ความร่วมมือครั้งใหม่

"ถ้าพวกมันยังกล้าส่งส่วยค่าน้ำชามาขูดรีดชาวบ้านในตลาดอีกแม้แต่สตางค์แดงเดียว ทางเลือกเดียวที่พวกมันจะมี คือการเลือกโลงศพไม้สักทองหรือโลงไม้ฉำฉา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของพันจ่าเอกหินผาดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องครัวหลังบ้าน แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุสะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบ ดวงตาคู่นั้นดุดันและจริงจังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด รินรดาที่กำลังงละมุนมืออยู่กับการเคี่ยว "น้ำพริกเผากุ้งแห้งสูตรโบราณ" ในกระทะทองเหลืองชะงักมือไปชั่วขณะ กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแห้งคั่ว กุ้งแห้งเนื้อแน่น และหอมแดงเจียวจนเป็นสีเหลืองทองโชยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ปลุกความหิวและกระตุ้นประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว แต่ความตึงเครียดจากสถานการณ์ภายนอกกลับทำให้บรรยากาศในบ้านไม่อาจมองข้ามได้เลย เธอยกทัพพีไม้ขึ้น วางลงบนขอบกระทะอย่างเบามือ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีรูปร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูอยู่ รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความรู้ทันและประกายตาแห่งความท้าทาย "คุณพูดง่ายนะคะ แต่พวกอิทธิพลเถื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้มีแค่ลูกสมุนปลายแถวที่ถือไม้ถือกระบองเดินเกะกะตามตลาดสดหรอกนะ พวกมันมีเส้นสายโยงใยไปถึงนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในอำเภอ และพ่อค้าคนกลางที่คุมท่าเรือขนส่งสินค้าทั้งหมดในจังหวัด ถ้าเราจะถอนรากถอนโคนพวกมัน การใช้กำลังทหารพังประตูเข้าไปดะมีแต่จะทำให้เราตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและผิดกฎหมายเสียเอง" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เธอเดินเข้าไปใกล้สามี กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศติดตัวเธอจางๆ ทำให้หินผาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว หินผายืดตัวตรงขึ้น ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือบางของภรรยาเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเธออย่างปลอบประโลม แม้ภายนอกเขาจะเป็นนายทหารสายดุ ดิบ และปากร้ายกับคนนอก แต่กับภรรยาคนนี้... หัวใจของเขายอมจำนนให้ตั้งแต่เห็นเธอกล้าถือไม้กวาดไล่ตะردแม่สามีจอมเคี่ยวออกจากบ้านในวันแรกแล้ว "ผมรู้ว่าพวกมันมีใครหนุนหลังอยู่บ้างริน..." หินผาเอ่ยเสียงนุ่มลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดกับเธอสองต่อสอง "แต่คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาลูบคม ยิ่งพวกมันกล้าส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวร้านชำของคุณ และทำท่าทางคุกคามชาวบ้านที่มาซื้อของ... ผมไม่อาจทนอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไปแล้ว การกวาดล้างครั้งนี้ผมไม่ได้ทำในนามกองทัพ แต่ผมทำในฐานะสามีที่ต้องปกป้องครอบครัวและร้านค้าของคุณ" รินรดาสบตากับเขา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนความห่วงใยและความเด็ดเดี่ยวที่หลอมรวมกันอย่างลงตัว ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ สามีดิบเถื่อนคนนี้ ต่อให้คนทั้งอำเภอหวาดกลัวเขาแค่ไหน แต่กับเธอ... เขากลับมอบความอ่อนโยนทั้งหมดที่มีให้ "ถ้าคุณอยากร่วมมือกับฉันจริงๆ..." รินรดาขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่กำลังวางแผนซุกซน "เราจะไม่ใช้กำลังหักหาญ แต่เราจะใช้ 'กลยุทธ์ทางเศรษฐกิจ' และ 'หลักฐานมัดตัว' ที่พวกมันไม่มีวันดิ้นหลุด" หินผาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ "กลยุทธ์ทางเศรษฐกิจ? หมายความว่าอย่างไร?" รินรดาหันกลับไปปิดเตาไฟ ปล่อยให้ความร้อนระอุค่อยๆ มอดลง ก่อนจะคว้าผ้ากันเปื้อนมาเช็ดมือให้สะอาด แล้วผายมือเชิญสามีให้มานั่งที่โต๊ะไม้กลางห้อง ซึ่งบนโต๊ะนั้นมีสมุดบัญชีเล่มหนาและแผนที่ยุทธศาสตร์การค้าของอำเภอวางกางอยู่พร้อมสรรพ—ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ถูกหยิบออกมาจาก "มิติร้านชำข้ามภพ" ของเธอนั่นเอง "คืนนี้ สต็อกสินค้าล็อตใหม่จากโลกยุคปัจจุบันจะเดินทางมาถึงผ่านระบบร้านชำ..." รินรดาเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังและเป็นงานเป็นการ "สินค้าพวกนี้ไม่ใช่แค่แป้ง ข้าวสาร หรือน้ำตาลธรรมดา แต่เป็น 'อุปกรณ์บันทึกภาพและเสียงขนาดจิ๋ว' ที่ฉันแลกเปลี่ยนมาจากพ่อค้าเร่ในมิติพิเศษ รวมถึงเอกสารบัญชีลับที่สายลับของฉันในตลาดรวบรวมมาได้ตลอดสามเดือนเต็ม" หินผาก้มมองเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบกวาดสายตาอ่านตัวเลขและชื่อบุคคลที่ปรากฏบนกระดาษอย่างรวดเร็ว สมองระดับนายร้อยตรีที่ผ่านการวางแผนยุทธวิธีมานับครั้งไม่ถ้วนประมวลผลสถานการณ์ในพริบตา เส้นทางการเงิน การรับสินบน และรายชื่อผู้มีอิทธิพลถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกันจนเห็นภาพรวมทั้งหมดอย่างชัดเจน "พวกมันใช้ชื่อบริษัทบังหน้าในการฟอกเงินที่รีดไถมาจากพ่อค้าแม่ค้า" หินผากล่าวเสียงลอดไรฟันด้วยความขัดแย้งในใจ "และเงินส่วนหนึ่งถูกส่งต่อไปยังผู้กำกับการสถานีตำรวจอำเภอ... ริน แผนนี้อันตรายมาก ถ้าพวกมันรู้ตัวก่อนที่เราจะรวบรวมหลักฐานเสร็จครบถ้วน คุณอาจตกเป็นเป้าหมาย" รินรดายื่นมือไปวางทับมือหนาที่กำหมัดแน่นบนโต๊ะสัมผัสอันอบอุ่นส่งผ่านไปยังอีกฝ่าย ทำให้ความโกรธเกรี้ยวในใจของหินผาค่อยๆ สงบลง "เพราะฉะนั้น เราจึงต้องแบ่งหน้าที่กันทำอย่างชัดเจนคุณสามี..." รินรดายิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ "หน้าที่ของคุณคือการนำกำลังทหารหน่วยรบพิเศษที่ไว้ใจได้ เข้าควบคุมจุดยุทธศาสตร์สำคัญทั้งสี่มุมเมือง ปิดล้อมเส้นทางหลบหนีของพวกมันทั้งหมดในคืนนี้ ห้ามให้ใครเข้าออกโดยเด็ดขาด ส่วนฉัน..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหยิบขวดโหลแก้วบรรจุน้ำพริกเผากุ้งแห้งสูตรเด็ดที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ขึ้นมาเปิดฝา กลิ่นหอมยั่วยวนใจกระจายฟุ้งไปทั่วห้องจนหินผาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ส่วนฉัน จะนำน้ำพริกเผารสเลิศนี้ พร้อมกับ 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ไปเยี่ยมท่านกำนันผู้ทรงอิทธิพลถึงบ้านในยามวิกาล... เพื่อไปเจรจาธุรกิจครั้งสุดท้าย ที่พวกมันไม่มีทางปฏิเสธได้" หินผามองหน้าภรรยาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความทึ่ง ความเป็นห่วง และความหลงใหลในความกล้าหาญของหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด แต่ยังมีหัวใจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าทหารหาญบางคนเสียอีก "ไม่ได้..." หินผาส่ายหัวทันที น้ำเสียงเด็ดขาดไม่อนุญาตให้โต้แย้ง "ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณเดินเข้าไปในรังเสือคนเดียวเด็ดขาด ถ้าคุณจะไป ผมจะตามประกบคุณทุกฝีก้าว ไม่ว่าท่านกำนันหน้าเลือดนั่นจะมีลูกน้องกี่คน ผมจะทำให้พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคุณ" รินรดายิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู เธอรู้ว่าสามีคนนี้ต่อให้ปากแข็งแค่ไหน แต่เรื่องความปลอดภัยของเธอย่อมมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ "ก็ได้ค่ะ... ตามใจคุณ" รินรดายอมพยักหน้ารับแต่โดยดี "แต่ก่อนที่เราจะออกไปปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลเถื่อนในคืนนี้ ฉันว่าเรามาเติมพลังกันเสียหน่อยดีกว่า" เธอตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจนเม็ดเรียงตัวสวยขึ้นมาสองจาน ตักน้ำพริกเผากุ้งแห้งเนื้อเน้นๆ สีแดงเข้มข้นราดลงบนข้าวสวยควันฉุย ตามด้วยไข่เจียวฟูหนานุ่มที่ทอดจนกรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมของกุ้งแห้งและพริกคั่วตีขึ้นจมูกจนหินผาท้องร้องโครกครากออกมาอย่างอดไม่ได้ "นี่คือเมนู 'ข้าวขยำน้ำพริกเผากุ้งสูตรพิเศษ' ที่ฉันทำเพื่อเติมเสบียงก่อนออกศึกโดยเฉพาะ..." รินรดายื่นจานข้าวให้สามี พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ทำเอาหัวใจนายทหารแกร่งเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หินผารับจานข้าวมาด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวเบาๆ จนเธอนั่งลงบนตักของเขาอย่างแนบชิด "กินข้าวฝีมือเมียให้อิ่มท้องก่อน..." หินผากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนรินรดาขนลุกซู่ "แล้วคืนนี้... เราค่อยไปชำระล้างพวกสวะให้หมดไปจากเมืองนี้ด้วยกัน" ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ บรรยากาศความอบอุ่นในครอบครัวผสานเข้ากับความเด็ดเดี่ยวในการล้างแค้นอย่างไร้รอยต่อ ทว่า... ในวินาทีที่หินผากำลังจะตักคำแรกเข้าปาก เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ เสียงเคาะที่หนักหน่วงและผิดจังหวะเวลานี้ทำให้ทั้งคู่ชะงักค้างทันที หินผาวางจานข้าวลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว มือขวาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั่นที่เหน็บไว้ที่เอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างเงียบเชียบ รินรดาลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปในความมืดสลัว เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูล้มฟุบลงกระแทกพื้นเสียงดัง "ตุ้บ!" พร้อมกับคราบเลือดสีแดงฉานที่ไหลนองทะลุรอยแตกของประตูไม้เข้ามาในบ้าน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมของน้ำพริกเผากุ้งแห้งอย่างน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอด หวังว่าบทนี้จะสร้างความสะใจและประทับใจให้ทุกท่านนะครับ