สามีช่วยปอกผัก

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของหินผาดังก้องราวกับเสียงคำรามของเสือดาวหนุ่มในพงไพร ร่างกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเปียกชุ่มด้วยเหงื่อไคลพุ่งเข้าชนร่างของรินรดาอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นดินปนทรายหลังบ้าน เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง!* ตามด้วยประกายไฟสีส้มวาบขึ้นกลางความมืดเมื่อกระสุนปืนนัดแรกเฉียดผ่านหัวไหล่ของหินผาไปฝังลงบนเสาไม้เนื้อแข็งของห้องครัวอย่างแม่นยำ รินรดายังไม่ทันได้ตั้งสติ ปลายกระบอกปืนสั้นสีดำสนิทก็ยังคงเล็งกราดเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นดินปืนฉุนกึกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบความตายที่ลอยมาแตะจมูก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวาดกลัว หญิงสาวกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล *กล้าดียังไง... กล้าดียังไงมาลอบกัดคนถึงบ้านหลังนี้!* "พี่หิน ระวังด้านขวา!" รินรดาตวาดเสียงกร้าว มือเรียวคว้าท่อนฟืนขนาดใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ที่สุดเหวี่ยงเข้าใส่ข้อเท้าของชายชุดดำผู้นั้นอย่างแม่นยำราวกับจับวาง เสียงร้องโودยหลงดังขึ้นพร้อมกับร่างของมือลอบสังหารที่เสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้น ทว่ามันยังไม่ยอมแพ้ มันเงื้อมือขึ้นเตรียมจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง *ฉับพลันนั้นเอง!* เงาร่างของหินผาราวกับพญาครุฑขยีกรงเล็บ รองเท้าคอมแบทหนักๆ กระทัดรัดเข้าที่ข้อมือของคนร้ายอย่างเต็มแรงจนปืนกระบอกนั้นกระเด็นหลุดมือตกลงไปในพงหญ้า หินผาทาบตัวคร่อมร่างของมือลอบกำจัด หมัดเหล็กหนาหนักประดุจค้อนปอนด์ระดมซัดเข้าที่ใบหน้าใต้หน้ากากไอ้โม่งไม่ยั้งมือ เสียงกระดูกกระทบหมัดดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้กระชากหน้ากากเปิดเผยโฉมหน้า ชายแปลกหน้ากลับอาศัยจังหวะชุลมุนควักระเบิดควันขนาดเล็กปาลงพื้น *ฟู่—!* กลุ่มควันสีขาวโพลนพวยพุ่งตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือ เมื่อควันจางลง ร่างของมือลอบสังหารก็หายลับไปกับความมืดของค่ำคืนอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดหยดเป็นทางยาวบนพื้นดินและคราบเขม่าดินปืนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ หินผายืนหอบหายใจหนักหน่วง อกแผ่กว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยสัญชาตญาณนักรบเดนตาย ก่อนจะรีบหันขวับมาหารินรดาด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง "ริน! น้องรินเป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" มือหนาหยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยขณะลูบไล้ตามเนื้อตัวของภรรยาเพื่อสำรวจความปลอดภัย น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันบัดนี้เจือไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ นางส่ายหัวช้าๆ พลางส่งยิ้มบางๆ ให้สามีเพื่อคลายความกังวล แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะก็ตาม "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย ไม่เป็นไรครับพี่หิน ฉันปลอดภัยดี" เกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมาเสียแล้ว หญิงสาวลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ หินผาดึงร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบอกแน่น แรงกอดนั้นแน่นเสียจนรินรดารู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกองศึกของชายหนุ่ม "เกือบไปแล้ว... ถ้าพี่มาเร็วกว่านี้อีกนิด หรือถ้ามันแม่นกว่านี้อีกนิด พี่คง..." ชายหนุ่มพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวที่จะสูญเสียคนสำคัญแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก "แต่มันก็ไม่โดนไม่ใช่เหรอคะ... เอ่อ ไม่โดนไม่ใช่หรือครับ" รินรดายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างของสามีเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน เนื้อตัวของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นผง "คนพวกนั้นคงส่งมาเพื่อขู่ หรือไม่ก็ต้องการจัดการเราเพราะเรื่องค้าขายในตลาดแน่ๆ พวกมันเริ่มร้อนรนแล้วล่ะสิครับ" หินผาผายร่างออกเล็กน้อย ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าเนียนนุ่มที่มีรอยเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความกล้าหาญและความเฉียบขาดของภรรยาเมื่อครู่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไม่เพียงแต่ไม่กรีดร้องโวยวาย แต่ยังรู้จักคว้าฟืนมาช่วยป้องกันตัวได้อย่างทันท่วงที "มันบังอาจมากที่กล้ามาเหยียบย่ำอาณาเขตของพี่ และหมายเอาชีวิตเมียรักของพี่" หินผาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แววตาฉายแววดุดันน่ากลัว "พี่จะให้กองกำลังสืบสวนตามล่ามันให้พลิกแผ่นดิน ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหน!" "ใจเย็นๆ ก่อนครับพี่หิน การที่เราบุ่มบ่ามตามล่าตอนนี้ อาจจะตกลงไปในหลุมพรางของพวกมันก็ได้" รินรดาเอรียวนิ้วแตะลงบนริมฝีปากหยักหนาของสามีเบาๆ เพื่อหยุดยั้งอารมณ์โกรธเกรี้ยว "ตอนนี้ดึกมากแล้ว รอยเลือดที่มันทิ้งไว้... พรุ่งนี้เราค่อยให้พี่ชายของฉันช่วยตรวจสอบร่องรอยอีกที ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ... ท้องของพี่กับฉันกำลังร้องประท้วงแล้วนะครับ" คำพูดเปลี่ยนเรื่องกะทันหันทำเอาหินผาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหนาจะกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดในบรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเสียงท้องร้องโครกครากเบาๆ จากภรรยา "นั่นสินะ... เกือบจะลืมไปเลยว่าเรากำลังจะทำมื้อค่ำกันอยู่" หินผาถอนหายใจยาว พลางก้มลงมองเศษผักและเครื่องปรุงที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นจากการล้มเมื่อครู่ "ข้าวของเสียหายหมดแล้ว แบบนี้จะทำอะไรกินกันล่ะทีนี้ มื้อนี้พี่คงต้องพาไปกินข้าวต้มร้านป้าอิ่มแถวตลาดแทนเสียแล้วกระมัง" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางสบตากับสามีด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์ "ใครบอกล่ะครับว่าของเสียหายหมดแล้ว? รอนี่สักครู่นะ..." ว่าแล้วรินรดาก็เดินหายเข้าไปในมุมมืดของห้องครัว ก่อนจะใช้จังหวะที่หินผากำลังก้มเก็บเศษไม้ ดึงเอา "วัตถุดิบชั้น 2" จากมิติร้านชำข้ามภพออกมาอย่างแนบเนียน ทั้งหมูสามชั้นสไลด์บางเฉียบคุณภาพพรีเมียมจากโลกอนาคต เห็ดหอมสดดอกโต และผักคะน้ากรอบกรุบที่ล้างทำความสะอาดมาเรียบร้อยแล้ว บรรจุอยู่ในถาดสแตนเลสเงางาม เมื่อนางเดินกลับออกมาพร้อมวัตถุดิบสดใหม่ราวกับเสกได้ หินผาก็อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความงุนงง ดวงตาเบิกกว้างขึ้น "ริน... น้องไปเอาผักกับหมูพวกนี้มาจากไหน? เมื่อกี้ในตระกร้าไม่มีของสดแบบนี้นี่นา อีกอย่าง... ถาดนี่มัน..." "อ๋อ!" รินรดาหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว "เอ่อ... ฉันแอบซุกไว้ในตู้เก็บของเก่าหลังห้องต่างหากล่ะครับ ลืมไปเลยว่าซื้อตุนไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนไปตลาดมืดน่ะ ส่วนถาดนี่... ของเก่าเก็บของครอบครัวน่ะครับ อย่าสนใจเลยน่า รีบมาช่วยฉันทำมื้อดึกชดเชยความตกใจเมื่อครู่ดีกว่า" หินผายังคงมองด้วยสายตาจับผิดเล็กน้อย แต่ด้วยความที่เขาไม่ใช่คนช่างซักช่างไซร้จนน่ารำคาญ บวกกับความหิวและกลิ่นหอมจางๆ ที่โชยออกมาจากวัตถุดิบสดใหม่ เขาจึงพยักหน้ารับอย่างจำยอม "ก็ได้... ว่าแต่จะให้พี่ช่วยอะไรล่ะคุณภริยา" รินรดายิ้มกว้าง นางยื่นผ้ากันเปื้อนสีมอๆ ให้สามีหนุ่มร่างยักษ์ใส่ ซึ่งภาพของนายทหารผู้เกรียงไกรยืนใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ นั้นช่างดูขัดตาขัดใจแต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูเสียจนนางต้องกลั้นขยับยิ้ม "นี่เลยครับ... สามีช่วยปอกผักหน่อยนะ" รินรดาส่งหัวหอมใหญ่และกระเทียมจีนกลีบโตให้หินผา พร้อมกับมีดปอกผลไม้เล่มเล็ก "ปอกเปลือกออกให้หมด แล้วก็หั่นเป็นชิ้นพอคำ ห้ามให้ช้ำเด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นฉันจะหักคะแนนสามีดีเด่น" หินผารับมีดมาถือไว้ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ มือหนาใหญ่ที่เคยถือปืนกลเบาและระเบิดมือ บัดนี้ต้องมาประคองหัวหอมหัวเล็กจิ๋วด้วยความทะนุถนอม ภาพนายทหารหนุ่มดุ ดิบ กำลังตั้งอกตั้งใจปอกเปลือกหอมด้วยใบציเคร่งเครียดราวกับกำลังทำภารกิจกู้ระเบิด ทำเอารินรดาต้องแอบอมยิ้มจนแก้มปริ "แบบนี้ใช้ได้ไหมครับท่านผู้บัญชาการ?" หินผาเอ่ยถามเสียงทุ้ม เมื่อจัดการปอกเปลือกหัวหอมเสร็จโดยไม่มีนิ้วตัวเองขาดติดมือมาด้วย ดวงตาคมชำเลืองมองภรรยาอย่างขอคำชม "เก่งมากครับ คะแนนเต็มสิบเอาไปร้อยเลย" รินรดาชมด้วยความจริงใจ นางจัดการตั้งกระทะใบบัวบนเตาถ่านที่ไฟยังคงคุโชน ใส่หมูสามชั้นสไลด์ลงไปผัดจนน้ำมันหมูเริ่มละลายส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว กลิ่นหอมของหมูย่างผสมกับซอสปรุงรสสูตรลับทำให้ท้องของทั้งคู่ร้องประท้วงดังยิ่งขึ้น "หืม... กลิ่นหอมชะมัด" หินผาสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาเป็นประกาย "พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเวลาผู้หญิงทำกับข้าว แล้วบรรยากาศมันจะอบอุ่นและชวนให้รู้สึกอยากกลับบ้านเร็วขนาดนี้" "ถ้าติดใจ ฝีมือภรรยาคนนี้... ต่อไปพี่ก็ต้องรีบกลับบ้านให้ตรงเวลาทุกวันเข้าใจไหมครับ" รินรดาหันมาสบตา พร้อมกับตักคะน้ากรอบๆ ลงไปผัดคลุกเคล้ากับหมูสามชั้นอย่างคล่องแคล่ว เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับไอน้ำและกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยเข้าจมูก ทำให้หินผารู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหาย ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ภรรยาโดยไม่รู้ตัว วงแขนแกร่งโอบกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมซุกเข้าที่ลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอาหารชวนหิว "พี่รักเธอนะริน... ไม่ว่าไอ้หน้าไหนที่มันคิดจะมาทำลายความสงบสุขของเราในบ้านหลังนี้ พี่สาบานเลยว่ามันจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไป" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจัง รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมกอดของสามีคนนี้ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและอบอวลไปด้วยความสุขนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล หินผาและรินรดาชะงักกึกทันที ทั้งคู่สบตากันด้วยความตกใจ ใบหน้าของนายทหารหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในพริบตาเดียว มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว "ดึกป่านนี้... ใครมาเคาะประตูบ้านเราอีก?" รินรดาพึมพำด้วยความสงสัย หินผาส่งสัญญาณให้ภรรยาหลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะก้าวเดินไปเปิดประตูรั้วช้าๆ ทว่าเมื่อประตูไม้เก่าแก่เปิดออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่คนร้ายชุดดำ หรือชาวบ้านทั่วไป แต่เป็น... ห่อกระดาษสีน้ำตาลเปื้อนคราบเลือดสดๆ และรอยนิ้วมือปริศนา ที่แปะโน้ตตัวหนังสือตัดแปะจากหนังสือพิมพ์ด้วยข้อความสั้นๆ ว่า: *[ระวังตัวไว้ให้ดี... สะใภ้ตัวปลอม แกกำลังเล่นกับไฟที่มอดไหม้ทลายตระกูล!]* ดวงตาของหินผาหรี่แคบลงอย่างอันตราย ทันใดนั้นเอง เงาดำนับสิบสายก็พุ่งพรวดออกมาจากความมืดข้างกำแพง พร้อมกับเสียงปืนกลมือที่ถูกขึ้นลำเตรียมลั่นไกอย่างพร้อมเพรียง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ