พลังมืดที่อ่อนโยน

“อย่าเพิ่งขยับ... ลูมิน่า” เสียงของอาเธอร์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงที่นิ่งสนิท ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายหนักอึ้ง เขาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับ ‘สิ่งนั้น’ ที่อยู่เบื้องหลัง แต่เลือกที่จะปักหลักอยู่ตรงหน้าลูมิน่าที่กำลังทรุดฮวบลงกับพื้น หญิงสาวมีใบหน้าซีดเผือด ร่างกายของเธอสั่นเทาจากการถูกไอปีศาจกัดกินพลังเวทแสงจนเกือบมอดดับ เบื้องหลังอาเธอร์ จิตสังหารที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกกำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่เพียงแค่แรงกดดันจากมอนสเตอร์ แต่มันคือ ‘ความแค้น’ ที่ฝังรากลึกอยู่ในชั้นบรรยากาศ “อาจารย์... พลังของมัน...” ลูมิน่าพึมพำ มือที่สั่นเทาพยายามจะยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้น แต่แสงสีทองที่ปลายไม้นั้นริบหรี่เสียจนน่าใจหาย “มันกำลังกินทุกอย่าง... แม้แต่จิตวิญญาณของฉัน” อาเธอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองศัตรู แต่กวาดสายตาผ่านหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนในวินาทีวิกฤต [แจ้งเตือน: ตรวจพบ ‘วิญญาณอาฆาตระดับหายนะ’ – การโจมตีทางกายภาพไร้ผล] [คำแนะนำจากระบบ: หากต้องการรอดชีวิต ท่านต้องใช้พลังที่อยู่ตรงข้ามกับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้] เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมมานาสีดำทมิฬไว้ที่ปลายนิ้ว นี่ไม่ใช่การใช้เนโครแมนซีเพื่อปลุกศพขึ้นมาทำสงคราม แต่มันคือการใช้ความมืดที่ละเอียดอ่อนที่สุดเข้า ‘โอบอุ้ม’ พลังแสงที่กำลังแตกสลายของลูมิน่า “หลับตาลงครับ” อาเธอร์สั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะที่หน้าอกซ้ายบริเวณหัวใจของหญิงสาว สัมผัสถึงจังหวะการเต้นที่อ่อนแรงลงทุกขณะ “จะทำอะไร...” เธอถามด้วยความมึนงง “ยืมความมืดของผมไปใช้ชั่วคราวครับ... ถ้าแสงของคุณมันเจิดจ้าจนถูกเพ่งเล็ง งั้นก็ให้ความมืดนี้ช่วยพรางตาพวกมันเสีย” อาเธอร์ปลดปล่อยมานาสีดำจางๆ ออกมาเป็นสายใยคล้ายใยแมงมุมที่โปร่งบางและนุ่มนวล เขาไม่ได้กดทับพลังแสงของเธอ แต่เขา ‘ถักทอ’ ความมืดเข้ากับละอองเวทแสงที่กระจัดกระจายราวกับการเย็บแผลที่ฉีกขาด พลังสองขั้วที่ควรจะหักล้างกันกลับผสมผสานกลายเป็นเปลือกนอกสีเทาหม่นที่ซ่อนเร้นตัวตนของลูมิน่าจากสัมผัสของปีศาจที่กำลังไล่ล่า บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จิตสังหารที่เคยพุ่งเป้ามาที่พวกเขากลับชะงักงัน เหมือนกับสัตว์ร้ายที่สูญเสียกลิ่นเหยื่อไปชั่วขณะ “อาจารย์... ความอบอุ่นนี่มันอะไรกัน?” ลูมิน่าลืมตาขึ้นมองชายตรงหน้า ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววน่ากลัวอย่างที่ผู้คนในโลกนี้หวาดเกรง แต่มันกลับมีความลึกซึ้งและสุขุมดั่งมหาสมุทรที่เก็บงำความลับไว้มากมาย “นี่คือวิชาของเนโครแมนเซอร์ที่ไม่ได้มีไว้แค่ทำลาย แต่มีไว้เพื่อประคองสิ่งที่แตกสลายครับ” อาเธอร์ตอบพลางยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าในตอนที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลาย เสียงกรีดร้องของอากาศที่ถูกฉีกกระชากก็ดังขึ้นจากด้านบน เพดานของวิหารที่พังทลายลงมาเผยให้เห็นร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่แผ่ปีกกว้างบดบังแสงจันทร์ มันคือเงาที่ไม่มีรูปร่างชัดเจน แต่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่จ้องมองลงมายังจุดที่อาเธอร์และลูมิน่าอยู่ [คำเตือนฉุกเฉิน: บอสลับ 'เงาผู้กลืนกินกาลเวลา' ตื่นจากการหลับใหล!] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ป้องกันการสูญเสียครั้งสุดท้าย] อาเธอร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารู้ดีว่าการใช้พลังเมื่อครู่ได้ดึงดูดเจ้าตัวนี้เข้ามาอย่างจัง ลูมิน่าพยายามจะลุกขึ้นยืนด้วย แต่เขากลับกดไหล่เธอเบาๆ แล้วส่งสายตาเป็นเชิงว่า ‘อยู่เฉยๆ’ “ผมบอกแล้วว่าผมแค่อยากมีชีวิตที่สงบสุข...” อาเธอร์พึมพำพลางสะบัดมือเบาๆ มานาสีดำพลันควบแน่นเป็นรูปเป็นร่างของเคียวเล่มมหึมาในมือ เขากวาดสายตามองไปยังเงาสีดำบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของคนธรรมดา แต่เป็นสายตาของผู้ควบคุมความตาย “แต่น่าเสียดาย... ดูเหมือนว่าพวกคุณจะชอบรบกวนเวลาพักผ่อนของผมเหลือเกิน” ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่อยู่เหนือระดับของตนเอง เสียงระบบที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มาจากหน้าต่างแจ้งเตือนปกติ หากแต่มันมาพร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย... เสียงของคนที่เขานึกว่าจากไปนานแล้ว “อาเธอร์... อย่าได้แตะต้องมัน ถ้าไม่อยากให้ความลับของเธอต้องถูกเปิดเผย” อาเธอร์ชะงักกึก มือที่จับด้ามเคียวสั่นไหวเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองลูมิน่าที่ในตอนนี้ใบหน้าของเธอกลับปรากฏลวดลายอักขระเวทสีดำประหลาดขึ้นที่ลำคอ... ลวดลายที่เขาเองก็เป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือเมื่อพันปีก่อน เหตุการณ์เริ่มบานปลายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดไว้เสียแล้วครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของเหล่าศิษย์แสบและอาจารย์สุดป่วนกันมาถึงตอนนี้นะครับ