แม่สามีบุกทำลายข้าวของ

เสียงเศษกระเบื้องเคลือบราคาแพงแตกกระจายดังเพล้ง! กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้ตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษที่รินรดาเพิ่งเคี่ยวเคียงหม้อด้วยความพิถีพิถันเมื่อครู่ กลับถูกสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นห้องครัวจนเละเทะ อาหารมื้อแรกที่ตั้งใจจะใช้เยียวยาร่างกายที่อ่อนล้าหลังผ่านศึกหนัก กลับกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้กับความบ้าคลั่งของผู้มาเยือน "นังตัวดี! แกคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ!" เสียงแหลมสูงที่แผดก้องจนแก้วหูแทบแตกดังขึ้น พร้อมกับร่างท้วมใหญ่ของ 'แม่สามี' ที่ก้าวเข้ามาในบ้านพักราชการด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือข้างหนึ่งยังคงถือท่อนไม้ฟืนที่คว้ามาจากนอกชาน หอบหายใจสะท้านจนหน้าอกกระเพื่อม รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้ แววตาคู่คมกริบไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เมื่อสายตาเบนไปมองร่างเงาที่ยืนอยู่ด้านหลังแม่สามี—บุคคลที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในสุสานเมื่อสามปีก่อนตามบันทึกทางราชการ แต่กลับยืนส่งยิ้มเยาะเย้ยอยู่ที่กรอบประตู "ตกใจมากสินะ... สะใภ้รอง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอยแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้าซีกซ้ายกระตุกยิกตามแรงขยับของมุมปาก "คิดไม่ถึงล่ะสิว่าพี่ชายคนโตของสามีเธอจะยังมีชีวิตอยู่" หมอภัทรในร่างของรินรดากวาดสายตามองคนทั้งสองอย่างพิจารณา ภายในใจไม่ได้ตื่นตระหนกอย่างที่ศัตรูคาดหวัง ระบบร้านชำข้ามภพในห้วงจิตกำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏข้อมูลหลักฐานการทุจริตและการปลอมแปลงเอกสารราชการเมื่อสามปีก่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การบุกรุกธรรมดา แต่เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของสุนัขจนตรอกที่รู้ตัวว่ากำลังจะจนมุม "มีชีวิตอยู่... หรือซ่อนหัวเหมือนสุนัขจรจัดมาสามปีกันแน่ครับ พี่ใหญ่เฉิน" รินรดาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "การที่พี่กลับมาเหยียบที่นี่ พร้อมกับให้คุณแม่มาอาละวาดทำลายทรัพย์สินในยามที่สามีของดิฉันไม่อยู่... ช่างเป็นความกล้าหาญที่น่าชื่นชมจริงๆ" "ปากดีนักนะนังนี่!" แม่สามีหวีดร้องด้วยความเดือดดาล ท่อนไม้ในมือเงื้อมขึ้นสูงหมายจะฟาดลงมากลางศีรษะ "กล้าดียังไงถึงไปแจ้งความระงับบัญชีเงินบำนาญของครอบครัวเรา! แกทำให้พวกฉันไม่มีเงินกินข้าว แกมันตัวกาลกิณี นังอกตัญญู!" รินรดาไม่ขยับเขยื้อน เธอยังคงยืนสงบนิ่ง ปล่อยให้ความโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายพ่นออกมาเป็นคำด่าทอไร้ค่า ในยุคสมัยที่กฎหมายเริ่มเข้ามามีบทบาท การใช้กำลังรังแกผู้อื่นในที่สาธารณะและเคหสถาน ย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสมอ "เงินบำนาญนั่น เป็นเงินที่ทางราชการมอบให้ผู้สมควรได้รับ ไม่ใช่เงินกงสีที่พวกท่านจะสูบฉีดไปเล่นการพนันหรือเอาไปปรนเปรอคนที่ตายไปแล้วบนกระดาษหรอกนะครับ" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มไหวระริกของพี่ใหญ่เฉิน "การปลอมแปลงใบมรณบัตรเพื่อฮุบเงินชดเชย... โทษจำคุกสถานเบาคือสิบปี พี่ใหญ่เฉินคิดว่าสังขารตัวเองตอนนี้ จะทนอยู่ในคุกมืดได้สักกี่ปีกันเชียว?" สีหน้าของชายผู้ตายไปแล้วเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินคำว่า 'คุก' "แก... แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นเข้าใจ" พี่ใหญ่เฉินเสียงสั่นพร่า "ไม่เข้าใจไม่เป็นไรครับ เพราะอีกเดี๋ยวคนที่เข้าใจจะไม่ได้มีแค่พวกเรา" รินรดาชูนาฬิกาข้อมือขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ก่อนที่พวกท่านจะเข้ามาทำลายข้าวของ ผมได้กดปุ่มส่งสัญญาณฉุกเฉินและบันทึกภาพทั้งหมดส่งตรงไปยังกองสารวัตรทหารและสถานีตำรวจท้อง และถ้าผมคำนวณไม่ผิด... อีกสามนาที เสียงไซเรนรถตำรวจก็น่าจะดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านพอดีครับ" สิ้นคำพูดของรินรดา เสียงเครื่องยนต์รถกระบะทหารคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงฝ่าเท้านับสิบที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวบ้านอย่างเป็นระเบียบ แรงกดดันจากเครื่องแบบและอำนาจรัฐแผ่ซ่านเข้ามาจนแม่สามีทรุดฮวบนั่งลงกับพื้นด้วยความหมดแรง ท่อนไม้ในมือหลุดร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น พันจ่าเอกหินผา สามีหนุ่มผู้เพิ่งกลับจากการลาดตระเวน ก้าวเข้ามาในครัวด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุจพญาอินทรีวาวโรจน์เมื่อเห็นสภาพข้าวของกระจัดกระจายและภรรยายืนอยู่ท่ามกลางความเสียหาย เขารemove ปืนพกออกจากซองข้างเอวด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าไปดึงร่างบางของรินรดามาโอบกอดไว้แนบอกด้วยความห่วงใย "ริน... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธจัดที่พุ่งพล่าน "ผมไม่เป็นไรครับพี่หิน" รินรดากระซิบตอบเบาๆ แนบใบหน้าลงกับอกแกร่งที่อบอุ่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่คนพวกนี้... คงต้องรบกวนพี่ช่วยเป็นพยานในการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายและข้อหาบุกรุกยามวิกาลให้หน่อยนะครับ" หินผาก้มมองภรรยาด้วยความรักและทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของเธอ เขากดจูบลงบนขมับบางเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ชายแท้ๆ ที่แสร้งตายและแม่บังเกิดเกล้าด้วยแววตาเย็นชาไร้ความปรานี "ในเมื่ออยากได้เรื่องนัก... ผมก็จะจัดให้พวกท่านอย่างสาสม" หินผากล่าวเสียงก้องกังวาน ทว่า ในจังหวะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังจะก้าวเข้ามาใส่กุญแจมือพี่ใหญ่เฉินนั้นเอง จู่ๆ เสียงวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของหินผาก็ส่งเสียงซ่าประหลาด ดังแทรกขึ้นมาด้วยคลื่นความถี่ที่คุ้นเคย—เสียงเพลงกล่อมเด็กโบราณที่รินรดาเคยได้ยินจากมิติร้านชำเมื่อคืนก่อน ดังวนซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับข้อความใหม่บนหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา: *[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ผู้สั่งการที่แท้จริงไม่ได้มีแค่ครอบครัวเฉิน... และพัสดุชิ้นต่อไปจากมิติข้ามภพ กำลังจะถูกจัดส่งมาถึงในอีก 10... 9... 8...]* รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า เกมการแก้แค้นครั้งนี้ไม่ได้จบลงแค่การจับกุมคนในครอบครัว แต่เบื้องหลังยังมีเงาปริศนาตัวใหญ่กว่าที่กำลังชักใยอยู่! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอดนะครับ