ความลับของหินผา

"คุณกำลังโกหกผม... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของพันจ่าเอกหินผาดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องเก็บของท้ายเรือน แสงตะเกียงเจ้าพายุสาดส่องกระทบใบหน้าคร่ำเคร่งและดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดและสับสน นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุและดิบเถื่อนในสายตาชาวบ้าน บัดนี้กลับยืนตัวสั่นเทาเล็กน้อย มือหนาที่ผ่านการจับปืนและถืออาวุธมาโชกโชน กำลังกำเอกสารแผ่นเก่าที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้กระดานแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว รินรดาชะงักมือที่กำลังจะหยิบขวดโหลวิตามินซีจากมิติร้านชำข้ามภพ เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก หินผาผู้เป็นสามี ไม่ใช่คนโง่ เขามีสัญชาตญาณของนายทหารหน่วยลาดตระเวนที่เฉียบคมยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อ การที่เขาบังเอิญพบ "สมุดบันทึก" เล่มนั้น ย่อมหมายความว่าความลับที่เธอดำรงอยู่ร่วมกับระบบร้านชำกำลังสั่นคลอน "คุณพูดเรื่องอะไรคะ... เอ๊ย หมายถึง คุณพูดเรื่องอะไรครับ" รินรดาเกือบหลุดคำพูดคุ้นชิน รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติและสุภาพตามวิสัยทัศน์ของเธอ พร้อมกับหันไปเผชิญหน้ากับสามีตรงๆ ดวงตากลมโตฉายแววแน่วแน่ ไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย หินผาก้าวเข้าไปใกล้ภรรยา กลิ่นอายความเป็นบุรุษและหยาดเหงื่อจากการฝึกซ้อมผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝนตก ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองหญิงสาวที่มักจะฉลาดล้ำและกุมความลับไว้มากมายเสมอ เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอดู มันคือคำสั่งลับจากส่วนกลางที่ระบุชื่อของเขาเอง... และชื่อของเธอ "ผมไม่ได้ถูกส่งมาแค่ดูแลความสงบเรียบร้อยในหมู่บ้านนี้ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาธรรมดา" หินผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกวาดมองภรรยาอย่างลึกล้ำ "ภารกิจที่แท้จริงของผม... คือการเฝ้าระวังบุคคลที่เชื่อมโยงกับ 'ประตูมิติ' และ 'กลุ่มคนที่มาจากอนาคต' และชื่อในแฟ้มลับนั้น... คือคุณ รินรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมอยู่ภายนอกหน้าต่าง รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มบางเบาก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแพทย์สาว เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ในเมื่อคุณรู้แล้ว ทำไมถึงยังไม่รายงานเบื้องบนล่ะคะ... เอ๊ย ทำไมถึงยังเก็บมันไว้ล่ะครับ?" รินรดาย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย เธอค่อยๆ เดินไปหยิบกาน้ำชาเซรามิกที่เธอนำออกมาจากมิติร้านชำ รินน้ำชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของดอกมะลิและใบชาจีนชั้นดีลงในจอก ยื่นส่งให้ชายหนุ่ม หินผารับจอกชามาถือไว้ แต่มืออีกข้างยังคงกำกระดาษแผ่นนั้นแน่น เขามองหน้าภรรยาด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันยุ่งเหยิง "เพราะผมรักคุณ... ริน" น้ำเสียงของนายทหารหนุ่มหนักแน่นและจริงใจจนน่าตกใจ "ตั้งแต่วันแรกที่ผมแต่งงานกับคุณ แม้ว่าชาวบ้านจะนินทาว่าคุณเป็นสะใภ้ตัวร้ายที่เห็นแก่ตัว หรือแม้กระทั่งตอนที่คุณเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นคนเก่งกาจ ทำอาหารอร่อย และมีข้าวของแปลกๆ มาขายจนพวกแม่สามีหน้าเลือดต้องหงายเงิบ... ผมก็สงสัยมาตลอด แต่หัวใจของผมมันเลือกคุณไปแล้ว" รินรดารู้สึกอุ่นวาบขึ้นในอก การใช้ชีวิตในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความยากลำบากและการจ้องจะเอาเปรียบของคนในตระกูลสามี ทำให้เธอต้องระมัดระวังตัวแจ แต่การได้ยินคำสารภาพจากชายหนุ่มผู้แข็งกระด้างแต่มั่นคงคนนี้ กลับทำให้กำแพงในใจของเธอลดลงครึ่งหนึ่งทันที "ถ้าอย่างนั้น คุณก็ควรจะรู้ว่า สิ่งที่ฉันทำ... ไม่เคยทำร้ายใคร" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอผสมผสานกับกลิ่นชาทำให้สติของหินผาเริ่มพร่าเลือน "ฉันใช้ระบบร้านชำเพื่อยกระดับความเป็นอยู่ของเรา ช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากจน และในขณะเดียวกัน... ก็สั่งสอนพวกที่ชอบรังแกเราให้สาสม" ภาพความสะใจเมื่อตอนที่เธอเอาคืนแม่สามีและบรรดาญาติจอมปลอมที่เคยมาไถเงินผุดขึ้นในหัว หินผาจำได้ดีว่าภรรยาของเขามีวิธีจัดการที่เฉียบขาดและเหนือชั้นแค่ไหน ไม่ใช้กำลัง แต่ใช้ปัญญาและสินค้าจากมิติที่คนยุคนี้ไม่มีวันจินตนาการถึง จนพวกนั้นต้องกราบกรานขอร้อง "แต่คนพวกนั้น... กำลังเริ่มสงสัยมากขึ้นทุกที" หินผาวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้ คว้ามือเรียวบางของภรรยามากุมไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความห่วงใยออกมาอย่างชัดเจน "โดยเฉพาะสารวัตรทหารชุดใหม่ที่เพิ่งย้ายมา พวกเขามีเครื่องมือตรวจจับความผิดปกติทางพลังงาน... ริน คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย" รินรดานัยน์ตาไหววับ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบอะไร กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของอาหารจานเด็ดที่เธอเพิ่งแอบปรุงทิ้งไว้ในหม้อตุ๋นยาจีนบนเตาหลังบ้านก็ลอยโชยเข้ามาเตะจมูก เป็น "ซี่โครงหมูตุ๋นโสมยาจีนสูตรโบราณ" ที่ใช้สมุนไพรหายากจากมิติร้านชำ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนเนื้อเปื่อยนุ่มละลายในปาก ส่งกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วทั้งเรือนไม้จนชวนให้น้ำลายสอ แม้แต่สถานการณ์ที่ตึงเครียดเมื่อครู่ก็ยังต้องสะดุดลงเพราะกลิ่นอาหารอันเย้ายวนนี้ หินผาสูดหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อตั้งสติ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับที่ทาบทับอยู่บนหน้าต่างกระดาษสาด้านนอกเรือน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ระเบียงบ้านอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างแข็งกร้าว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "พันจ่าเอกหินผา! ทางเราได้รับรายงานด่วนว่ามีบุคคลต้องสงสัยซุกซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนเข้มงวดดังทะลุกรอบประตูเข้ามา ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานชื่นกลายเป็นสงครามประสาทในเสี้ยววินาที หินผาขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาดิบเถื่อนฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขาดึงตัวรินรดามาหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบปืนพกสั้นประจำกายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว รินรดาแอบสอดมือเข้าไปในมิติร้านชำ นิ้วเรียวสัมผัสโดนด้ามปืนพ่นยาสลบแรงดันสูงและอุปกรณ์สื่อสารฉุกเฉิน มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร ประตูไม้หน้าเรือนก็ถูกถีบพังโครมด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างของนายทหารยศนายร้อยคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และแสงไฟฉายสaาดส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนอย่างจงใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอด หวังว่าบทนี้จะสร้างความสะใจและประทับใจให้ทุกท่านนะครับ