ความจริงของโลกใบนี้

รอยร้าวบนศิลาโบราณไม่ได้เกิดจากการกัดเซาะของกาลเวลา แต่มันเกิดจากแรงอัดมหาศาลของพลังงานเวทมนตร์ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด กลิ่นอายของความตายและกลิ่นอายบริสุทธิ์ของแสงสว่างตีรวนกันอยู่ในห้องโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของซากปรักหักพังแห่งนี้ จนทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาแน่นเสียยิ่งกว่าปรอท "ท่านอาเธอร์... ข้าว่าเรากำลังเดินเข้าสู่เขตแดนที่ระบบไม่ได้ออกแบบไว้ให้มีใครรอดชีวิตกลับออกไปนะครับ" เสียงกระซิบเจือความขี้เล่นของลูมิน่าดังขึ้นทำลายความเงียบ แม้ในสถานการณ์ที่กดดันเช่นนี้ เจ้าหญิงผู้มีพลังแสงบริสุทธิ์ก็ยังคงแย้มสร้อยยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่งามพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย นางก้าวเข้ามาประชิดร่างของผมอย่างจงใจ จนกลิ่นอายหอมละมุนของดอกไม้ป่าลอยวนเข้ามาปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน ผมเหลือบตามองศิษย์สาวตัวแสบที่ทำตัวราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้ มากกว่าการสำรวจดันเจี้ยนระดับมรณะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย "ถ้าเธอโดนคำสาปวิญญาณสลายจนกลายเป็นเถ้าธุลีล่ะก็... อย่าหวังว่าผมจะใช้เนื้อมนุษย์สร้างโกเลมขึ้นมาแทนที่ร่างเดิมของคุณหรอกนะ ลูมิน่า" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางยกมือขึ้นผลักหน้าผากเนียนที่ยื่นเข้ามาใกล้เกินความจำเป็นเบาๆ "โถ่ ท่านอาเธอร์ใจร้ายจังเลยนะคะ... เอ้ย! ข้าหมายถึง ใจร้ายจังเลยนะครับ!" ลูมิน่าหัวคิกคักอย่างอารมณ์ดี แก้คำพูดตัวเองอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก นางรู้ดีว่าผมเกลียดการถูกกวนประสาท แต่เจ้าตัวก็ยังคงหาจังหวะแกล้งผมอยู่เสมอ ผมละสายตาจากใบหน้าทะเล้นนั้น แล้วหันกลับมาโฟกัสกับเบื้องหน้าอีกครั้ง หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศกำลังสั่นกระพริบอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานเตือนภัยระดับสูงสุดส่งเสียงร้องเตือนในหัวไม่ขาดสาย [คำเตือน: ตรวจพบร่องรอยการเข้าถึง "สิทธิ์รากเหง้า" (Root Access)] [คำเตือน: โครงสร้างโค้ดของโลกใบนี้กำลังถูกบิดเบือนโดยผู้สร้างนิรนาม] [คำเตือน: ห้ามทำลายผนึก มิฉะนั้นความจริงทั้งหมดจะพังทลาย] นิ้วเรียวยาวของผมสัมผัสลงบนพื้นผิวของเสาศิลาสีดำสนิทที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มันไม่ใช่ศิลาธรรมดา แต่เป็นแผงควบคุมโบราณที่หลอมรวมเข้ากับเวทมนตร์เนโครแมนซีขั้นสูงและเทคโนโลยีระบบเกมที่ผมคุ้นเคย หน้าจอโฮโลแกรมซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เผยให้เห็นบันทึกข้อความที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยภาษาโค้ดโบราณ "นี่มัน..." ผมขมวดคิ้วแน่น ตรรกะและทฤษฎีเวทมนตร์ทั้งหมดที่ผมเคยเรียนรู้มาตลอดชีวิตกำลังถูกสั่นคลอน "ท่านเจออะไรหรือครับ อาเธอร์" ลูมิน่าหุบยิ้มลงเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังผิดปกติของผม นางขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือเรียวขาวมาแตะที่ไหล่ของผมเบาๆ เพื่อถ่าย Aether พลังงานแสงช่วยขับไล่ไอความมืดรอบตัวที่พยายามกัดกินสติของเรา "ไม่ใช่เวทมนตร์ของโลกนี้... หรือแม้แต่ระบบที่เราใช้งานอยู่" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาหรี่ลงเมื่อถอดรหัสบรรทัดสุดท้ายของบันทึกสำเร็จ "ลูมิน่า เธอยังจำวันที่เธอกลายมาเป็นศิษย์ของผมได้ไหม วันที่ระบบสุ่มมอบภารกิจให้เราต้องร่วมมือกัน?" "จำได้แม่นเลยล่ะครับ วันนั้นท่านทำหน้าเหมือนคนกินยาขมปี๋ตอนที่เห็นชื่อข้าปรากฏขึ้นในหน้าต่างสถานะ" ลูมิน่าหัวเราะคิกคักในลำคอ "นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" ผมหันไปสบตากับนาง แววตาของผมว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง "บันทึกในเสาศิลานี้บอกว่า... โลกใบนี้ไม่ใช่โลกแฟนตาซีตามธรรมชาติ แต่เป็น 'เซิร์ฟเวอร์จำลอง' ที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์จากโลกภายนอก และระบบที่เราพึ่งพาอยู่ทุกวัน... แท้จริงแล้วมันคือเครื่องมือทดลองพฤติกรรมมนุษย์" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ลูมิน่ากะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของนางค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ "ท่านกำลังจะบอกว่า... ชีวิต ความรู้สึก และการต่อสู้ของเราทั้งหมด... เป็นแค่เรื่องโกหกงั้นเหรอครับ?" เสียงของลูมิน่าแผ่วเบาลง นางมองมือของตัวเองที่เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา "ไม่เชิงว่าเป็นเรื่องโกหก" ผมอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้ในใจจะเริ่มคลื่นไส้กับความจริงที่ได้รับรู้ "ความรู้สึกเจ็บ ปวด เหนื่อยล้า หรือแม้แต่ความผูกพัน... มันเกิดขึ้นจริง แต่กฎเกณฑ์ทุกอย่างถูกกำหนดไว้โดยผู้สร้างที่เราเรียกว่า 'ระบบ' และตอนนี้... ใครบางคนกำลังพยายามปิดเซิร์ฟเวอร์นี้ทิ้ง" ตูมมมม! ยังไม่ทันที่ลูมิน่าจะได้เอ่ยอะไรต่อ พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ประตูหินยักษ์ด้านหลังพังทลายลงมาเป็นจุล พร้อมกับไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งเข้ามาปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด เบื้องหลังกลุ่มควันหนาทึบ ร่างเงาสูงใหญ่ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจัดประเภทได้ก้าวเท้าออกมา มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมชุดเกราะเหล็กโบราณที่ขึ้นสนิมเขรอะ ทว่าที่กลางอกกลับมีหน้าจอระบบสีแดงฉานฝังอยู่ ดวงตาสองข้างเปล่งแสงสีฟ้ากระตุกวูบวาบราวกับโค้ดดิ้งที่กำลังรวน [ยูนิตควบคุมพิเศษ: ผู้ดูแลระบบรุ่นที่ 0 (Administrator v.0) ปรากฏตัว] [เป้าหมาย: กำจัดสิ่งแปลกปลอมและรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด] "ให้ตายสิ ดูท่าทางเราจะอยู่คุยกันนานเกินไปหน่อยนะครับ" ผมแค่นسยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด มือซ้ายยกขึ้นร่ายวงเวียนเนโครแมนซีสีดำสนิทเพื่อเรียกโครงกระดูกอัศวินออกมาตั้งรับ ขณะที่มือขวากระชับกริชเวทมนตร์แน่น "ท่านอาเธอร์ ระวัง!" ลูมิน่าร้องเตือน พร้อมกับสะบัดมือเรียกค้อนแสงบริสุทธิ์ขนาดใหญ่ออกมาถือไว้ ร่างบางกระโดดมาขวางหน้าผมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกของผม กลิ่นหอมจางๆ ลอยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและสนิม "อย่ามาทำเป็นเก่งน่า ลูมิน่า เธอยังต้องมีชีวิตอยู่ไปจ่ายค่าเสียหายที่ทำห้องทดลองผมพังครั้งก่อนนะ" ผมกระซิบข้างหูของนางเบาๆ "ถ้าพวกเราReroll (รีเซ็ต) ใหม่... ข้าสัญญาว่าจะตามมาป่วนท่านใหม่อีกรอบแน่นอนครับ!" ลูมิน่าหัวเราะร่วนในลำคออย่างไม่เกรงกลัวความตาย นางหันมายักคิ้วให้ผมแวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าปะทะกับผู้ดูแลระบบรุ่นที่ 0 อย่างไม่ลังเล ประกายแสงสีทองและเปลวเพลิงสีดำปะทะกันจนเกิดระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกซัดเอาเศษศิลากระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง ทว่าในวินาทีที่ดาบเหล็กขึ้นสนิมของผู้ดูแลระบบกำลังจะแทงทะลุร่างของลูมิน่า หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมอย่างไร้สุ้มเสียง ตัวอักษรสีทองวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหยุดนิ่งเป็นประโยคคำสั่งที่ทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบ [แจ้งเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบความพยายามเข้าถึงสิทธิ์ผู้สร้าง (Creator Privilege) โดยผู้ใช้ "อาเธอร์"] [เงื่อนไขผ่าน: คุณได้รับสิทธิ์ในการ "เขียนทับ" (Overwrite) กฎของโลกใบนี้] [คำถาม: คุณต้องการลบตัวละคร "ลูมิน่า" เพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบ หรือจะยอมรับความจริงแล้วทำลายเซิร์ฟเวอร์นี้ทิ้งไปพร้อมกัน?] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ด้วยกันนะครับ!