ความรักที่เริ่มก่อตัว

"ถอยออกไป..." เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของรินรดาไม่ได้สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ผู้บุกรุกคาดคิด แต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของแพทย์สนามที่ผ่านเคสวิกฤตมาโชกโชน ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังร่างเงาตะคุ่มที่ยืนบดบังกรอบประตูห้องนอน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าของระบบร้านชำข้ามภพยังคงกะพริบเตือนสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ตี๊ด ๆ ๆ* ถี่รัวในโสตประสาท ย้ำเตือนว่าความลับสูงสุดของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มือเรียวเตรียมจะควักขวดยาสลบความเข้มข้นสูงออกจากช่องเก็บของในมิติ กลิ่นอายคุ้นเคยที่โชยมากับสายลมยามวิกาลก็ทำให้ร่างบางชะงักกึก กลิ่นฝนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายควันปืนและเหงื่อไคลจากการเดินทางไกล... กลิ่นกายของพันจ่าเอกหินผา สามีหนุ่มผู้ควรจะลาดตระเวนอยู่ชายแดน! ร่างเงาในความมืดก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นโครงหน้าคมเข้มและดวงตาที่ลึกล้ำกว่าทุกวัน หินผาไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเครื่องแบบที่เปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำค้าง ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าภรรยา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอระบบประหลาดที่ยังคงลอยเคว้งกลางอากาศแม้แต่น้อย มันทอดมองมาที่รินรดาด้วยความรู้สึกอัดอั้นบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่ขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องหน่วยสืบราชการลับ... แต่ถ้าพี่บอกน้องริน พวกมันจะเอาชีวิตคนที่พี่รัก" รินรดาลดมือลงช้าๆ หน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลงเมื่อระบบตรวจจับได้ว่าภัยคุกคามภายนอกถูกระงับด้วย 'บุคคลในข้อยกเว้นระดับสูงสุด' "คุณหมายความว่ายังไงคะ... หมายถึง... คุณไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา?" รินรดากลั้นหายใจถาม น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนคลื่นความตกใจไว้ใต้ความนิ่งงัน หินผายิ้มขื่น เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากภาระหน้าที่ที่แบกรับ "น้องรินคิดว่าสามีชาวสวนชาวไร่คนนี้ หาเงินซื้อยาสมุนไพรหายากมารักษาแม่ และเนรมิตบ้านหลังนี้ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือพวกตระกูลจอมปลอมนั่นได้อย่างไรเล่า หากไม่มีเส้นสายและอำนาจมืดในมือพอสมควร" เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะแตะปลายนิ้วของภรรยา แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่ามือที่เปื้อนเลือดคู่นี้จะแปดเปื้อนความบริสุทธิ์ของนาง รินรดากลับเป็นฝ่ายคว้ามือหยาบกร้านนั้นมากุมไว้เอง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยที่เธอโหยหามานานโดยไม่รู้ตัว "แล้วคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเมื่อครู่... คือใคร?" เธอถามต่อ เข้าประเด็นสำคัญที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ "สายลับสองหน้าที่ส่งมาจากเมืองหลวง มันปลอมตัวเป็นแม่เพื่อเข้ามาขโมยสมุดบัญชีการค้าของน้องริน" แววตาของหินผาเปลี่ยนเป็นดุดิบราวดุจพญาเสือโคร่ง "แต่มันไม่รอดไปถึงพรุ่งนี้เช้าหรอก... พี่จัดการเรียบร้อยแล้ว" คำว่า 'จัดการเรียบร้อยแล้ว' ของนายทหารหน่วยรบพิเศษ ทำให้รินรดารู้สึกหนสันหลังวาบ แม้เธอจะผ่านการฆ่าเชื้อ ตัดเฉือนเนื้อร้ายในห้องผ่าตัดมานับไม่ถ้วน แต่โลกใบนี้—โลกยุคเก่าที่เต็มไปด้วยการหักหลังและการเมืองภายในครอบครัว—มันโหดร้ายกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่า รินรดาดึงตัวสามีให้นั่งลงบนขอบเตียงด้วยกัน ความเงียบงันปกคลุมห้องนอนชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระมงอยู่ภายนอก นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก "เรามาตกลงกันเถอะค่ะ... คุณหินผา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงใจ "ในเมื่อเราต่างก็มีความลับ... มีกำแพงที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง... ถ้างั้น ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เลิกโกหกกัน เลิกแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวได้ไหมคะ?" หินผานิ่งอึ้ง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนถูกชะล้างด้วยประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ ผู้หญิงตรงหน้าไม่เพียงแต่ไม่หวาดกลัวเขา แต่เธอยังยื่นมือเข้ามาโอบกอดส่วนที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเขาเอาไว้ ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบล้อมราวกับจะหลอมรวมเธอเข้าไปในกระดูกสันหลัง ใบหน้าคมซบลงกับลาดไหล่มน สูตรดมกลิ่นกายหอมละมุนของสมุนไพรและสบู่ที่เธอทำเอง "ตกลงครับ... น้องริน" เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ข้างใบหู "พี่สัญญา... นับจากนี้ ไม่มีความลับระหว่างเราอีกแล้ว" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความอบอุ่นลึกซึ้ง กลิ่นอายของความไว้วางใจอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ รินรดายกมือขึ้นโอบรอบเอวสอบของสามี ตบเบาๆ ที่แผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบประโลมความเหนื่อยล้าที่เขาแบกรับมาเนิ่นนาน ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบที่กำลังก่อตัวเป็นความรักอันลึกซึ้งนั้นเอง... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจนแจ่มแจ้งในยามวิกาล ร่างทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว หินผาชักปืนพกออกจากซองใต้ร่มผ้าอย่างไร้เสียง ดวงตาดุดิบหันขวับไปจ้องประตูห้องนอนเขม็ง รินรดากลั้นหายใจ เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมของระบบร้านชำเด้งขึ้นมากลางอากาศอีกครั้ง พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏข้อความสั้นๆ แต่น่าขนลุก: *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอม... และผู้ที่เคาะประตูในขณะนี้ คือคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน]* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ครับ