อย่าดูถูกสมองของอาจารย์

"ถ้าพวกท่านคิดว่าการเดินเกมรุกด้วยทหารราบห้าพันนายในค่ายกล 'เก้าดาราอสูร' จะทำให้ศัตรูอย่างข้าจนมุมได้... ผมต้องขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆ นะครับ ที่พวกท่านอาจจะจบชีวิตลงด้วยความเข้าใจที่ผิดพลาดมหันต์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาอัสดง อาเธอร์ยืนไขว้หลังอยู่บนหน้าผาสูงชัน ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิททอดมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งกองทัพของตระกูลขุนนางฝ่ายตรงข้ามกำลังเคลื่อนพลเข้ามาติดกับดักที่เขาใช้เวลาวางแผนมานานถึงสามวันสามคืนอย่างไม่รู้ตัว เบื้องหลังของเขา ลูมิน่า ศิษย์สาวตัวแสบผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโขดหิน มือเรียวเล็กถือแอปเปิ้ลเวทมนตร์มากัดเคี้ยวเสียงดังกร้วมๆ ใบหน้าเนียนใสประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ It สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน "อาจารย์คะ... เอ้ย! อาจารย์ครับ" ลูมิน่ารีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเห็นหางตาของชายหนุ่มเหล่มองมาด้วยความดุ "ข้า... เอ๊ย! ผมหมายถึง... เราจะปล่อยให้พวกมันเดินตบเท้าเข้ามาติดกับดักแบบนี้จริงๆ เหรอครับ? ดูท่าทางพวกมันมั่นอกมั่นใจกันเสียเหลือเกิน ว่าจะมาเด็ดหัวเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างท่านได้ในคืนนี้" อาเธอร์ถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือไปเคาะหน้าผากมนของศิษย์สาวเบาๆ ด้วยสันหนังสือเวทมนตร์ในมือ "อย่าเรียกว่า 'ปล่อยให้ติดกับดัก' เลยครับลูมิน่า ต้องเรียกว่า 'ต้อนรับขับสู้ตามสมควรแก่ฐานะ' ต่างหาก คนพวกนั้นอุตส่าห์ลงทุนจ้างมือสังหารระดับ S-Class และเกณฑ์ทหารรับจ้างมาตั้งครึ่งค่าย ถ้าเราไม่ต้อนรับให้สมเกียรติ เดี๋ยวพวกเขาจะหาว่าสำนักของเราไม่มีมารยาท" บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมานาสีดำที่ถูกกดทับไว้ใต้พื้นดิน อาเธอร์ไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตีตรงๆ ตั้งแต่แรกตามสไตล์ของพวกบ้าพลัง เขากลับเลือกใช้ "ศาสตร์แห่งเงาบูรณะ" ผสมผสานกับกับดักทางกายภาพและกลไกเวทมนตร์โบราณที่ขุดพบจากดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์ เบื้องล่าง ณ ใจกลางหุบเขา แม่ทัพฝ่ายศัตรู นามว่า 'บารอนเรย์มอนด์' ควบม้าศึกหุ้มเกราะเหล็กกล้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงจุดศูนย์กลางพอดิบพอดี เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัย เมื่อพบว่าเส้นทางกลับไม่มีการป้องกันใดๆ เลย "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าเด็กน้อยอาเธอร์ คงจะกลัวจนหัวหดหนีเตลิดไปแล้วสินะ! ถึงได้ปล่อยให้เส้นทางสายหลักโล่งเตียนไร้เงาผู้คนแบบนี้!" บารอนเรย์มอนด์หัวเราะลั่นด้วยความลำพองใจ ชูคทาเวทขึ้นฟ้า "ทหารทุกคน! บุกเข้าทำลายค่ายพักของมันให้ราบคาบ ใครที่จับตัวอาเธอร์มาได้ ข้าจะมอบตำแหน่งอัศวินและทองคำหนึ่งหมื่นเหรียญให้เป็นรางวัล!" สิ้นเสียงคำราม กองทหารนับพันนายก็ส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องและวิ่งกรูเข้าไปยังพื้นที่เป้าหมายทันที ทว่า... ในวินาทีที่เท้าของทหารแนวหน้าเหยียบลงบนศิลาโบราณที่สลักอักขระเวท สีหน้าของบารอนเรย์มอนด์ก็เปลี่ยนจากความฮึกเหิมเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด *ฉ่าาา—!* เสียงพลังงานความมืดปะทุขึ้นราวกับน้ำเดือดพล่าน รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนพื้นดินนับร้อยจุดในเวลาเดียวกัน ร่างของทหารรับจ้างหลายสิบนายถูกดึงจมหายลงไปในความมืดมิดใต้พื้นดินโดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้กรีดร้อง แรงโน้มถ่วงรอบบริเวณนั้นถูกบิดเบี้ยวในพริบตา กลายเป็น "เขตแดนสูญญากาศวิญญาณ" ที่อาเธอร์ได้ทำการเซ็ตอัพค่าสถานะเอาไว้ล่วงหน้าผ่านระบบสเตตัส [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายจำนวน 1,245 นาย เข้าสู่เขตแดน 'กับดักเงาพันธนาการ' ระดับ 4] [สถานะ: เปิดใช้งานระบบดูดซับมานาอัตโนมัติ] [กำลังแปลงพลังชีวิตของศัตรูเป็นแต้มประสบการณ์และวัตถุดิบในการอัญเชิญ...] หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าอาเธอร์ ชายหนุ่มปัดมือเบาๆ เพื่อปิดมันลงอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสสีนิลยังคงจ้องมองภาพความโกลาหลเบื้องล่างด้วยความสงบราวกับกำลังชมภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ในโรงหนัง "อาจารย์ครับ..." ลูมิน่าขยับเข้ามาใกล้ เลื่อนใบหน้าเข้ามาสบตาจนแทบจะชิดกัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก "ท่านคำนวณไว้หมดแล้วจริงๆ ด้วยสินะครับว่าพวกมันจะเลือกเดินผ่านจุดนี้... ถ้าข้า... เอ๊ย! ถ้าผมเป็นศัตรูของท่าน คงนอนไม่หลับไปตลอดชีวิตแน่ๆ ที่ต้องมาต่อกรกับคนเจ้าเล่ห์... อภิมหาอัจฉริยะอย่างท่าน" อาเธอร์เหลือบมองศิษย์สาวที่มักจะมีลูกเล่นแพรวพราวมาหยอกเย้าเขาอยู่เสมอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ความเจ้าเล่ห์อะไรกันครับ ลูมิน่า นั่นเรียกว่า 'การบริหารจัดการความเสี่ยงด้วยกลยุทธ์เชิงรุก' ต่างหาก ในโลกที่เต็มไปด้วยคนบ้าพลังและการเมืองเน่าเฟะ ถ้าเราไม่ใช้สมองนำทาง สุดท้ายเราก็จะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานที่ถูกคนอื่นเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" "โห... พูดจาเท่ระเบิดเลยนี่ครับอาจารย์" ลูมิน่าหัวเราะคิกคัก ดวงตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความทึ่งปนหมั่นไส้ "ว่าแต่... ท่านคิดจะจัดการกับบารอนเรย์มอนด์ที่กำลังดิ้นรนอยู่ตรงนั้นยังไงต่อล่ะครับ? ดูท่าทางเขาจะพยายามร่ายเวทป้องกันระดับสูงเพื่อฝ่าเขตแดนออกมาแล้วนะ" อาเธอร์หันกลับไปมองเบื้องล่างอีกครั้ง บารอนเรย์มอนด์กำลังใช้ดาบเวทมนตร์ฟาดฟันใส่กำแพงเงาที่ปิดกั้นทุกเส้นทางหนี ใบหน้าของขุนนางใหญ่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและแววตาแห่งความหวาดกลัว เขาเพิ่งตระหนักได้ในตอนนี้เองว่า... การเดินเข้ามาในดินแดนของเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้นี้ คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต "ปล่อยให้เขาพยายามไปก่อนสักนิดเถอะครับ..." อาเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ความสิ้นหวังที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในยามที่คนเราคิดว่าตัวเองกำลังจะชนะ... มันคือรสชาติที่ดีที่สุดในการสั่งสอนให้พวกเขารู้จักคำว่า 'เจียมตัว' ก่อนจะมาท้าทายใคร" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังเป็นไปตามแผนที่อาเธอร์วางไว้ทุกประการ จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในหุบเขาอัสดงดิ่งฮวบลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ท้องฟ้าที่เคยมีแสงจันทร์สาดส่อง กลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีเลือดที่ลอยตัวมารวมกันอย่างรวดเร็วราวกับมีใครบางคนกำลังบงการธรรมชาติ *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งโบราณดังแว่วมาตามสายลม ทั้งที่ในรัศมีสิบกิโลรอบด้านไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ อยู่เลย อาเธอร์ขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการแทรกแซงจากพลังงานภายนอกระบบ!] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตนอกเขตแผนที่ 'ผู้กล้าแห่งปฐพีที่ถูกลืม' กำลังตื่นจากการหลับใหล และพิกัดปัจจุบันอยู่ห่างจากจุดที่ท่านยืน 300 เมตร... และกำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งนี้ด้วยความเร็วสูง!] อาเธอร์หันขวับไปมองยังทิศทางของป่าทึบเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลูมิน่ารีบชักดาบแสงออกมาถือไว้แน่น ใบหน้าหวานซีดเผือดลงถนัดตา เงาร่างมหึมาอันสูงตระหง่านราวกับภูเขาเคลื่อนตัวผ่านแมกไม้ เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงจนพื้นดินสั่นสะเทือนทำให้ทหารด้านล่างหยุดกรีดร้องและเงียบเสียงลงทันที ดวงตาสดสีแดงฉานคู่หนึ่งเปิดขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับแผนการอันแยบยลของอาเธอร์ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!