ห้องครัวในฝัน

เสียงเคาะรองเท้าคอมแบทหนักหน่วงดังสะเทือนพื้นไม้กระดานหน้าบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพันจ่าเอกหินผาที่ก้าวพรวดเข้ามาในห้องโถง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงจนเห็นสันกล้ามกรามขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในมือหนากำกระดาษแผ่นหนึ่งยับยู่ยี่ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกภรรยาด้วยน้ำแหบแห้ง ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วหยุดอยู่ที่ร่างบางซึ่งกำลังยืนถือทัพพีคนน้ำพริกอยู่ในห้องครัวเก่าๆ สภาพทรุดโทรม รินรดายังคงนิ่งสงบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างใจเย็น วางทัพพีลงบนขอบหม้อดินเผาอย่างระมัดระวัง แล้วหันมาสบตากับสามีด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย แม้ในใจจะเพิ่งได้รับฟังข่าวร้ายจากปากของเขาเมื่อครู่ว่า ป้ายทะเบียนรถอีแต๋นคันเก่งของเธอถูกพบตกอยู่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมฝังดินบริเวณชายป่าหลังที่ดินแปลงติดกัน! "คุณพี่ใจเย็นก่อนเถอะครับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม เอื้อมมือเรียวไปแตะที่ต้นแขนกำยำเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "เรื่องป้ายทะเบียนตกอยู่ในที่เกิดเหตุ... มันไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคนทำเสมอไปหรอกนะครับ คนที่จงใจเอาไปวางต่างหากล่ะครับที่กำลังร้อนตัว" หินผาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอความโกรธแผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่ากลัว เขากุมมือบางของภรรยาไว้แน่น "พี่ไม่สนว่าใครจะวางแผนชั่วอะไร แต่วันนี้ตำรวจกำลังจะมาตรวจค้นบ้านเรา ริน... พี่เชื่อใจน้อง แต่วิถีชาวบ้านปากหอยปากปูมันไม่ยอมรามือแน่ ถ้าพวกมันเห็นสภาพครัวผุๆ พังๆ แบบนี้ มันคงเอาไปพูดต่อเติมเสริมแต่งจนน้องต้องเดือดร้อน" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หินผาต้องชะงักงัน "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้เรามาเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสกันดีกว่าครับพี่หินผา" ว่าแล้ว รินรดาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องครัวมืดทึบ เธอยกมือขึ้นลูบแหวนมิติร้านชำที่ซ่อนอยู่บนนิ้วเงียบๆ จิตสำนึกพุ่งตรงไปยังหมวดหมู่ "เครื่องครัวอัจฉริยะและสถาปัตยกรรมภายใน" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจางๆ ก็สาดประกายวาบขึ้นในมิติ พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนก้องในหัว *[ยืนยันการเบิกถอน ชุดเคาน์เตอร์ครัวสเตนเลสเกรดพรีเมียม เตาแก๊สหัวฟู่แรงดันสูง เครื่องดูดควันไร้เสียง และระบบกรองน้ำบริสุทธิ์ครับ]* พริบตาเดียว! อากาศธาตุเบื้องหน้าก็เกิดระลอกคลื่นสั่นไหว กล่องลังกระดาษขนาดใหญ่หลายใบปรากฏขึ้นบนพื้นห้องครัวเก่าๆ กลิ่นอายความทันสมัยและกลิ่นโลหะขัดเงาวาววับลอยคละคลุ้งกลบกลิ่นอับชื้นเดิมทันที หินผาที่เดินตามเข้ามาถึงกับอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ตู้กับข้าวไม้ผุๆ หรือเตาถ่านที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า แต่มันคือโครงสร้างเคาน์เตอร์สเตนเลสสตีลเงาวับ ไร้รอยต่อ พร้อมเครื่องใช้ไฟฟ้าหน้าตาประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ หันมองหน้าภรรยา สลับกับกองเครื่องครัวล้ำยุคด้วยความงุนงง "นี่มัน... อะไรกันครับริน? ของพวกนี้มาจากไหน? รถบรรทุกสินค้าเพิ่งมาส่งเมื่อไหร่ทำไมพี่ไม่เห็นได้ยินเสียงเครื่องยนต์?" หินผายิงคำถามรัวด้วยความตกใจ ปนระคนสงสัย "ความลับของภรรยาคุณไงครับพี่หินผา" รินรดายิ้มหวาน ขยับเข้าไปใกล้สามีร่างยักษ์แล้วใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาเบาๆ "อย่าเพิ่งถามมากเลยครับ ช่วยภรรยาประกอบและติดตั้งเจ้าพวกนี้ให้เสร็จก่อนที่พวกผู้ใหญ่บ้านกับตำรวจจะมาถึงดีกว่า ถ้าช้ากว่านี้ เราจะไม่มีเวลาทำอาหารต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองนะครับ" แม้จะยังงุนงงและเต็มไปด้วยคำถามนับร้อย แต่ด้วยสัญชาตญาณของนายทหารที่ผ่านการฝึกฝน หินผารู้ดีว่าเวลาไหนควรซักไซ้และเวลาไหนควรลงมือทำ เขารวบรวมสติ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนปูดโปน แล้วก้าวเข้าไปรับหน้าที่ยกโครงสร้างเคาน์เตอร์สเตนเลสตามที่ภรรยาชี้นิ้วสั่งอย่างกระฉับกระเฉง ด้วยความแข็งแกร่งของพันจ่าเอกหินผา ผสมผสานกับความรู้ทางช่างที่เขาพอมีติดตัว และคู่มือโฮโลแกรมลอยได้จากมิติร้านชำที่รินรดากางขึ้นอธิบาย ทำให้การรื้อถอนห้องครัวเก่าและประกอบห้องครัวอัจฉริยะลุล่วงไปอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ผ่านไปเพียงชั่วโมงเศษ... ห้องครัวหลังบ้านที่เคยรกเร้าและมืดทึบ ก็ถูกเนรมิตใหม่จนกลายเป็นห้องครัวในฝันที่ทันสมัยที่สุดในอำเภอ! เคาน์เตอร์สเตนเลสขัดเงาสะท้อนแสงไฟจากหลอด LED สีวลีอบอุ่น เตาแก๊สดิจิทัลหัวฟู่ไร้ควันถูกฝังเรียบร้อย พื้นปูกระเบื้องยางลายไม้กันน้ำสะอาดเอี่ยมออแกนิก กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและเครื่องเทศที่รินรดานำออกมาจากมิติเริ่มโชยตีตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กระทะเหล็กหล่อชั้นดีถูกตั้งพิงไว้ข้างเตา พร้อมด้วยชุดมีดเซรามิกคมกริบที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ "สุดยอด..." หินผายืนหายใจหอบเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขากวาดสายตามองผลงานตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจและทึ่งในตัวภรรยาอย่างสุดหัวใจ "นี่มัน... ห้องครัวของพวกเศรษฐีในเมืองกรุงชัดๆ ริน ทำไมน้องถึง..." "บอกแล้วไงครับว่าเป็นความลับ" รินรดายื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้สามีซับเหงื่อ พลางส่งยิ้มพริမ်းเพรา "และตอนนี้... ก็ถึงเวลาที่เราจะใช้ห้องครัวใหม่นี้ต้อนรับ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' แล้วล่ะครับ" ก๊อกๆๆ! เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างหยาบคาย ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่ยกโขยงกันมาล้อมบ้าน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พันจ่าเอกหินผา! รินรดา! พวกแกซ่อนหลักฐานอะไรไว้ในบ้าน ถึงกล้าเอาป้ายรถไปทิ้งอำพรางคดีฆาตกรรม!" เสียงของผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่ตะโกนแผดลั่นเข้ามา ตามด้วยเสียงฮือฮาของชาวบ้านที่แห่แหนกันมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในห้องครัว รินรดายังคงนิ่งสงบ เธอหยิบผ้ากันเปื้อนลายสก๊อตสีน่ารักขึ้นมาผูกเอว ใบหน้าสวยหวานฉาบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอกวาดตามองเตาแก๊สหัวฟู่ที่เปิดไฟสีฟ้าลุกโชนเตรียมพร้อมสำหรับเมนูเด็ด ขณะที่หินผาขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาด้วยท่าทีดุดันพร้อมปะทะ ทว่า... ก่อนที่หินผาจะทันได้เอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้หน้าบ้าน รินรดากลับเอ่ยทัดทานขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสามีต้องชะงัก "เดี๋ยวก่อนครับพี่หินผา... อย่าเพิ่งเปิดให้เสียฤกษ์" รินรดาหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีฟ้าลายครามบรรจุวัตถุดิบชิ้นสำคัญขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมกรุ่น "ได้เวลาโชว์ฝีมือให้พวกมันรู้ซึ้งแล้วล่ะครับว่า... คนที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อในครัวนี้ แท้จริงแล้วคือใครกันแน่" รินรดาหันไปคว้าตะหลิวสเตนเลสขึ้นมาเคาะเบาๆ กับขอบกระทะ เกิดเสียงกังวานใสสะท้อนก้องไปทั่วบ้าน ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน... แอด... เสียงบานหน้าต่างห้องครัวด้านหลังที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกใครบางคนผลักเปิดออกช้าๆ จากด้านนอก! เงาร่างดำทะมึนของชายแปลกหน้าผู้หนึ่ง สวมหมวกไอ้โม่งอำพรางใบหน้า โผล่พรวดเข้ามาพร้อมกับปลายกระบอกปืนสั้นที่สะท้อนแสงไฟวับวาว เล็งตรงมาที่ศีรษะของรินรดาโดยไม่มีเสียงเตือนแม้แต่น้อย! --- [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ครับ หวังว่าจะชื่นชอบความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ]