ระบบสุ่มไอเทมสุดกาว

เสียงลากโซ่ตรวนและกระดูกกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปตามผนังหินชื้นแฉะของทางเดิน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตที่เดินด้วยสองขา แต่มันคือการเคลื่อนตัวของมวลสารความตายอันหนักหน่วงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ประตูห้องพักของเราทีละน้อย อาเธอร์ขมวดคิ้วมุ่นโดยสัญชาตญาณ สมองส่วนหน้าประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็วด้วยตรรกะอันเฉียบคม ในฐานะเนโครแมนเซอร์ที่คุ้นเคยกับกลิ่นไอความตาย เขาจำแนกคลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากเบื้องนอกได้ทันทีว่ามันคือ 'โกเลมกระดูกเหล็ก' ระดับสูงที่ถูกควบคุมด้วยอาคมบังคับทิศทาง "อาจารย์คะ... ดูเหมือนแขกยามวิกาลของเราจะไม่ใช่พวกที่จะยอมเคาะประตูก่อนเข้าห้องเสียด้วยสิคะ" ลูมิน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนริมฝีปากบางเฉียบ แม้สถานการณ์เบื้องหน้าจะบีบคั้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย แต่เด็กสาวผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์กลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กกำลังสนุกสนานกับของเล่นชิ้นใหม่ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปหมายจะเรียกคถาประจำตัวออกมาเตรียมรับมือ แต่ทว่าอาเธอร์กลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน "อย่าเพิ่งใจร้อนไปครับ ลูมิน่า" อาเธอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด สายตาคมกริบมองสำรวจรอบห้อง "การปะทะกันตรงๆ ในพื้นที่จำกัดแบบนี้จะสร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง และที่สำคัญ... มันจะเปลืองพลังงานมานาโดยใช่เหตุ" "ถ้าอย่างนั้น อาจารย์มีแผนอะไรดีๆ หรือคะ หรือว่า... จะยอมให้เจ้าโครงกระดูกนั่นเข้ามาต้อนรับเราในห้องนอนดีล่ะคะ?" ลูมิน่าเอียงคอถามด้วยท่าทางยียวน พลางขยับเข้าไปใกล้ร่างของชายหนุ่มมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยเข้าแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอายความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อาเธอร์ถอนหายใจเบาๆ กับความกวนประสาทของศิษย์สาวตัวแสบคนนี้ ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นแตะอากาศเบื้องหน้า หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของระบบก็เด้งขึ้นมากลางอากาศตามคำสั่งจิต [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับ B: โกเลมกระดูกเหล็กอัญเชิญ] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ระบบสุ่มไอเทมฉุกเฉิน (Gacha Panic)] [คุณต้องการเสี่ยงโชคเพื่อรับยุทธภัณฑ์ป้องกันตัวเฉพาะกิจหรือไม่? (ค่าใช้จ่าย: แต้มความมืด 500 แต้ม)] อาเธอร์ไม่ลังเลที่จะกดปุ่มยืนยัน แต้มความมืดที่สะสมมาจากการทำภารกิจก่อนหน้าถูกหักออกไปทันที วงลออแสงสีทองผสมสีม่วงเข้มหมุนวนด้วยความเร็วสูงอยู่ตรงหน้า สรรพเสียงรอบตัวราวกับถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงมิติแห่งการสุ่ม ลูมิน่าเองก็หยุดการเคลื่อนไหวแล้วหันมามองหน้าจอสีฟ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน *วิ้งงงง—!* แสงสว่างวาบขึ้นจนต้องหรี่ตาลง และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนพื้นเบื้องหน้าก็ทำให้อาเธอร์ถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ส่วนลูมิน่าที่เห็นภาพนั้นถึงกับหลุดหัวเราะคิกออกมาเสียงดังลั่น มันไม่ใช่ดาบศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่คทาเวทมนตร์อลังการ หรือแม้แต่โล่เหล็กกล้าอันแข็งแกร่ง... สิ่งที่ระบบมอบให้เพื่อรับมือกับโกเลมกระดูกเหล็กคือน้ำหนักรวมกันเกือบสามสิบคิโลกรัมของ "กระทะเหล็กเคลือบเทฟลอนขนาดมหึมา" ที่มีลวดลายหน้าแมวทำหน้ากาลากิณีอยู่ตรงกลาง และข้างกันนั้นคือ "ไม้กวาดแม่มดด้ามหักที่พ่นฟองสบู่กลิ่นสตรอเบอร์รี่ออกมาตลอดเวลา" [แจ้งเตือนระบบ: ยَالَระดับตำนาน (เฉพาะกิจ) - "กระทะเหล็กแห่งการตบเกรียน" และ "ไม้กวาดฟองสบู่พิฆาต"] [คุณสมบัติพิเศษ: กระทะเหล็กมีความทนทานสูงเป็นอนันต์ สามารถสะท้อนการโจมตีทางกายภาพได้ 100% ส่วนไม้กวาดจะสร้างสถานะ 'มึนงง' และ 'ลื่นล้ม' แก่เป้าหมายที่สัมผัสโดนฟองสบู่] อาเธอร์กะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลกลยุทธ์รบอย่างแม่นยำกลับรู้สึกราวกับมีแมลงวันบินวนอยู่ในหัว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติก่อนจะก้มลงหยิบกระทะเหล็กด้ามจับกระชับมือขึ้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันสมดุลอย่างน่าประหลาด แม้จะดูตลกขบขันแต่สัมผัสแห่งพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวกระทะกลับบอกชัดเจนว่ามันคืออาวุธระดับโกงขั้นสุดยอด ในจังหวะนั้นเอง... *โครม!* ประตูไม้หนาหนักภายนอกถูกแรงมหาศาลกระแทกจนพังทลายเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วทางเดิน ร่างมหึมาของโกเลมกระดูกเหล็กสูงเกือบสามเมตร ดวงตาสีแดงฉานเปล่งแสงน่ากลัว มันก้าวเข้ามาพร้อมกับโซ่ตรวนในมือที่ส่งเสียงน่ารำคาญ อาเธอร์หันไปมองลูมิน่าที่ส่งยิ้มหวานหยดให้พร้อมกับปรบมือแปะๆ เบาๆ "อาจารย์ดูเท่มากเลยค่ะตอนถือกระทะแม่บ้านใจกล้าแบบนั้น..." ลูมิน่าแซวพร้อมกับหัวคิ้วกระตุกด้วยความขบขัน "เงียบไปเลยครับ ลูมิน่า... ถ้าจัดการตัวนี้ไม่ได้ คืนนี้เธอต้องเป็นคนล้างกระทะนี้นะครับ" อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความจริงจัง โกเลมกระดูกเหล็กคำรามก้องด้วยเสียงที่สะั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มันเหวี่ยงหมัดเหล็กอันทรงพลังหมายจะบดขยี้ร่างของอาเธอร์ให้แหลกเป็นจุลในพริบตาเดียว แต่ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนก เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ย่อตัวลงเล็กน้อย และตวัดกระทะเหล็กในมือสวนขึ้นไปอย่างแม่นยำ *เคร้งงงงงงง—!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนจากการโจมตีของโกเลมยักษ์ถูกกระทะเหล็กแห่งการตบเกรียนสะท้อนกลับไปเต็มแรงจนแขนขวาของมันหักงอผิดรูป โกเลมส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ถูกระบบเซ็ตไว้ มันเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความมึนงง จังหวะนั้นเอง ลูมิน่าที่รอจังหวะอยู่แล้วก็ไม่รอช้า เธอกระโดดขึ้นเหยียบไหล่ของอาเธอร์ราวกับนกน้อย พลางคว้าไม้กวาดฟองสบู่กลิ่นสตรอเบอร์รี่พุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวโกเลม แล้วโบกไม้กวาดกวาดฟองสบู่สีชมพูฟูฟ่องเข้าใส่ใบหน้าไร้เนื้อหนังของมันเต็มแรง! *ฟู่oooo—!* ฟองสบู่กลิ่นสตรอเบอร์รี่หอมหวานกระจายตัวปกคลุมทั่วเบ้าตาและกะโหลกศีรษะของโกเลมกระดูกเหล็ก ทันทีที่สัมผัสโดน แรงปฏิกิริยาเคมีลึกลับจากระบบทำให้โครงกระดูกยักษ์เกิดอาการขาอ่อนแรง มันลื่นไถลไปบนพื้นห้องราวกับยืนอยู่บนลานน้ำแข็ง ก่อนจะล้มตึงลงเสียงดังสนั่นหự่นไหวจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว อาเธอร์ยืนถือกระทะเหล็กพิงไหล่ มองผลงานตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่ลูมิน่าร่อนลงมายืนข้างๆ กอดอกหัวคิปคิกชอบใจกับกลิ่นหอมสตรอเบอร์รี่ที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้องอันมืดมิด ทุกอย่างสงบลงอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดไว้ แต่วินาทีที่อาเธอร์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก หน้าต่างระบบสีฟ้าเดิมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว พร้อมกับข้อความปริศนาที่ทำให้รอยยิ้มของเขาสลายหายไปในพริบตา... [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบร่องรอยการเชื่อมต่อจิตวิญญาณจาก 'ผู้ควบคุมเงาตัวจริง' ที่อยู่เบื้องหลังโกเลมตัวนี้] [เป้าหมายกำลังจับตาดูคุณผ่านดวงตาของโกเลม และกำลังส่งพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของคุณไปยัง... 'แดนสนธยาชั้นที่เจ็ด'] [และนี่คือเสียงกระซิบสุดท้ายจากเบื้องลึก... "เจอตัวแล้วนะ อาเธอร์ ลูกศิษย์รักของฉัน"] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด"