แผนกำจัดเสี้ยนหนาม

“บัญชีรายรับจ่ายของสหกรณ์หมู่บ้านสbฉบับจริงกับสำเนาที่พวกท่านส่งให้ทางการตรวจสอบ... ตัวเลขยอดเงินมันช่างสวนทางกันราวฟ้ากับเหวเลยนะครับ ผู้ใหญ่บ้านเฉิน” เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมของที่ว่าการอำเภอ ปลายเรียวลิ้นของเธอดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่าย ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าซีดเผือดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอกสารปึกหนาในมือของเธอไม่ใช่กระดาษธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกคัดลอกและตรวจสอบความถูกต้องผ่านระบบร้านชำข้ามภพอันล้ำสมัย ข้อมูลการเบิกจ่ายงบประมาณพัฒนาหมู่บ้าน การซื้อปุ๋ยเคมีราคาแพง และเงินช่วยเหลือเกษตรกรที่ถูกสับเปลี่ยนตัวเลขอย่างแนบเนียน ทั้งหมดถูกตีแผ่ออกมาเป็นกราฟและตารางบัญชีที่แม้แต่เด็กประถมก็ยังดูออกว่าใครคือผู้สูบเลือดสูบเนื้อจากชาวบ้านตาดำๆ ผู้ใหญ่บ้านเฉินหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซกเต็มขมับ แม้พยายามจะปั้นหน้าแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความกลัว แต่ริมฝีปากที่สั่นเทาก็ฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังจนมุม “สะใภ้รองตระกูลหิน... เธอ อย่ามาปรักปรำกันพล่อยๆ นะ เอกสารนั่นมัน... มันอาจจะเป็นของปลอมที่เธอกุขึ้นมาเองก็ได้!” “ของปลอมหรือครับ?” รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าชายวัยกลางคน “ลายเซ็นนี้ ประทับตราด้วยหมึกชาดนำเข้าจากตัวเมือง ซึ่งเป็นล็อตเดียวกับที่ใช้ในหนังสือสำคัญประจำตัวของท่านเมื่อสามปีก่อน อีกทั้งบันทึกการเบิกจ่ายนี้ยังมีลายมือคุ้นตาของเสมียนอำเภอที่เพิ่งย้ายไป... ถ้าท่านคิดว่าผมกุเรื่องขึ้นมา เราคงต้องเชิญเจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. มานั่งดื่มชาคุยกันยาวๆ สักคืนสองคืนแล้วล่ะครับ” คำขู่ที่มาพร้อมรอยยิ้มละมุนละไม ทำให้ผู้ใหญ่บ้านเฉินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับเก้าอี้ นี่คือแผนกำจัดเสี้ยนหนามที่รินรดาววางรากฐานมานานนับเดือน ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและการทุจริตคือมะเร็งร้ายที่กัดกินชาวบ้าน การจะจัดการคนพวกนี้ด้วยกำลังย่อมไม่ได้ผล ดีที่สุดคือการใช้หลักฐานทางกฎหมายและกลยุทธ์ทางปัญญาเด็ดหัวพวกมันทีละตัว โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เคยกลั่นแกล้งครอบครัวสามีของเธอมาโดยตลอด ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน กลิ่นหอมอบอวลของ “แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายย่าง” และ “ไข่พะโล้โบราณ” ที่เคี่ยวจนน้ำตาลเคี่ยวเคลือบเนื้อหมูสามชั้นจนฉ่ำวาว ส่งกลิ่นเย้ายวนลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวบ้านหลังน้อย พันจ่าเอกหินผาสามีหนุ่มกล้ามโตของเธอ เพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามในป่าลึก เขายืนซ้อนหลังโอบกอดเอวบางของเธอไว้ขณะที่เธอกำลังตักแกงใส่ปิ่นโต “พี่เป็นห่วง...” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ “ให้พี่จัดการพวกมันเองดีกว่าไหมริน ไม่ต้องให้มือเธอเปื้อนโคลนหรอก” รินรดาหันกลับมา ใช้ทัพพีเคาะเบาๆ ที่สันจมูกโด่งเป็นสันของสามีอย่างหมั่นเขี้ยว “คุณสามีคะ... เอ๊ย คุณพี่คะ การล้างแค้นที่สะใจที่สุด ไม่ใช่การชกต่อยให้ฟันร่วง แต่เป็นการทำให้พวกมันหมดอำนาจและคุกเข่าขอร้องต่างหากล่ะคะ อีกอย่าง... วันนี้ฉันทำของโปรดไว้รอ คุณพี่ช่วยจัดการกินให้หมดเกลี้ยงแล้วไปรอรับภรรยาที่หน้าอำเภออย่างภาคภูมิใจก็พอค่ะ” รอยยิ้มมั่นใจและดวงตาที่เป็นประกายของภรรยา ทำให้หินผาทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำยอม เขารักและเทิดทูนเธอสุดหัวใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่เยียวยาบาดแผลในใจของเขาด้วยอาหารอร่อยๆ และความอบอุ่นในบ้าน แต่เธอยังเป็นมันสมองที่เฉียบคมราวกับเทพธิดาลงมาจุติ ตัดกลับมาปัจจุบัน ห้องประชุมกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง “แก... แกต้องการอะไรกันแน่ นังตัวแสบ!” ลูกน้องคนสนิทของผู้ใหญ่บ้านตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว หมายจะใช้กำลังข่มขู่ แต่ทว่า... ก่อนที่หมัดของชายฉกรรจ์จะได้เหวี่ยงลงมา ประตูห้องประชุมก็ถูกถีบเปิดผางเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนาย 1 ของพันจ่าเอกหินผาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางดุดิบและน่าเกรงขาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายเอื้อม มือหนาวางทับลงบนด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างหลวมๆ แต่ทรงพลังพอกดขี่ให้ทุกคนในห้องนั่งตัวลีบ “ภรรยาผมบอกว่า ต้องการให้พวกคุณคืนเงินทุกบาททุกสตางค์เข้ากองทุนหมู่บ้านภายในวันนี้” หินผากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาดุดันกวาดมองกลุ่มคนโกงทีละคน “และถ้าใครกล้าขยับตัว... ผมคงต้องพาไปคุยกันต่อที่ค่ายทหารนอกเมืองสักสองสามเดือน” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ผู้ใหญ่บ้านเฉินหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เขารู้ดีว่าถ้าเรื่องถึงมือทหารและทางการ ตนเองไม่รอดคุกแน่นอน รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอมองดูความพ่ายแพ้ของศัตรูด้วยความรู้สึกสะใจที่เอ่อล้นในอก สงครามประสาทครั้งนี้เธอเป็นผู้ชนะอย่าง 100% ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะยื่นเอกสารฉบับสุดท้ายให้ลงนาม เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับร่างของเด็กชายวัยสิบขวบ ลูกชายของเพื่อนบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะโกนลั่น “พี่รินรดา!แย่แล้วครับ! ที่ร้านชำของคุณ... มี... มีคนกำลังพยายามงัดประตูหลังร้าน!” รินรดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันที... มิติลับร้านชำข้ามภพของเธอกำลังถูกคุกคาม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอด หวังว่าบทนี้จะสร้างความสะใจและประทับใจให้ทุกท่านนะครับ