนโครแมนเซอร์ส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่น ออร่าสีดำทมิฬที่ผมคุ้นเคยจากการควบคุมวิญญาณเริ่มส่งสัญญาณตอบสนองบางอย่างจากตัวของลูมิน่า มันไม่ใช่แสงบริสุทธิ์เจิดจ้าแบบที่เธอแสดงให้คนอื่นเห็นมาตลอดทาง... แต่มันคือความมืดอันเก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งที่ผมครอบครองเสียอีก "ลูมิน่า" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจังจนเด็กสาวสะดุ้ง "อธิบายสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้ครับ" ลูมิน่ากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววซุกซนและชอบหยอกล้อผมเสมอ ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความลังเลและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อหลบกระแสลมอันเกรี้ยวกราด "อาจารย์... คือว่า... หนู..." เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อโวลแทร์เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ร่างยักษ์ของมันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่สวนทางกับขนาดตัว คลื่นกระแทกมหาศาลแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บาเรียแสงของลูมิน่าสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าว เสียงแตกราวกระจกสะท้อนก้องในโสตประสาท หากปล่อยไว้แบบนี้พวกเราไม่รอดแน่ ผมกำมือแน่น ระบบเนโครแมนเซอร์ในหัวตอบสนองทันที ผมรวบรวมมานาทั้งหมดที่มี ดึงเอาพลังวิญญาณรอบตัวมารวมกันที่ปลายนิ้ว สร้างโครงข่ายโซ่ตรวนความมืดพุ่งเข้าตรึงขาของโวลแทร์ไว้ชั่วขณะ แม้จะยื้อเวลาได้เพียงไม่กี่วินาที แต่มันก็มากพอสำหรับการตัดสินใจ "ถอยไปข้างหลังครับ ลูมิน่า" ผมก้าวขึ้นไปยืนบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าในใจจะอยากรู้ความจริงใจแทบขาด "ไม่ว่าเธอจะซ่อนอะไรไว้ เรื่องนั้นเอาσόไว้คุยกันทีหลัง... ตอนนี้เราต้องรอดออกไปจากที่นี่ก่อน" แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ร่ายเวทมนตร์บทต่อไปเพื่อสร้างทางหนีทีไล่ ลูมิน่ากลับเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อของผมไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มขี้เล่นในยามปกติ ตอนนี้กลับอาบไล้ด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า แต่นัยน์ตาของเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ดวงตาสีฟ้าใสประกายความอบอุ่นอีกต่อไปแล้ว... นัยน์ตาของลูมิน่าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ก้นบึ้ง ใจกลางดวงตานั้นมีละอองแสงสีทองประกายเพลิงลุกโชนขึ้นอย่างเชื่องช้า ออร่ารอบตัวของเธอระเบิดออกเป็นคลื่นพลังงานมหาศาลที่กดทับจนผมแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันนี้... มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าบอสระดับ SSS ตรงหน้าเสียอีก! "อาจารย์โง่..." เสียงของลูมิน่าเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงประสานซ้อนทับกันสองเสียงก้องกังวานในความมืด เป็นน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานนับพันปี "ท่านคิดจริงๆ หรือว่า... ศิษย์สาวตัวแสบคนนี้ จะเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่ใช้เวทย์แสง?" โวลแทร์ที่ถูกตรึงด้วยโซ่ตรวนความมืดของผม กลับคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มันก้มศีรษะลงแนบพื้นดินราวกับกำลังสยบต่อผู้เป็นนายแท้จริง ระบบในหัวของผมส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วจนแทบไหม้ หน้าต่างสีแดงฉานเด้งขึ้นมาซ้อนทับกันนับสิบหน้าจอ ตัวอักษรวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน ก่อนที่ข้อความสำคัญที่สุดจะปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดผนึกพลังงานต้นกำเนิดขั้นสูงสุด] [เป้าหมาย: ศิษย์สาว ‘ลูมิน่า’ คือทายาทแห่ง ‘ราชวงศ์อเวจีโบราณ’ สายเลือดต้องห้ามที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์] [สถานะความสัมพันธ์ปัจจุบันเปลี่ยน180องศา: อันตรายสูงสุด / โปรดระวังผู้ติดตามของคุณเอง] ผมเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองที่เคยเยือกเย็นมาตลอดเริ่มมีรอยร้าวเมื่อมองใบหน้าที่อยู่ห่างเพียงคืบ ลูมิน่า... หรือใครก็ตามที่สถิตอยู่ในร่างของเธอกำลังยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงนะคะ... อาจารย์ของหนู" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนปนดาร์กในตอนนี้นะครับ