ชีวิตคู่ที่แสนหวาน

"ถ้าคุณพี่ทำหน้าดุใส่กาต้มน้ำอีกนิดเดียว มันคงยอมเดือดด้วยความหวกลัวไปแล้วกระมังครับ" เสียงหวานใสเอ่ยแซوขึ้น พร้อมกับเรียวแขนเนียนนุ่มที่สอดโอบรอบเอวสอบของนายทหารหนุ่มจากด้านหลัง รินรดาแย้มยิ้มบางๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งที่สะดุ้งเกร็งขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนระแวดระวังภัย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะผ่อนคลายลงเมื่อรู้ว่าเป็นภรรยาตัวน้อยของตน พันจ่าเอกหินผาวางฟืนชิ้นสุดท้ายลงในเตาถ่านดินเผาอย่างเบามือ แล้วหันกลับมาคว้าเอาร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ไอร้อนจากกายหนุ่มผสมผสานกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงในยามค่ำคืนของปลายฤดูหนาว ทำให้รินรดาต้องซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้าง สูดกลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นควันไฟที่สะท้อนถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมาทั้งวัน "พี่ไม่ได้ดุกาต้มน้ำ... พี่แค่กำลังคิดว่า ทำไมอากาศมันถึงได้หนาวนัก จนทำให้ภรรยาตัวดีของพี่ต้องแอบย่องมาออดอ้อมแบบนี้" หินผาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความเสน่หา ดวงตาคมกริบที่เคยใช้ตบะขู่ขวัญทหารในค่าย กลับทอประกายอ่อนโยนยวดยัดยามมองสบตาภรรยา ค่ำคืนนี้ บ้านไม้หลังน้อยของพวกเขาสงบเงียบเป็นพิเศษ หลุมพรางและแผนการร้ายของบรรดาญาติจอมปลอมในตระกูลสามีที่เคยเข้ามาสร้างความปั่นป่วน ถูกสกัดกั้นและตอกกลับด้วยมันสมองและกลยุทธ์อันเหนือชั้นของรินรดาจนพวกมันแทบไม่มี เหลือเรี่ยวแรงจะมาหาเรื่องอีกในเร็วๆ นี้ การล้างแค้นและทวงคืนความยุติธรรมดำเนินไปอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ราวกับการรักษาอาการป่วยเรื้อรังที่ต้องใช้ทั้งยาขมและการเยียวยาอย่างถูกจุด บนเตาถ่าน กาน้ำทองเหลืองใบน้อยเริ่มส่งเสียงฮัมเบาๆ น้ำด้านในเดือดพล่านจนไอน้ำพวยพุ่ง รินรดาผละออกจากอ้อมแขนอุ่นชั่วครู่ เพื่อหยิบเอาใบชาสมุนไพรจีนเกรดพรีเมียมที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติร้านชำข้ามภพ ลงไปในกาน้ำ กลิ่นหอมละมุนของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับความชุ่มคอของชาอูหลงชั้นดีลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวทันทีที่สัมผัสกับน้ำร้อนจัด กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่เพียงแค่ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บ แต่ยังช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในเส้นประสาทและกล้ามเนื้อได้อย่างชะงักงันสมกับที่เป็นแพทย์แผนปัจจุบันที่เข้าใจเรื่องสรีรวิทยาอย่างถ่องแท้ "ชาล็อตนี้ หอมเป็นพิเศษนะครับคุณพี่" รินรดารินน้ำชาสีอำพันใสลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสองใบ ส่งถ้วยหนึ่งให้สามี ส่วนอีกถ้วยเธอกุมไว้ด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อรับไออุ่น หินผารับถ้วยชามา แต่สายตาไม่ได้มองที่เครื่องดื่มในมือ เขากลับจดจ้องมองริมฝีปากที่กำลังจิบชาอย่างเพลิดเพลินของภรรยา ความรู้สึกอิ่มเอมใจพรั่งพรูเข้ามาจนแน่นอก ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาด้วยสถานะที่ถูกบังคับ แต่กลับพลิกผันบ้านที่เคยแห้งแล้งให้กลายเป็นวิมาน และพลิกชะตาชีวิตของเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ "ดื่มช้าๆ ร้อน" หินผาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะยกถ้วยชาของตนขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว แล้ววางลงบนโต๊ะไม้ข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งก็ช้อนอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย จนเธอต้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กรีบคว้าไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึด "คุณพี่! ทำอะไรคะเนี่ย ชายังไม่ทันหมดแก้วเลยนะ" รินรดาเอ็ดเบาๆ แกVนวลเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แม้จะแต่งงานกันมาสักพักแล้ว แต่ความเร่าร้อนและสัญชาตญาณดิบเถื่อนแบบทหารหาญของสามีก็ยังทำให้เธอใจเต้นแรงได้ทุกครั้ง "ชาอุ่นๆ ในกา คงสู้ความอบอุ่นบนเตียงไม่ได้หรอกนะ... น้องรดา" หินผายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และดุดันแบบที่หาดูได้ยาก ทำให้ใบหน้าคมเข้มดูหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้ เขาก้าวเท้าฉับๆ พาภรรยาตัวน้อยเดินตรงไปยังห้องนอนที่ปูที่นอนหนานุ่มด้วยผ้าห่มนวมผืนใหม่อย่างดี ซึ่งเป็นอีกหนึ่งผลผลิตจากการค้าขายสินค้าผ่านมิติร้านชำที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด เงินทองที่ไหลมาเทมาจากการขายสินค้าอุปโภคบริโภคที่ขาดแคลนในยุคนี้ ทำให้พวกเขาสามารถยกระดับความเป็นอยู่ได้อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยความอบอุ่น สองร่างกำลังจะทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างกันท่ามกลางเสียงลมหนาวที่พัดผ่านหน้าต่างบ้าน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรง ทำลายความเงียบสงบในยามวิกาลลงอย่างไม่ไว้หน้า หินผาขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณทหารตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ใครกันที่กล้าบังอาจมาเคาะประตูบ้านของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ รินรดาลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความเขินอายเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งAสุขุม แววตาฉลาดเฉลียวไหววับขึ้นมาวบหนึ่ง เธอมองหน้าสามีแล้วเอ่ยเบาๆ "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' จะนำข่าวสารชิ้นใหญ่มาส่งให้เราถึงที่แล้วล่ะครับคุณพี่" หินผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทิ้งให้รินรดายืนมองตามด้วยรอยยิ้มลึกล้ำที่มุมปาก ทว่า เมื่อประตูไม้ถูกกระชากเปิดออก ภาพของคนที่ยืนหอบหายใจอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้รินรดาที่เดินตามออกมาถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะเอกสารในมือของคนผู้นั้น คือประกาศคำสั่งลับจากส่วนกลางที่ระบุชื่อของพันจ่าเอกหินผาให้ต้องเดินทางไปปฏิบัติภารกิจด่วน ณ แนวหน้าชายแดน... ภายในคืนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอด หวังว่าบทนี้จะสร้างความสะใจและความประทับใจให้ทุกท่านนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา