หินผาได้รับบาดเจ็บ

นิ้วเรียวยาวของรินรดากำหน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีแดงฉานในความมืดมิดของมิติลับแน่นจนข้อปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบร้านชำข้ามภพดังระรัวในโสตประสาท *“เตือนภัย! ตรวจพบความพยายามเจาะทะลุมิติจากผู้ใช้รหัสลับนิรนาม สินค้าชิ้นเอกล็อตแรก ‘ยาบำรุงกำลังโสมสกัดพิเศษ’ กำลังถูกดึงดูดออกนอกพิกัด!”* ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ มิติแห่งนี้คือฐานที่มั่นและหยาดเหงื่อทั้งหมดที่นางใช้แลกเปลี่ยนเพื่อความอยู่รอดในยุคที่เต็มไปด้วยการกดขี่ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาฉวยโอกาสปล้นชิงไปได้ง่ายๆ ทว่า ก่อนที่นางจะได้กดคำสั่งล็อกระบบป้องกันขั้นสูงสุด เสียงคำรามต่ำอย่างเจ็บปวดจากร่างสูงใหญ่ที่นอนทรุดอยู่บนพื้นห้องนอนก็ดึงสติของนางให้กลับมาสู่โลกความจริง "อึก... ริน..." รินรดารีบปิดหน้าจอมิติลงทันที นางพุ่งตัวเข้าไปหาพันจ่าเอกหินผาสามีหนุ่มผู้แข็งแกร่งดั่งหินผา แต่ในยามนี้ ร่างกายที่เคยกำยำและเปี่ยมด้วยมัดกล้ามกลับชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบป่าและกลิ่นดินชื้นแฉะ เสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มขาดวิ่นบริเวณหัวไหล่ลามไปถึงชายโครง เผยให้เห็นแผลฉีกขาดลึกน่ากลัวที่เกิดจากคมเขี้ยวของสัตว์ป่าขนาดใหญ่ "พี่หินผา! ตั้งสติไว้ค่ะ... เอ่อ ตั้งสติไว้ครับ!" รินรดาเผลอหลุดคำคุ้นชินแต่รีบแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว มือบางสั่นเทราระริกด้วยความตกใจ แต่ในฐานะแพทย์มืออาชีพ สัญชาตญาณการช่วยชีวิตถูกเปิดใช้งานทันที หินผากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่ดวงตาคมกริบยังคงพยายามลืมขึ้นมองภรรยาด้วยความห่วงใย มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเขาหมดสติไป นางจะหายลับไปจากสายตา "ป... ในป่าลึก... พรานเฒ่าบอกว่ามีร่องรอย... ของหมูป่าคลั่ง... ฉันพลาดท่า..." เสียงทุ้มแหบพร่าและขาดห้วง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวและติดขัด อาการแบบนี้บ่งบอกถึงภาวะช็อกจากการเสียเลือดมากและความดันโลหิตตกอย่างเฉียบพลัน รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นางดึงพลังแห่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญกลับคืนมา ดวงตากวาดมองบาดแผลอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงเข้มยังคงไหลทะลักออกมาไม่หยุด แสดงว่าเส้นเลือดใหญ่บริเวณหัวไหล่อาจได้รับความเสียหาย หากปล่อยไว้ไม่เกินสิบนาที สามีผู้ซื่อบ้าบิ่นคนนี้คงไม่รอดแน่ "พี่หินผา ฟังฉันดีๆ นะครับ บาดแผลนี้ลึกมาก เส้นเลือดฉีกขาด เราต้องผ่าตัดฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!" รินรดาตัดสินใจเด็ดขาด นางสะบัดมือเรียกเครื่องมือแพทย์สเตนเลสสตีลปลอดเชื้อและชุดเย็บแผลชั้นดีออกจากมิติลับทันที โดยอาศัยความมืดและมุมอับของห้องบังสายตา หินผาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนมึนงง เมื่อจู่ๆ มีอุปกรณ์แปลกประหลาดปรากฏขึ้นในมือของภรรยา แต่ความเจ็บปวดทรมานและพิษไข้ทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเอ่ยปากถาม "อ๊ะ... อดทนหน่อยนะครับพี่ มันจะเจ็บมาก" รินรดาเทแอลกอฮอล์ล้างแผลลงบนบาดแผลฉีกขาดโดยไม่ลังเล เสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดหลุดจากลำคอของชายหนุ่มร่างยักษ์ เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มือที่เคยจับข้อมือนางเปลี่ยนเป็นกำผ้าปูที่นอนจนแทบขาดวิทยร่น แต่รินรดากลับไม่มีเวลาลังเลใจ นางฉีดยาชาเฉพาะที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กขึ้นมาจรดลงบนเนื้อเยื่อที่ฉีกขาดเพื่อค้นหาจุดที่เลือดออก ในสถานการณ์ที่บีบคั้นและไม่มีไฟฟ้า มีเพียงแสงตะเกียงสลัวๆ และเหงื่อที่ไหลท่วมใบหน้าเนียน รินรดามีสมาธิแน่วแน่ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง สัญชาตญาณแพทย์หญิงยุคปัจจุบันผสานเข้ากับความเด็ดเดี่ยวในยุคเก่า นางใช้คีมหนีบจับเส้นเลือดที่กำลังพอดเลือดไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะลงมือเย็บซ่อมแซมผนังหลอดเลือดอย่างรวดเร็วและประณีต ฝีเข็มแต่ละเข็มมั่น เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับชั่วนิรันดร์ เสียงหอบหายใจของหินผาเริ่มสม่ำเสมอขึ้น อาการเกร็งตามตัวผ่อนคลายลง ร่างกายที่เย็นเฉียบเริ่มมีอุณหภูมิอุ่นขึ้นตามลำดับ หลังจากเย็บปิดบาดแผลภายนอกด้วยความเรียบร้อย รินรดาก็ปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยความโล่งอก นางหยิบ "ยาบำรุงกำลังโสมสกัดพิเศษ" ชิ้นเอกที่เกือบถูกขโมยไปจากมิติลับเมื่อครู่ ออกมาบดผสมน้ำอุ่นแล้วป้อนให้ชายหนุ่มดื่มอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบของหินผาค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดบรรเทาลงเหลือเพียงความระบม เขามองใบหน้าของภรรยาที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบเลือดและหยาดเหงื่อ แววตาของนายทหารผู้ดุดิบอ่อนโยนลงจนแทบละลาย เขารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนเบาๆ "ริน... เธอ... ทำไมถึง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนซาบซึ้งใจ "พักผ่อนก่อนเถอะครับ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" รินรดากล่าวเสียงนุ่ม นางกุมมือหยาบกร้านนั้นไว้แนบแก้ม รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ทว่า ความสงบสุขในยามวิกาลยังไม่ทันได้ทอดยาว ความเงียบสงบยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักอึ้งจำนวนมากที่กำลังมุ่งตรงมายังบ้านไม้หลังน้อยของพวกเขา พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมครามด้วยความรุนแรง "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! รินรดา! นังสะบัดสำส่อน ผัวแกใกล้ตายห่าแล้วไม่ใช่เรอะ ออกมาให้พวกฉันตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่สามีตัวแสบดังทะลุผนังเข้ามา ตามด้วยเสียงตะโกนขู่กรรโชกของบรรดาญาติฝ่ายสามีที่หวังฮุบสมบัติ รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาคมกริบ นางเหลือบมองสามีที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วง นางจึงกดไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "นอนพักผ่อนให้สบายเถอะครับพี่... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้จัดการเอง" หินผามองแผ่นหลังบอบบางที่เดินตรงไปที่ประตูบ้าน ในวินาทีนั้น เขาสัมผัสได้ถึงรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวภรรยา ราวกับนางไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ขณะที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปปลดกลอนประตู หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระลอกใหม่ที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ *[แจ้งเตือนวิกฤตขั้นสูงสุด: ผู้ใช้รหัสลับนิรนามสามารถเจาะทะลุกำแพงมิติสำเร็จ และกำลังดาวน์โหลดข้อมูลความลับทั้งหมด... และบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูในขณะนี้ ไม่ใช่แม่สามีตัวจริง แต่เป็น...]* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" เสมอมานะครับ