เมื่อศิษย์อยากปกป้องอาจารย์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนมากับสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านซากปรักหักพังของวิหารโบราณ ปลายศรเวทมนตร์สีดำสนิทปักลงบนพื้นหินห่างจากปลายรองเท้าของผมไม่ถึงคืบ ไอความมืดที่แผ่ออกมาจากตัวศรส่งเสียง 'ฟิ้ว' แหลมเล็กราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ "อาเธอร์... วิ่งเถอะครับ" มือเรียวบางที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบคว้าจับข้อมือของผมไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนความหวาดกลัวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยอกล้อมาตลอดทางได้อย่างชัดเจน ลูมิน่าหอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาสีฟ้าครามที่มักจะพราวระยับด้วยความซุกซน บัดนี้กลับเบิกกว้างสะท้อนเงาของร่างเงาทั้งเจ็ดที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากความมืดอย่างไร้สุ้มเสียง พวกมันไม่ใช่ทหารระดับปลายแถวจากกองทัพอาณาจักร ชุดเกราะหนังสีดำกลกลืนไปกับรัตติกาล หน้ากากเหล็กเรียบสนิทไร้ลวดลายปราศจากแววตา มีเพียงออร่าสังหารเย็นเยียบที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบราวกับจมดิ่งลงใมหาสมุทร "องครักษ์เงา... หน่วยสังหารเงาโลหิตประจำตระกูลดยุคแห่งแสงสินะครับ" ผมทวนคำ เสียงของผมยังคงเรียบสนิทแม้สมองจะประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ระบบเบื้องหน้ากระพริบเตือนสีแดงฉานรัวเป็นจังหวะ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม 'สูงมาก' จำนวน 7 ราย] [คำเตือน: ความต่างของระดับพลังเกินขีดจำกัดปลอดภัย ภารกิจหลบหนีถูกบังคับใช้งาน!] [เงื่อนไขล้มเหลว: ความตายของตัวละครหลักและผู้ติดตาม] ผมกวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว เส้นทางถอยร่นถูกปิดตายด้วยบาตรเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่กำลังแผ่ขยายวงกว้าง ความรู้ด้านเนโครแมนซอร์บอกผมทันทีว่านี่คือเขตอาคมกักขังวิญญาณ การจะทะลวงออกไปด้วยกำลังกายหรือเวทมนตร์ระดับต่ำเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย "พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับกุม..." ผมเอ่ยพึมพำขณะดึงร่างของลูมิน่าให้หลบมาอยู่ด้านหลัง แรงสะท้อนจากสัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้รู้ว่าเป้าหมายของคนพวกนี้มีเพียงหนึ่งเดียว "แต่ตั้งใจจะกำจัดทายาทสายตรงที่หลงทาง เพื่อจบปัญหาการแย่งชิงอำนาจสินะครับ" "ฉันบอกแล้วว่าให้ทิ้งฉันไว้..." ลูมิน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถ้าไม่มีฉัน อาเธอร์ก็ใช้เวทมนตร์อำพรางแล้วหนีไปคนเดียวได้..." "เลิกพูดจาไร้สาระแล้วตั้งสติหน่อยครับ ลูมิน่า" ผมขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงแม้จะนุ่มนวลแต่จริงจังจนทำให้เธอชะงัก "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมจ่ายค่าตอบแทนด้วยชีวิตของลูกศิษย์ตัวเอง... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเธอยังติดค่าขนมผมไว้อีกสามมื้อ" แม้ในยามวิกฤต มุมปากของลูมิน่าก็ยังกระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง พยายามกดข่มความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจลงไป "คุณนี่นะ... ยังจะมีอารมณ์มาทวงหนี้อีก" "การทำธุรกิจให้ตรงเวลาคือหัวใจของเนโครแมนเซอร์ผู้รักความสงบครับ" ผมตอบพลางสะบัดมือเรียกเคียวกระดูกสีเทาหม่นออกมาถือไว้ แม้จะรู้ดีว่าอาวุธชิ้นนี้แทบไม่มีผลอะไรกับนักฆ่ามืออาชีพที่ถูกฝึกมาเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ แต่การยืนหยัดมือเปล่าย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่ กลางความเงียบงันที่กดดัน หนึ่งในเจ็ดองครักษ์เงาก้าวออกมาข้างหน้า ร่างนั้นเคลื่อนไหวราวกับเงาที่หลุดลอยมาจากพื้นดิน ดาบยาวในมือสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาบคมกริบ ไร้ซึ่งคำพูด ไร้ซึ่งการเจรจา มีเพียงพริบตาเดียวที่ร่างนั้นพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วระดับเสียง! *ฉับพลัน!* ประกายไฟจากการปะทะกันของเหล็กกล้าสว่างวาบ ผมเบี่ยงตัวหลบคมดาบที่เฉียดแก้วหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการฟันกระแทกเข้าที่ใบหน้าจนชาหนึบ ทว่า ก่อนที่ดาบเล่มที่สองจะตามมาประชิดตัว เงาดำอีกสายก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางอย่างกะทันหัน ไม่ใช่ผม... แต่เป็นลูมิน่า! เด็กสาวก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวในดวงตาสีฟ้าครามถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าเย็นเยียบ รัศมีแสงสีทองบริสุทธิ์ผุดพรายขึ้นจากฝ่ามือของเธอราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนในความมืด แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่กระจายออกไปรอบทิศทางจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าร้าวราน "ถอยไปค่ะ... อาเธอร์" เสียงของลูมิน่าทุ้มต่ำและกังวานกว่าทุกครั้ง มันไม่ใช่เสียงของเด็กสาวผู้ร่าเริงและชอบสร้างความปวดหัวให้อีกต่อไป แต่เป็นเสียงของ... 'ผู้ทรงสิทธิ์' ที่แท้จริง องครักษ์เงาทั้งหกที่เหลือชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นพลังแสงที่บริสุทธิ์เกินกว่าจะจินตนาการ บาตรเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่กักขังพวกเราไว้เริ่มสั่นกระเทือนและมีรอยร้าวปรากฏขึ้นราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด!] [ตรวจพบการปลดผนึกพลังงานโบราณ: 'เขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ - ปฐมบทแห่งรุ่งอรุณ'] [คำเตือน: พลังงานภายนอกเกินขีดจำกัดการควบคุมของระบบ โปรดระมัดระวังผลกระทบย้อนกลับ!] ผมมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คลื่นความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของลูมิน่าไม่ได้สร้างความเสียหายให้ผม แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาด ราวกับมันกำลังโอบอุ้มและปกป้องผมจากความหนาวยาวนานของศาสตร์มืดที่ผมใช้มาตลอดชีวิต "ลูมิน่า... คุณซ่อนพลังแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย" ผมเอ่ยถามเบาๆ พลางกระชับเคียวในมือเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจหลุดการควบคุม ลูมิน่าไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อย เส้นผมสีทองสลวยพลิ้วไหวตามแรงลมเวทมนตร์ที่เธอเป็นผู้ควบคุม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ก็บอกแล้วไงคะ..." น้ำเสียงของเธอหวานหยดแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบที่ทำให้เหล่ามือสังหารระดับสูงถึงกับผอยหลังไปก้าวหนึ่ง "วันนี้... ถึงตาฉันต้องปกป้องอาจารย์บ้างแล้วล่ะค่ะ" สิ้นเสียงนั้น แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกราวกับดวงอาทิตย์ดวงที่สองถือกำเนิดขึ้นกลางรัตติกาล กลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงในความขาวโพลน— *ตูมมมมมม!* --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด -