เปิดกิจการร้านอาหารลับ

"ถ้ากลิ่นหอมของมันยังลอยไปแตะจมูกบ้านใหญ่ได้อีกรอบ ฉันยอมเอาหัวโขกเสาเรือนให้รู้แล้วรู้รอด!" เสียงกระแทกจานกระเบื้องเคลือบแตกดังเพล้ง พร้อมกับเสียงสบถอย่างหัวเสียของแม่สามีดังเล็ดลอดมาจากแปลงผักสวนครัวหลังบ้าน ทว่ารินรดา (ภัทร) กลับไม่ได้แยแสแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับสมุนไพรจีนในหม้อดินขนาดใหญ่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไอร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมล้ำลึกของเครื่องเทศและเนื้อหมูตุ๋นเปื่อยนุ่มที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว นี่คือบทลงทัณฑ์รูปแบบใหม่ที่เธอตั้งใจมอบให้คนตระกูลเดิมที่ชอบเอาเปรียบ ในเมื่อเงินทองและข้าวของในบ้านถูกพวกเขาสูบไปจนเกือบหมด การเปิด "ร้านอาหารลับ" ในบ้านพักหลังน้อยของสามีทหารจึงเป็นก้าวแรกในการสร้างอาณาจักรความมั่งคั่ง โดยใช้มิติร้านชำข้ามภพเป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นเลิศที่โลกยุคนี้ไม่มีวันหาซื้อได้ "ภัทร... กลิ่นนี่มัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งเดินกลับเข้าบ้าน พันจ่าเอกหินผายืนนิ่งอยู่ที่ประตูห้องครัว จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นหอมเข้าไปลึก ดวงตาคมกริบฉายแววทึ่งแกแกมประหลาดใจระคนห่วงใย เขารู้ดีว่าภรรยาของตนฉลาดและกล้าหาญเพียงใด แต่การแอบเปิดขายอาหารในบ้านพักข้าราชการทหารเช่นนี้ ย่อมมีความเสี่ยงไม่น้อยหากถูกผู้บังคับบัญชาหรือคนบ้านใหญ่เพ่งเล็ง รินรดาหันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้สามี เธอตักน้ำซุปร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีนวลยอดยอดเยี่ยมส่งให้เขาชิม "ลองดูก่อนสิคะ... เอ๊ย... ลองดูก่อนครับ พี่หินผา" เธอยิ้มแก้เขินเล็กน้อยที่เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน หินผารับชามกระเบื้องมาถือไว้ด้วยมือหนาหยาบกร้านตามประสาชายชาติทหาร เขาดื่มน้ำซุปคำแรกเข้าไป ดวงตาคมดุเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน ละมุนลิ้น และให้ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่ใช่แค่ซุปธรรมดา แต่มันคือโอสถบำรุงกำลังชั้นยอดที่ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารมาทั้งวันมลายหายไปในพริบตา "อร่อย..." หินผาเอ่ยเสียงพร่า มองภรรยาด้วยสายตาที่ลึกล้ำขึ้นไปอีก "แต่ถ้าใครได้กลิ่นนี้แล้วตามมาถึงบ้าน เราจะอธิบายกับคนพวกนั้นอย่างไร?" "พี่หินก็วางใจเถอะครับ คนที่จะได้กินอาหารจากมือรินรดาในวันนี้ ไม่ใช่พวกตระกูลสามีที่จ้องจะสูบเลือดเนื้อเราแน่ แต่เป็น 'แขกพิเศษ' ที่เรานัดหมายไว้ต่างหาก" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย รินรดาใช้สิทธิ์จากระบบร้านชำข้ามภพในการส่งสัญญาณเชิญชวนลูกค้าระดับพรีเมียมในคราบสหายสนิทของสารวัตรทหารผู้มีอิทธิพล และภรรยาของนายทหารระดับสูงที่แอบป่วยเรื้อรังด้วยโรคกระเพาะอาหาร ซึ่งแพทย์แผนปัจจุบันรักษาไม่หาย เธอจึงใช้เมนู "บะหมี่ตุ๋นยาจีนสูตรลับเฉพาะจากมิติพิเศษ" เป็นเครื่องมือในการเปิดตลาดมืดขนาดย่อมภายในบ้านพักส่วน ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งตามรหัสลับที่ตกลงกันไว้ หินผาวางชามซุป2ลง เดินไปแง้มประตูดูด้วยความระแวกระวัง ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาก็ต้องชะงักงัน พันโทประจักษ์ นายทหารฝ่ายเสนาธิการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและรักภรรยาเป็นชีวิตจิตใจ กำลังยืนประคองภรรยาที่มีสีหน้าซีดเซียวมาที่หน้าประตูบ้านของเขา "ผู้กองหินผา... ผมได้ยินข่าวลือหนาหูว่าภรรยาของคุณทำอาหารที่มีกลิ่นหอมชวนกินจนภรรยาผมทนไม่ไหว ถึงกับขอให้ผมพามาพิสูจน์ด้วยตัวเอง หวังว่าคงไม่รบกวนเกินไปนะ" พันโทประจักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่แววตากลับจริงจัง เพราะเขาย่อมรู้ดีว่าภรรยาของตนเบื่ออาหารมานานนับเดือนจนร่างกายผอมโซ รินรดารีบเดินออกมาต้อนรับด้วยกิริยาสุภาพเรียบร้อย รอยยิ้มพิมพ์ใจและท่าทางมั่นอกมั่นใจทำให้สองสามีภรรยาตระกูลประจักษ์รู้สึกผ่อนคลายลงทันที "ยินดีต้อนรับท่านรองเสนาธิการและคุณพี่ค่ะ... เอ่อ คุณพี่ชายกับพี่สะใภ้ครับ เชิญด้านในเลยครับ อาหารเพิ่งเสร็จร้อนๆ พอดี" รินรดาผายมือเชิญด้วยความนอบน้อม ภายในห้องรับแขกที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมของเส้นบะหมี่เหนียวนุ่มที่ทำจากแป้งสาลีชั้นดีในมิติพิเศษ ผสมผสานกับน้ำซุปยาจีนสูตรตุ๋นไฟอ่อนนานกว่าสี่ชั่วโมง ส่งกลิ่นยวนเย้าจนผู้ป่วยเรื้อรังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่อยู่ รินรดาบรรจงจัดเสิร์ฟบะหมี่ตุ๋นหมูตุ๋นยาจีนลงในชามกระเบื้องลายคราม พร้อมเครื่องเคียงเป็นผักดองสูตรลับที่ช่วยตัดเลี่ยนได้อย่างลงตัว ภรรยาของพันโทประจักษ์มองชามอาหารตรงหน้าด้วยความลังเลเล็กน้อย แต่ด้วยความหอมที่รัญจวนใจ เธอจึงตัดสินใจคีบเส้นบะหมี่เข้าปากคำหนึ่ง วินาทีนั้น... ดวงตาของนายหญิงแห่งค่ายทหารก็เบิกกว้างขึ้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้น ไม่มีความมันเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความอบอุ่นที่ไหลผ่านลำคอเข้าสู่กระเพาะอาหาร ราวกับร่างกายที่อ่อนล้ามานานนับปีได้รับการเยียวยาอย่างฉับพลัน "อร่อยเหลือเกิน... นี่มันบะหมี่อะไรกัน ทำไมถึงอร่อยและรู้สึกสบายท้องขนาดนี้" เธออุทานออกมาด้วยความลืมตัว ตักกินคำที่สองและคำที่สามตามมาติดๆ โดยลืมมาดคุณนายผู้สูงศักดิ์ไปเสียสนิท พันโทประจักษ์มองภรรยาที่ทานอาหารด้วยความเอร็ดอร่อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน หัวใจของนายทหารผู้แข็งกร้าวก็พองโตด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขามองหน้าพันจ่าเอกหินผาและรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "คุณรินรดา... ฝีมือระดับนี้ ไม่น่าจะเปิดร้านเล็กๆ แค่ในบ้านพักนะ หากคุณสนใจเปิดภัตตาคารจริงๆ ผมพร้อมที่จะ..." "ขอบพระคุณท่านรองมากครับ แต่ตอนนี้รินรดาขอทำเป็น 'กิจการลับ' สำหรับคนรู้ใจและคนที่มีวาสนาต่อกันก่อนดีกว่าครับ" รินรดาตัดบทด้วยรอยยิ้มลึกลับ เธอรู้ดีว่าการค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวจากจุดเล็กๆ ที่ทรงอิทธิพลทางความรู้สึก คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการสะสมเครือข่ายพันธมิตร ก่อนจะตลบหลังศัตรูในตระกูลให้ดิ้นไม่หลุด รายได้ก้อนแรกจากการขายบะหมี่ชามละสิบบาทในยุคที่เงินหายาก ไหลเข้าสู่ระบบร้านชำข้ามภพจนตัวเลขยอดเงินพุ่งกระฉูด พร้อมกับของกำนัลและคำชื่นชมที่ถูกบอกต่อกันไปในกลุ่มนายทหารระดับสูงอย่างรวดเร็ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในบ้านกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีที่ตามมาสมทบด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "อีสะใภ้ตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารอร่อยอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นถึงได้ลอยไปรบกวนชาวบ้านเขา เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" รินรดาสบตากับหินผาสามีหนุ่ม มุมปากของเธอหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบและทรงพลังจนหินผาต้องเผลอยิ้มตาม การเปิดศึกฟาดฟันขั้นแตกหัก... เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้ สามีทหารหนุ่มดึงภรรยาเข้ามาโอบไหล่ไว้หลวมๆ เป็นเชิงสนับสนุนอย่างเต็มที่ ขณะที่รินรดาก้าวเดินไปปลดกลอนประตูช้าๆ เพื่อต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญที่กำลังเดินมาติดกับดักที่เธอวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... เมื่อประตูบ้านถูกเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังแม่สามี กลับไม่ใช่คนในตระกูลที่เธอคาดคิด หากแต่เป็นร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารราบพิเศษผู้กุมอำนาจสูงสุดของค่าย พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ทำให้รอดพ้นจากการถูกตรวจสอบ และคำสั่งโยกย้ายด่วนที่ทุกคนในที่นั้นคาดไม่ถึง! (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ